Ο ορισμός της ασέβειας

Το είδαμε και αυτό κυρίες και κύριοι. Ένα Ιερό ιστορικό μας σύμβολο, γεμίζει με νεόπλουτους που συναγελάζονται στα πλαίσια μιας γαμήλιας τελετής. Τώρα πια τα πάντα μπορούν να θυσιάζονται στον βωμό της υπερκατανάλωσης και της απόλυτης ισοπέδωσης. Σε καιρούς μάλιστα όπου η πατρίδα πληρώνει βαρύ τίμημα επειδή ακριβώς δεν δείξαμε τον απαιτούμενο σεβασμό προς τα Ιερά και τα Όσια μας, Ναι, το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ». είναι ένα πολύ ακριβό κομμάτι της ιστορίας μας και κάποιοι δεν το σεβάστηκαν. Το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», είναι το ένδοξο πλεούμενο, το οποίο έκανε υπερήφανη την Ελλάδα και πάνω στο οποίο άφησαν την τελευταία τους πνοή πολεμώντας γενναία πολλοί Έλληνες. Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας ήταν τόσο υπερήφανοι για το δοξασμένο θωρηκτό, που έραβαν κορδέλες με το όνομα «ΑΒΕΡΩΦ» στα ναυτικά καπελάκια των αγοριών της οικογένειάς τους. Τέτοια Εθνική υπερηφάνεια ένοιωθαν!

Να πως περιγράφει το γεγονός ένας νεαρός αυτόπτης μάρτυρας: «Ήμουν χθες το βράδυ στην Μαρίνα Φλοίσβου. Πάνω στο Θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ» κόσμος πολύς, απέξω ταξί και ακριβά αυτοκίνητα, μέχρι και πίσω από το γήπεδο του Ταε κβο ντο ήταν σταθμευμένα και είχαν βάλει και σεκιουριτάδες να τα φυλάνε. Πάνω στο κατάστρωμα του Αβέρωφ φωτορυθμικά (!!) και να βαράνε μπιτάκια που ακούγονταν ένα χιλιόμετρο απόσταση, και κόσμος πολύς μαζεμένος. Λέω κι εγώ και ο πατέρας μου, ρε παιδιά το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», που έγραψε ιστορία, που σε αυτό το κατάστρωμα έχουν δώσει την ζωή τους εκατοντάδες ΗΡΩΕΣ για να είμαστε εμείς ελεύθεροι και το κάνατε ντισκοτέκ; ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ;
Και ένας άλλος νεαρός έγραψε: «Το εκατόν χρονών θωρηκτό Αβέρωφ, από τα πιο σημαντικά πράγματα της σύγχρονης ιστορίας μας, ένα πλοίο ΘΡΥΛΟΣ πάνω στο οποίο ο Ναύαρχος Κουντουριώτης έδωσε την μάχη της Λήμνου, το ίσιο πλοίο που στην Κωνσταντινούπολη ύψωσε την Ελληνική σημαία, για τους νεόπλουτους και για το ίδιο το κράτος που έδωσε την άδεια είναι απλά ένα ρομαντικό και πολύ «ΟΥΑΟΥ event…»
Για το θέμα αυτό, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Ιδού πως καταγράφεται από ένα ανώνυμο στο διαδίκτυο:" Προς τι αυτή η αγανάκτηση για το πάρτη στο Αβέρωφ; Πόσοι από αυτούς που εξεγείρονται έχουν επισκεφτεί το Αβέρωφ; Πόσοι γνώριζαν την ύπαρξή του; Τουλάχιστον τώρα μάθαμε όλοι τι είναι το θωρηκτό...
Αβέρωφ. Κάτι είναι και αυτό. Αλλά αυτό που με προβληματίζει είναι το κόλλημα των Ελλήνων με το παρελθόν. Για ποιό λόγο πρέπει το παρελθόν να μας υπαγορεύει τι θα κάνουμε στο μέλλον; Άμα θέλουμε κάποια στιγμή να πάμε μπροστά, καλό είναι να κοιτάζουμε μπροστά, όχι πίσω. Πρέπει να καταλάβουμε πως αν συνεχίζουμε να κάνουμε αυτά που κάναμε στο παρελθόν, θα έχουμε μια ζωή τα ίδια αποτελέσματα. Καλό είναι να είμαστε πιο πραγματιστές και να κοιτάζουμε το συμφέρον μας. Γνωρίζετε πόσα είναι τα έξοδα συντήρησής ενός τέτοιου πλοίου; Πως θα πληρωθούν αυτά; Προτείνω να επιτραπούν οι δεξιώσεις όχι μόνο στο Αβέρωφ, αλλά και στα μουσεία και παντού ώστε να διαφημίζονται αλλά και τα έσοδα να διατίθενται για την συντήρησή των χώρων αυτών!!!!!"

Τα θαυμαστικά δικά μου και τα συμπεράσματα δικά σας…. Άντε τώρα στον καιρό της μιζέριας να καταλάβουμε την αξία της Πολιτιστικής και Εθνικής κληρονομιάς μας. Αστεία πράγματα… Παρ΄ όλα αυτά ας υπενθυμίσουμε στον εν λόγω άγνωστο νεοέλληνα πως όσοι Λαοί αποδείχθηκαν αγνώμονες προς την Ιστορία τους, εξαφανίσθηκαν από προσώπου γης. Και αν δεν υπήρχε το θωρηκτό «ΑΒΕΡΩΦ», ίσως να ήταν ακόμα σκλαβωμένα τα Δωδεκάνησα.

Υ.Γ:. Έγινε και επίδειξη μόδας πριν μερικά χρόνια πάνω στο θρυλικό «ΑΒΕΡΩΦ». Τα σημεία των καιρών κυρίες και κύριοι…Είμαστε όλοι εκτός λογικής και εκτός πραγματικότητας. Σε ένα κράτος παραδομένο και σχεδόν ανύπαρκτον.

Ναι, είναι μεγάλη προκληση…

Διάβασα με πολύ προσοχή τα όσα γράφτηκαν τούτες τις μέρες για το περιβόητο θέμα που δημιουργήθηκε με αφορμή το κείμενο "στο σπίτι του Κεμάλ". Τα παιδιά μας που έπρεπε να φέρουν στην μνήμη τους την ημέρα της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, τον πρωτεργάτη εκείνης της απίστευτης σφαγής. Ακριβώς στις 19 Μαΐου, όπου η συντεταγμένη Ελληνική Πολιτεία όρισε να τιμάται η γενοκτονία των αδελφών Ελλήνων Ποντίων. Μπροστάρης εκείνης της σφαγής δεν ήταν άλλος από τον Κεμάλ, ηγέτη του κινήματος των Νεότουρκων, που με το σύνθημα «η Τουρκία στους τούρκους», ξεκίνησε μια πολύχρονη, ανελέητη και πρωτοφανή για την παγκόσμια ιστορία ανθρωποσφαγή.
Το "σπίτι του Κεμάλ" είναι το σπίτι στο οποίο υποτίθεται γεννήθηκε ο αναμορφωτής και ιδρυτής της τουρκικής «Δημοκρατίας». Λέμε υποτίθεται πως γεννήθηκε, αφού οι ιστορικές πηγές δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο…. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης που σε αυτόν το χώρο στεγάζεται σήμερα το τούρκικο προξενείο της Θεσσαλονίκης. Να θυμηθούμε ακόμα πως μέσα από αυτόν τον χώρο εξαιτίας μιας καλοσχεδιασμένης προβοκατόρικης ενέργειας, ξεκίνησε ένα άλλο ξεκλήριζα για τον Ελληνισμό της Πόλης και της Σμύρνης. Ήταν ακριβώς μετά την αποτυχία της τριμερούς διασκέψεως (στο τέλος Αυγούστου του 1955) για το κυπριακό στο Λονδίνο. Μια διάσκεψη που ως συνήθως οδηγήθηκε σε πλήρες αδιέξοδο από τις μεθοδεύσεις άγγλων και τούρκων. Το τουρκικό παρακράτος, που ξέρει πολύ καλά να δημιουργεί και να εκμεταλλεύεται τέτοιες στημένες εγκληματικές ενέργειες. Ενίοτε μάλιστα ανακαλύπτει και τα εξιλαστήρια θύματα τα οποία στέλνει στις αγχόνες. Όπως στην προκειμένη περίπτωση που η ευθύνη για τα Σεπτεμβριανά του 1955, φορτώθηκε σε Μεντερές και Ζουρλού, οι οποίοι απαγχονίστηκαν ύστερα από επτά χρόνια με συνοπτικές διαδικασίες….
Ας έρθουμε όμως και πάλι στον σάλο που δημιουργήθηκε με το γνωστό θέμα των πανελληνίων εξετάσεων. Για λόγους αντικειμενικής προσέγγισης πρέπει να διευκρινισθεί πως τα όσα γράφονται στην θεματική του έργου καμία σχέση δεν έχουν με τις σφαγές στην Πόλη και την Σμύρνη, ούτε και με τον σφαγέα Κεμάλ Ατατούρκ. Αντιθέτως τα γεγονότα διαδραματίζονται στο διπλανό υποτιθέμενο σπίτι του Κεμάλ, όπου μένει μία οικογένεια Ελλήνων προσφύγων. Η οικογένεια αυτή μάλιστα αν και κατατρεγμένη από το τουρκικό κράτος, φέρεται με απίστευτη μεγαλοπρέπεια και με την γνωστή ελληνική φιλοξενία και φιλότιμο σε μία γυναίκα από την Τουρκία. Κανένα μα κανένα πολιτικό μήνυμα δεν υπάρχει στο κείμενο, παρά το μήνυμα ότι τους λαούς δεν τους χωρίζουν οι κτηνωδίες των σκοτεινών κέντρων εξουσίας και της διαχρονικά επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας. Το κείμενο υποστηρίζουν πολλοί δείχνει την ανάγκη για υπέρβαση εθνικιστικών προσεγγίσεων, όταν αναφερόμαστε στα πάθη των λαών και προτείνει τη μεγαθυμία και τη σύνεση ως στάση ζωής.
Αυτή είναι η μία άποψη σε ότι αφορά τον σάλο που προέκυψε με την επιλογή αυτού του θέματος για τις πανελλήνιες εξετάσεις, την πιο θλιβερή μέρα για τους Έλληνες του Πόντου. Μια άποψη απολύτως ανθρώπινη και λογική, μόνο που η ιστορία διδάσκει πως οι σχέσεις των ανθρώπων δεν οικοδομήθηκαν δυστυχώς ποτέ τους με γνώμονα την ανυστερόβουλη σκέψη και την απλή ανθρώπινη λογική. Σε ότι μάλιστα μας αφορά, ένεκα αυτής της επιθετικής πολιτικής της Άγκυρας, έχουμε και σήμερα κατεχόμενα ελληνικά εδάφη και στρατεύματα κατοχής… την ώρα που κάποιοι προοδευτικοί τούρκοι καταδικάζουν και την κατοχή και την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας, χωρίς ωστόσο να μπορούν να επηρεάσουν έστω και κατ’ ελάχιστο την τουρκική στρατηγική.
Ως εκ τούτου λοιπόν η επιλογή του κειμένου μόνο ως ατυχής μπορεί να χαρακτηρισθεί. Ο Κεμάλ ο πιο ένας σύγχρονος γενοκτόνος, που μεταξύ άλλων μακέλεψε, Έλληνες Μικρασιάτες, Έλληνες Πόντιους, Αρμένιους, Ασσύριους και όσους θεωρούσε εμπόδιο στην δημιουργία μιας νέας Τουρκίας με εθνική καθαρότητα… Γιατί χωρίς καμιά αμφιβολία, όταν τιμάς έστω και εμμέσως τον Κεμάλ είναι σαν να τιμάς τον Μπους, το Στάλιν, τον Μουσολίνι ή τον Χίτλερ. Να τιμάς δηλαδή τους μεγαλύτερους δολοφόνους στην ιστορία της παγκόσμιας ανθρωπότητας…… Και σίγουρα και μόνο το άκουσμα του ονόματος Κεμάλ και μάλιστα με αφορμή ένα θέμα στις πανελλήνιες εξετάσεις την ήμερα του πένθους για την μεγάλη γενοκτονία των αδελφών Ελλήνων Ποντίων, φθάνει για να δημιουργήσει οποιεσδήποτε ενδόμυχες σκέψεις και συνειρμούς…..

Υ.Γ.: Εκεί στην Θράκη μια άλλη Κύπρος στήνεται. Με πρωτεργάτη το βαθύ τουρκικό κράτος Κυρία Διαμαντοπούλου…..

Όλα τα είχε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Η επίσκεψη Ρατζέπ Ταγίπ Ερντογάν σηματοδοτεί πολιτικές και όχι οικονομικές εξελίξεις. Το σχέδιο δεν είναι καθόλου καινούργιο. Η εφαρμογή του ξεκινά τουλάχιστον προ εικοσαετίας, σε πλήρη συνεργασία με τις Η.Π.Α. και στοχεύει να κατακερματίσει τον κυρίαρχο Εθνικό μας χώρο και να συνενώσει το μουσουλμανικό τόξο τα Βαλκάνια. Κακά τα ψέματα: Στα σατανικά τους σχέδια, η Ελλάδα δεν έχει δυστυχώς θέση και προορίζεται για διάλυση.
Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, ένας είναι ο στόχος: Η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όλα τα επίπεδα. Και μάλιστα με τους ισλαμιστές στην διακυβέρνηση της χώρας. Οι ισλαμιστές που να μην διαλανθάνει της προσοχής μας, πριν αναρριχηθούν στην εξουσία, εθεωρούντο (;) το μαύρο πρόβατο σε Ελλάδα, Ευρώπη και Αμερική. Κινδύνευε μας έλεγαν η κοσμικότητα του τουρκικού κράτους! Κούνια που τους κούναγε όλους τους.
Και τί είδους πολιτική αλήθεια αντιτάσσουμε εμείς απέναντι σ’ αυτά τα σκοτεινά σχέδια τους; Εμείς, λοιπόν, από την πλευρά μας κάνουμε ότι ήταν δυνατό, όχι για να σταματήσουμε τα διαλυτικά τους σχέδια, αλλά για να καταστήσουμε την Τουρκία αφέντη της περιοχής και πλήρες μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. Μια ενταξιακή πορεία που ξεκίνησε με την ελληνική κυρίως στήριξη, το 1999. Τότε που με συνοπτικές διαδικασίες παραδίναμε το Οτσαλάν στο βαθύ τουρκικό κράτος. Είχε προηγηθεί εκείνος ο απροσδόκητος δυνατός αέρας που πήρε και αφάνισε την ελληνική σημαία από τα Ίμια. Έκτοτε, μάλιστα η σημαία που την πήρε τάχατες ο δυνατός άνεμος δεν αντικαταστάθηκε κύριε Θεόδωρε Πάγκαλε!!!

Ας έλθουμε, όμως, στο σήμερα. Η χρονική στιγμή της επίσκεψης Ερτογάν στην πατρίδα μας δημιουργεί δίχως άλλο πολλούς προβληματισμούς και αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα. Ο τούρκος πρωθυπουργός που βρέθηκε στην Αθήνα με μια πλειάδα υπουργών και επιχειρηματιών σε μια περίοδο όπου η δική μας πλευρά έχει τις πιο μειωμένες δυνατότητες για διαπραγματεύσεις, με τον βρόγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να επικρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Και η Τουρκία που αντί να αποδώσει έστω ένα ελάχιστο αντίδωρο για την μεγάλη Ελληνική υπερπροσφορά, σε όλα τα επίπεδα, σκλήρυνε ακόμα περισσότερο την στάση της και αναβάθμισε τις επεκτατικές διεκδικήσεις της. Μέχρι το Σούνιο φθάνουν καθημερνώς τα πολεμικά αεροσκάφη της!!! Ιδού και οι αποδείξεις για τους άπιστους: «Για 29 σοβαρές παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου, μιλάει το διαδικτυακό Defence Net. Με την Τουρκία να προχωρά σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη δύναμης στο κεντρικό και βόρειο Αιγαίο, επιβάλλοντας δια της ισχύος των όπλων τις de facto καταστάσεις διχοτόμησης στο Αιγαίο και την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία να παραμένει απλώς παρατηρητής. Όλα αυτά λίγες ώρες πριν την έλευση του τούρκου πρωθυπουργού και της συνοδείας του με την «αυτοκρατορική» περιβολή».
Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία: Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από την Αθήνα τα διμερή θέματα με την γείτονα, έως τώρα τουλάχιστον, τίποτα το θετικό δεν απέδωσε. Και το μέλλον δυστυχώς παρουσιάζεται κάτι περισσότερο από θολό, αφού την ίδια ώρα που εμείς κυριολεκτικώς εκλιπαρούμε για υπέρογκα δάνεια προκειμένου να αποφύγουμε την πτώχευση, η Τουρκία στέλνει στο πυρ το εξώτερο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ανακοινώνει διμερείς οικονομικές συμφωνίες με την Ρωσία. Την Ρωσία που ετοιμάζεται μάλιστα να στήσει το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας απέναντι ακριβώς από τα κυπριακά παράλια. Και ο Γιώργος Παπανδρέου που είχε το θράσος να ανακοινώσει προεκλογικώς την επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών με την Ρωσία. Ένα σωστό πράγμα έκανε ο Καραμανλής και αυτός στην πράξη το ακύρωσε……
Όσο για τα πλέον σημαντικά ζητήματα όπως το “casus belli”, παραμένει η περιφρονητική δήλωση Ερτογάν πως, «το μόνο ενδεχόμενο να αρθεί το “casus belli” είναι να παραιτηθεί η Ελλάδα από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.»!!! και όλα αυτά μπροστά σε έναν Γιώργο Παπανδρέου που δεν διαφώνησε, ζητώντας παράλληλα και «τον αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών που υπερασπίζουν το Αιγαίο από τα τουρκικά μαχητικά». Όσο για την Κύπρο, δέστε πως μιλάνε οι κατακτητές: Η Κύπρος είπε ο Ταγίπ δεν έπρεπε να μπει στην Ευρώπη με άλυτο το πολιτικό της πρόβλημα!
Αυτά και μακάρι να κάνω λάθος.

Υ.Σ.: Γιατί αλήθεια Μίκυ Θεοδωράκη τους επέτρεψες να σε χρησιμοποιήσουν για προσάναμμα; Εσύ αλλιώς μας τα έλεγες τα τελευταία χρόνια.

Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Πέραν πάσης αμφιβολίας ζούμε στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας. Τα πάντα γύρω μας μοιάζουν να καταρρέουν με μια αργή αλλά απολύτως σταθερή και άριστα οργανωμένη μεθοδολογία. Θυμίζω στα γρήγορα ότι από την προεκλογική υπόσχεση του Γιώργου Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν» και το συμβόλαιο τιμής για έστω και μικρές αυξήσεις των χαμηλόμισθών, πολύ γρήγορα περάσαμε στην ανάγκη λήψης των πρώτων ανώδυνων μέτρων, τα οποία διαδέχθηκαν άλλα πολύ σκληρότερα την ίδια ακριβώς ώρα που η κυβέρνηση διαλαλούσε προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από βοήθεια, αφού μπορεί να τα καταφέρει και μόνη της….
Για άλλη μια φορά κοροϊδέψαμε τους απλούς πολίτες και φανήκαμε μικρότεροι των περιστάσεων. Έστω και αν απέναντι μας είχαμε την Γερμανία της Μέργκελ, που μας έσπρωξε στις αγκάλες του κρεατοφάγου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), στην προσπάθεια της να πλήξει την αξιοπιστία του Ευρώ και να κρατήσει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και τι είναι, όμως, στ’ αλήθεια το Δ.Ν.Τ.; Το Δ.Ν.Τ. είναι λοιπόν ένας διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα ισοζύγια πληρωμών και προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί. Έδρα του η Ουάσιγκτον, των Η.Π.Α. Αυτά ισχύουν τουλάχιστον στην θεωρία. Γιατί στην πράξη τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το Δ.Ν.Τ. υποστηρίζουν οι επικριτές του δεν έχει σαφείς στόχους και ξεκάθαρες λειτουργίες, κάτι που οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τον τρόπο δράσης του. Πολλοί μάλιστα διαλαλούν προς κάθε κατεύθυνση ότι το Δ.Ν.Τ. χρησιμοποιεί τις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου ως πειραματόζωα. Από την άλλη, κάποιοι φοβούνται ότι οι αλλαγές που κάθε φορά προτείνονται εισάγουν θέματα που είναι περισσότερο πολιτικά παρά οικονομικά και τα οποία έχουν ήδη οδηγήσει σε οικονομικές κρίσεις.
Δύο επικρίσεις από οικονομολόγους είναι ότι η οικονομική βοήθεια δίδεται πάντοτε υπό διάφορες προϋποθέσεις (conditionalities), περιλαμβανομένων των Προγραμμάτων Διαρθρωτικής Προσαρμογής (Structural Adjustment Programs). Οι προϋποθέσεις, υποστηρίζεται, παρεμποδίζουν την κοινωνική σταθερότητα και επομένως και τους δεδηλωμένους στόχους του Δ.Ν.Τ., ενώ τα Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής οδηγούν σε αύξηση της φτώχειας στις χώρες που δέχονται τη βοήθεια……. Από την άλλη, το Δ.Ν.Τ. μερικές φορές υποστηρίζει "προγράμματα λιτότητας", τα οποία συνεπάγονται αύξηση των φόρων ακόμη και όταν η οικονομία είναι αδύνατη.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε πως Το Δ.Ν.Τ. ελέγχεται ως επί το πλείστον από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης, με το βάρος ψήφου στο Εκτελεστικό Συμβούλιο να καθορίζεται από την οικονομική συνεισφορά της κάθε χώρας στον οργανισμό. Σπάνια το Συμβούλιο υπερψηφίζει αποφάσεις που συγκρούονται με τα συμφέροντα των Η.Π.Α.…

Υ.Γ.: Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται τα νέα οικονομικά μέτρα και οι "απλοί άνθρωποι του μόχθου" καλούνται να πληρώσουν "το μάρμαρο", η Βουλή των Ελλήνων κατά ομόφωνη απόφαση (ΦΕΚ223 α) ενέκρινε, εν μέσω κρίσης, πρόγραμμα επιδότησης για όλους ανεξαιρέτως, τους βουλευτές και ευρωβουλευτές προκειμένου να αγοράσουν το δικό τους προσωπικό εξοπλισμό πληροφορικής. Την ίδια δηλαδή ώρα που μας περικόπτουν τους μισθούς και μας ζητούν θυσίες οι ίδιοι επιχορηγούν τους εαυτούς τους με 5.500 ευρώ για τον κάθε βουλευτή (συνολικώς 1.500.000 ευρώ!!) για την αγορά- άκουσον-άκουσον- Η/Υ!!! (λες και δεν έχουν υπολογιστές και χρειάζονται επιχορήγηση 5.500 ευρώ για να αγοράσουν...).
Άντε τώρα κάτω από την ξένη κηδεμονία να υψώσουμε το ανάστημα μας και να διεκδικήσουμε δίκαιη λύση των Εθνικών μας θεμάτων… Και ο Καραμανλής που εξακολουθεί να σωπαίνει! Αυτά τα ολίγα και τα συμπεράσματα δικά σας…
Και οι γνωστοί άγνωστοι που κτυπούν το σύστημα σκοτώνοντας αδιακρίτως αθώους ανθρώπους των 700 ευρώ!!!

Να καταργηθεί πάραυτα ο νόμος

Δεν είμαι καπνιστής. Παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζω το δικαίωμα σε εκείνους που θέλουν να απολαμβάνουν αυτήν την κακή συνήθεια, έως του σημείου να καπνίζουν όσα τσιγάρα τραβάει η ψυχούλα τους. Πάντα βεβαίως προτείνω σε φίλους και μη να αποφεύγουν αυτήν την δολοφονική συνήθεια, παρ’ όλα αυτά, όμως, τίποτε δεν γίνεται δια της επιβολής. Ο καθένας, άλλωστε, έχει τι ευθύνες των πράξεων του.

Ο νομοθέτης λοιπόν σοφά πράττοντας προσπαθεί να προστατεύσει και τις δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων. Πρωτίστως, βεβαίως, προσπαθεί να προστατεύσει τους μη καπνίζοντες. Τον αδύνατο κρίκο της αλυσίδας δηλαδή. Να μην διαφεύγει της προσοχής μας, πως δεν είναι δα και λίγες οι αρνητικές επιπτώσεις για τους έμμεσους καπνιστές κα ειδικώς για τα παιδιά και όσους υποφέρουν από χρόνια προβλήματα υγείας, κυρίως του αναπνευστικού συστήματος.
Έτσι μας προέκυψε και η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Έλα, όμως, που και στην προκειμένη περίπτωση στην πράξη ισχύει ότι και για τις άλλες περιπτώσεις της υποχρεωτικής απαγόρευσης. Το είπαμε πάρα πολλές φορές: Οι νόμοι στην πατρίδα μας είναι οι αυστηρότεροι, πλην, όμως, οι πλείστοι ουδέποτε εφαρμόζονται στην πράξη. Ως αποτέλεσμα τούτου προκύπτει το γεγονός μίας φοβερής ασυδοσίας, έως του σημείου, μάλιστα, αντί οι νόμοι να γίνονται προστάτες των αδυνάτων, να μετατρέπονται σε καταφύγια παρανομίας και ατιμωρησίας για τους παρανομούντες.
Για χρόνια πολλά προετοίμαζαν την νομοθεσία και τι υποδομές για την απαγόρευση. Το είχε πάρει μάλιστα και πολύ προσωπικά ο κ. Αβραμόπουλος. Ο τότε υπουργός υγείας που διακήρυττε πως ο νόμος θα εφαρμοσθεί με απόλυτη αυστηρότητα και προς κάθε κατεύθυνση. Για να φθάσουμε τελικώς στην εφαρμογή του νόμου, ο οποίος, όμως μπάζει από παντού, μέχρι γελοιοποιήσεως. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο κρύο μάζεψα ένα βράδυ, καθώς μήνα Ιανουάριο βάλαμε τα χοντρά μπουφάν μας και καθίσαμε στο υπαίθριο της πλατείας για ένα καφέ με ένα καπνιστή φιλαράκι μου. Ήταν οι πρώτες μέρες της απαγόρευσης και ως εκ τούτου υπήρχε η υποψία πως ο νόμος αυτήν την φορά θα έπαιρνε τον δρόμο του. Συνέβηκε όμως αυτό που συμβαίνει πάντα. Δεν χρειάσθηκαν, δηλαδή, παρά μόνο μερικές μέρες, έως ότου επανέλθουν τα σταχτοδοχεία στο εσωτερικό των καταστημάτων και των δημόσιων χώρων, αφού σχεδόν κανένα όργανο του νόμου δεν κατήγγειλε κανέναν……
Και για να σοβαρευτούμε, επιτέλους, μια λύση μόνο υπάρχει κυρίες και κύριοι: Αν δεν θέλετε, ή δεν μπορείτε να εφαρμόσετε τον νόμο, καταργείστε τον πάραυτα. Τώρα μάλιστα έχετε και μια επιπλέον δικαιολογία να το κάνετε, αφού με την έλευση της κρεατομηχανής που ακούει στο όνομα Δ.Ν.Τ., την μείωση των μισθών των πτωχών και όχι των πλουσίων (αυτοί δόξα τω Θεώ τα φυγάδευσαν τα δισεκατομμύρια), ποιος νοιάζεται για δυο ρουφηξιές παραπάνω. Όταν μάλιστα δυσκόλευψε το μεροκάματο και ο άρτος υμών ο επιούσιος…
ΥΓ.: Από τα τέσσερα ευρώ που στοιχίζει ένα πακέτο τσιγάρα τα 3,40 μπαίνουν στο ταμείο του κράτους. Λέτε … Από ένα κράτος που ουδέποτε κοίταξε στα μάτια τους υπηκόους του όλα μπορούμε να τα περιμένουμε!

Νίκησε όπως πάντα η Άγκυρα

Τον ήθελε ολόκληρο το σύμπαν. Τον προτιμούσε η Ελληνική κυβέρνηση (μέχρι και ταξίδι στην Κύπρο έκανε για χάρη του ο πρωθυπουργός μας παραμονές των ψευδοεκλογών). Τον ήθελαν ακόμα ο Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. κ. Μπα Γκι Μουν, η Χίλαρι Κλίντον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχεδόν ολόκληρη η Ε.Ε., η Μ. Βρετανία, ο κ. Φούλε, ο κ. Σουλτς, ο κ. Μπαρόσο, μα πάνω απ’ όλους πιο πολύ τον προτιμούσε διακαώς ο ομοϊδεάτης πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ Δημήτρης Χριστόφιας. Και όμως δεν συνωμότησε το σύμπαν (όπως υποστηρίζει στον αλχημιστή ο Πάολο Κουέλο) για να βγει νικητής. Ο Ντερβίς Έρογλου, επιβεβαίωσε λοιπόν τις προβλέψεις, και με τις ψήφους της συντριπτικής πλειοψηφίας των εποίκων, αλλά και αρκετών τουρκοκυπρίων (στα κατεχόμενα οι έποικοι είναι η πλειοψηφία) εκτόπισε τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ, προκαλώντας στον Πρόεδρο Χριστόφια έναν πραγματικό διαπραγματευτικό εφιάλτη.
Με τον Ταλάτ υποστηρίζουν πολλοί είχαμε συνομιλίες και το κυπριακό βρισκόταν σε κινητικότητα. Καμία λοιπόν αντίρρηση. Με την εξής, όμως, ειδοποιό διαφορά, ότι δηλαδή η όποια ασήμαντη πρόοδος στις συνομιλίες, σημειώθηκε αποκλειστικώς και μόνο στα σημεία όπου υπήρξαν εκ μέρους μας γενναίες προσφορές και παραχωρήσεις. Η εκ περιτροπής προεδρία, η σταθμισμένη ψήφος και η αποδοχή εκ των προτέρων παραμονής 50.000 εποίκων τουλάχιστον στο νησί, δίχως κανένα απολύτως μικρό ή μεγάλο αντάλλαγμα, είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Να σημειωθεί ότι με τις παραπάνω γενναίες προσφορές του πρόεδρου, διαφώνησαν όλοι, ακόμα και τα συγκυβερνώντα κόμματα, πλην του ΑΚΕΛ φυσικά. Για την μητέρα Ελλάδα, ούτε λόγος να γίνεται, αφού από καιρό η κυβέρνηση και σχεδόν ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος, κρύβεται πίσω από το ψευδεπίγραφο επιχείρημα της κυπριακής λύσης. Κάτι που δυστυχώς άφησε την Τουρκία και τους πολλούς απρόσκλητους διαμεσολαβητές να κάνουν ότι θέλουν στον απευθείας διάλογο. Εμείς, έως τώρα, ούτε που ακουμπήσαμε την μπάλα, για να χρησιμοποιήσω ένα όρο από την ποδοσφαιρική διάλεκτο.
Τι θα γίνει λοιπόν με τον διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη; Ότι γινόταν πάντα είναι η απάντηση. Διότι στις προχθεσινές εκλογές στα κατεχόμενα κέρδισε και πάλιν αυτός που κερδίζει πάντοτε, δηλαδή η Άγκυρα. Διότι, καμιά λύση δεν πρόκειται να τύχη της έγκρισης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, εάν πρώτα και κύρια δεν δοθεί το πράσινο φως από το εθνικό συμβούλιο της Τουρκίας. Κατά συνέπεια εκεί πρέπει να στοχεύουμε. Ταλάτ και Έρογλου αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας αταλάντευτης πολιτικής που στοχεύει στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε λύση δύο κρατών. Για να έλθει η σειρά του Αιγαίου και της Θράκης. Το δήλωσε άλλωστε ευθαρσώς ο τούρκος υπουργός των εξωτερικών: «Η καλύτερη περίοδος για τα Βαλκάνια ήταν επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας»!!!
Η εκλογή λοιπόν του κ. Έρογλου, άρα και η αλλαγή του διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής πλευράς στις συνομιλίες, σίγουρα δημιουργεί νέα δεδομένα. Όπως νέα δεδομένα φαίνεται ότι δημιουργούνται και από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και την προώθηση του κανονισμού από πλευράς Ε.Ε. για το απευθείας εμπόριο. Αν, επιπλέον, ισχύει η εκτίμηση του Έλληνα Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών κ. Δρούτσα, ότι η Τουρκία δεν επείγεται για λύση του Κυπριακού, το οποίο δεν αποτελεί προτεραιότητά της, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Επιβάλλεται λοιπόν η χάραξη μιας νέας, ολοκληρωμένης στρατηγικής, από τη δική μας πλευρά. Η ευθύνη της ελληνοκυπριακής ηγεσίας γίνεται μεγαλύτερη, αφού η μάνα Ελλάδα, εν μέσω της κρεατομηχανής που λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, φαίνεται δυστυχώς παντελώς ανίσχυρη για προσφορά οποιασδήποτε ουσιαστικής βοήθειας. Η Ελλάδα, που μας αρέσει δεν μας αρέσει είναι η μητέρα πατρίδα στην οποία στηρίζουμε τις όποιες ουσιαστικές ελπίδες μας. Η Ελλάδα που βολεύεται πίσω από το γνωστό στείρο σύνθημα: «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».

Ιδεολόγοι της κακιάς ώρας

Και ξαφνικά όλα άρχισαν να έρχονται με κινηματογραφική ταχύτητα στο φως της δημοσιότητας. Ό,τι δεν συντελέσθηκε στα προηγούμενα δεκαπέντε χρόνια πραγματοποιήθηκε μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Οι συνταρακτικές αποκαλύψεις έρχονται ενώπιόν μας εν ριπή οφθαλμού. Μια ταχύτητα αντίδρασης που έως πριν λίγες μέρες ήταν αντιστρόφως ανάλογη της σοβαρότητας που απαιτούσαν τα αιματηρά, ως επί το πλείστον τρομοκρατικά κτυπήματα. Η άσφαλτος που κοκκίνισε από το αίμα αθώων ανθρώπων, οι οποίοι είτε εκτελούσαν για ένα ψωρομεροκάματο τα καθήκοντά τους, είτε βρέθηκαν τυχαίως στο βεληνεκές των τρομοκρατών. Χαρακτηριστική περίπτωση το δεκαπεντάχρονο Αφγανόπουλο που διαμελίστηκε από την έκρηξη βόμβας, ενώ έψαχνε από περιέργεια σε ένα παρατημένο σάκο ταξιδίου στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα που λέει και μια πολύ γνωστή σε όλους μας παροιμία. Ένα παιδί που ήρθε στην πατρίδα μας για να γλιτώσει από τη λαίλαπα του πολέμου για να χάσει έτσι άδοξα τη ζωή του στην πιο τρυφερή ηλικία. Ναι, μάλιστα, κυρίες και κύριοι, πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που πρωτοσυνελήφθη ο φερόμενος ως αρχηγός του «Επαναστατικού Αγώνα». Από τότε που υπέπεσε στην αντίληψη της αστυνομίας η παράνομη δράση του Νίκου Μαζιώτη. Από τότε που ετέθη κάτω από ασφυκτική αστυνομική παρακολούθηση. Η αστυνομία έγινε -όπως τουλάχιστον μας λένε- η σκιά του και παρακολουθούσε κάθε του κίνηση. Παρ’ όλα αυτά, όμως ο αρχιτρομοκράτης μπορούσε να κατευθύνει με υποδειγματική ευκολία τους στυγνούς και αδίστακτους συνεργάτες του για να σκορπούν κατά συρροή και αδιακρίτως τον θάνατο! Με τους περισσότερους υποψιασμένους πολίτες να μην μπορούν να πιστέψουν ότι είναι τόσο ανίκανη η αστυνομία ώστε να μην μπορεί να δράσει εγκαίρως. Κάτι που σημαίνει ότι στο μυαλό του απλού Έλληνα πολίτη υποβόσκει μια απορία και ένα εύλογο ερώτημα: μήπως δηλαδή βόλευε και βολεύει ακόμα και η τρομοκρατία μερικούς; Αν είναι δυνατόν δηλαδή, έλα, όμως, που έτσι όπως διαδραματίζονται τα γεγονότα τίποτε δεν αποκλείεται.

Έπρεπε λοιπόν να χαθούν τόσες αθώες ανθρώπινες ζωές, να μείνουν τόσα ορφανά, να κλείσουν τόσα σπίτια και να μαυροφορέσουν τόσες μανάδες; Τι είναι αυτό που δεν άφησε την αστυνομία να ενεργήσει αστραπιαία - μπορεί και το απέδειξε πολλές φορές - για να κλείσει μιας δια παντός αυτό το μαύρο κεφάλαιο της τρομοκρατίας; Και γιατί αλήθεια μείναμε μόνο στους πανηγυρισμούς από τη δήθεν εξάρθρωση της τρομοκρατίας μετά την αποκάλυψη των στελεχών της κορυφής της ιεραρχίας μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που ξεκίνησε την δράση της σχεδόν συγχρόνως με τη λεγόμενη μεταπολίτευση; Και εξαρθρώθηκε πραγματικά η 17η Νοέμβρη ή έριξαν στάχτη στα μάτια μας, έτσι, γιατί έπρεπε να ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο προκειμένου να διεξαχθούν, κατ’ απαίτηση των Αμερικανών, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004;
Αυτά τα ερωτήματα είναι που κυριαρχούν ανάμεσα στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Ερωτήματα που δηλητηριάζουν το τοπίο και ενισχύουν τις μύχιες σκέψεις μας… Για την τρομοκρατία: Την πιο παρεξηγημένη από κάθε άποψη έννοια που τρομάζει. Σε μια κοινωνία στις παρυφές του καπιταλισμού ο οποίος βρίσκεται στα όρια της κρίσης, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν καθημερινώς λογής-λογής ιδεολόγοι της κακιάς ώρας οι οποίοι τάχατες πασχίζουν για να φτιάξουν μια πιο ανθρώπινη κοινωνία για όλους μας.

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα!

Την ακατάσχετη μετανάστευση των τελευταίων ετών, πολλών από τις πλέον βιώσιμες ελληνικές επιχειρήσεις, στην Αλβανία, στα Σκόπια και στη Βουλγαρία, έρχεται τώρα να προστεθεί (δίνοντας τη χαριστική βολή στην αιμορραγούσα ελληνική οικονομία) η μετανάστευση και του ελληνικού ζεστού χρήματος από τους φοροφυγάδες και τους κάθε λογής λωποδύτες που για χρόνια λυμαίνονται τον πλούτο αυτού του ευλογημένου τόπου.
Ιδού λοιπόν και οι αποδείξεις. Διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Η Σημερινή» της Κύπρου: «Στην Κύπρο καταλήγουν τα χρήματα πλούσιων Ελλαδιτών». Και στο εσωτερικό της εφημερίδας υπάρχουν και οι σχετικές λεπτομέρειες: «Η Κύπρος είναι ένας από τους τρεις κύριους προορισμούς όπου καταλήγουν τα χρήματα πλούσιων Ελλαδιτών και εταιριών, τα οποία φυγαδεύονται από την Ελλάδα. Οι άλλοι δύο προορισμοί είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ελβετία. Αυτό αναφέρει ανταπόκριση του πρακτορείου Ρόιτερ από τη Σιγκαπούρη, που στηρίζεται σε σχετικό δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της τοπικής εφημερίδας ‘Telegraph”. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι πλούσιοι καταθέτες, άτομα και οργανισμοί, λόγω ανησυχιών από τις συνέπειες της κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και από το ενδεχόμενο επιβολής νέας φορολογίας, φυγαδεύουν σημαντικά ποσά σε μεγάλα οικονομικά ή υπεράκτια κέντρα. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου φυγαδεύθηκαν τρία δισεκατομμύρια ευρώ και του Φεβρουαρίου πέντε δισεκατομμύρια, με αρνητικά αποτελέσματα για τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική οικονομία. Κύριες τράπεζες που χρησιμοποιούνται για τη σχετική διαδικασία είναι η βρετανική HSBC και η γαλλική SOCIETE GENERALE, σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα.
Πεμπτουσία και μοναδικό κίνητρο για μια καλύτερη ζωή είναι το χρήμα για τους περισσότερους νεοέλληνες δυστυχώς. Γι’ αυτό και πουλούν όσο-όσο τούτο τον ευλογημένο τόπο, την ίδια ακριβώς στιγμή που έστω και πολύ αργοπορημένα η Ελληνική κυβέρνηση μαζί με ολόκληρη σχεδόν την ελληνική πολιτική ηγεσία δίνουν την πιο δύσκολη μάχη για να κρατήσουν όρθια την Ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια να κρατήσουν όρθια και δυνατή την μάνα Ελλάδα.
Η μάνα Ελλάδα που με το πιστόλι στον κρόταφο υποχρεώθηκε να συνομολογήσει μια συμφωνία για παροχή ευρωπαϊκής βοήθειας, η οποία κατά τα φαινόμενα εξυπηρετεί, πρωτίστως, τα συμφέροντα της Γερμανίας και των τραπεζιτών του Δ.Ν.Τ. και δευτερευόντως την Γαλλία και τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης αλλά σε καμία περίπτωση αυτά της Ελλάδας, η οποία μπαίνει σε μία νέα φάση οικονομικής υποδούλωσης. Και δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η πρώτη και σημαντικότερη συνέπεια απ’ όλα όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με την ελληνική οικονομία είναι η κατάρρευση του ευρώ κατά 12% σε 3,5 μήνες, που έδωσε το φιλί της ζωής στη γερμανική οικονομία, με τις νέες παραγγελίες για τα βιομηχανικά της προϊόντα να αυξάνονται κατακόρυφα, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό την μεγαλύτερη ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητας στην χώρα από τον Ιούνιο του 2007. Έτσι εξηγείται και η άκαμπτη στάση της Γερμανίδας πρωθυπουργού που ρίχνει τα φαρμακερά βέλη της επί δικαίων και αδίκων. Η Ελλάδα που κατά την άποψη του κ. Πάνου Παναγιώτου, διευθυντή της Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικής Ανάλυσης (ΕΚΤΑ), διασύρθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα και για τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου με υψηλό χρέος, ανοίγοντας το δρόμο για τη λήψη πολύ σκληρών μέτρων και αλλού, ώστε να εξασφαλισθούν απολύτως τα συμφέροντα του έξυπνου χρήματος... Ο καπιταλισμός που αποκαλύπτεται μετατρεπόμενος σε μια ακατάσχετη κλεπτοκρατεία, που εξολοθρεύει αδιακρίτως τους πιο αδύναμους κρίκους της αλυσίδας. Απ’ όλα τα άρματα πιο βαριά είναι τα φλουριά που έλεγαν και οι σουλτάνοι.

Υ.Γ.: Και γιατί η Κύπρος να συμβάλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σ’ αυτό το οικονομικό έγκλημα; Μα οι τράπεζες δεν ήταν και δεν θα γίνουν ποτέ ούτε κοινωφελή μα ούτε και εθνικά ιδρύματα δυστυχώς. Απεναντίας είναι οι βασικοί ένοχοι αυτής της πρωτοφανούς οικονομικής κατρακύλας. Και κάτι ακόμα: Ας μην επιχαίρουν μερικοί για τη μετανάστευση του πλούτου της μάνας Ελλάδας και στο ημικατεχόμενο νησί μας. Γιατί χωρίς Ελλάδα δυνατή, η Κύπρος δεν μπορεί να ελπίζει πουθενά και σε τίποτε, κυρίες και κύριοι...

Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή.....

Με την βοήθεια του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράσταση ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα δια την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίο μας κατέλειπαν οι πρόγονοι μας «Ή ταν ή επί τας». Από τα βάθη των αιώνων μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν δια να διατηρήσουν την ελευθερία των. Οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεότεροι του Αλβανικού έπους. Μας ατενίζουν οι αγωνισταί του 21, οι οποίοι μας εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν του δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το αίμα. Μας ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός ο οποίος μας παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνεια. Ας δείξομεν εις τον κόσμον ακόμη μια φορά ότι και του σημερινού Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει. Ο αγών θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν.
Ημείς διαθέτομεν την ΨΥΧΗΝ. Έχομεν και το ΔΙΚΑΙΟΝ με το μέρος μας. Γι’ αυτό και θα ΝΙΚΗΣΩΜΕΝ.

Έτσι άρχιζε η πρώτη προκήρυξη της Ε.Ο.Κ.Α που κρατούσαν στα χέρια τους υποψιασμένοι και ανυποψίαστοι την 1η Απριλίου του 1955. Και κατέληγε: «…Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί να χύνουν το αίμα των δια να αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρον, για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παράτο πλευρόν των λαών σας, και για το οποίον σεις τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον του ναζισμού και του φασισμού. Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας».
Ας έλθουμε, όμως, στα γεγονότα, έτσι, όπως, διαδραματίζονται εκείνη την εποχή, τα οποία για τους πολλούς και ασυμβίβαστους με την ιδέα της αγγλικής αποικιοκρατίας ήταν το φυσικό επακόλουθο μιας μακράς διεκδικητικής πορείας για λευτεριά και ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Ελλάδα. Για τους λίγους και βολεμένους δεν ήταν παρά μια αχρείαστη ενέργεια η οποία θα έθετε σε δοκιμασία την επίπλαστη ευμάρεια τους.

Ήταν λοιπόν θέλημα θεού να έρθει η άγια ώρα. Οι Έλληνες της Κύπρου ξεκινούν για να γίνουν «ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΟΝΤΕΣ» εκείνων. Ζηλεύουν την αιώνια δόξα των ευκλεών Λακεδαιμονίων του Λεωνίδα, των Μαραθωνομάχων, των Σαλαμινομάχων, των Αγωνιστών του 21, των Μακεδονομάχων και των νεότερων του Αλβανικού έπους. Εκείνη την ανεπανάληπτη 1η του Απρίλη την γαλήνη της νύκτας συνταράσουν οι εκρήξεις των βομβών και η οργή των ραγιάδων που πήραν μια ανηφοριά, πήραν τα μονοπάτια, να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην λευτεριά.

Για τέσσερα χρόνια το Έθνος καμάρωνε τα νεαρά βλαστάρια του. Άλλοι ανέβαιναν στην αγχόνη ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο και άλλοι επαναλάμβαναν το συγκλονιστικό Μολών Λαβέ, δίνοντας έως εσχάτων την μάχη δημιουργώντας νέα ολοκαυτώματα και Θρύλους. Η τετραετία 1955-59 δικαίως καταγράφηκε στην ιστορία ως η κορυφέα περίοδος στην ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού. Στον Ιερό εκείνο αγώνα Καθολική ήταν η συμμετοχή επωνύμων και ανωνύμων αγωνιστών, αλλά και ολόκληρου του Κυπριακού Ελληνισμού κάτω από την ηγεσία της Εθναρχούσας εκκλησίας με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον θρυλικό Διγενή.

Ο Μακάριος ορκιζόταν «Να κολληθεί η γλώσσα μου στον λάρυγγα μου και να κοπή η δεξιά μου εάν επιλάθωμαι σου ω ΕΛΛΑΣ». Ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Λένας, ο Μούσκος, οι τέσσερις του Λιοπετρίου «Η ταν ή επι τας» και οι ηρωομάνες της Κύπρου «κάλιο μια φούχτα στάχτη ο λεβέντης μου παρά γονατισμένος».

Ημέρα Λαμπρής: Η γιορτή της Αγάπης

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η κατεξοχήν περίοδος της περισυλλογής, της ανασύνταξης και της προσευχής. Και τούτο γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο! Το Θείο Πάθος στο πιο συγκλονιστικό οδοιπορικό θανάτου. Η θριαμβευτική είσοδος στα Ιεροσόλυμα, η ενθουσιώδης υποδοχή, ο Νυμφίος, το όρος των ελαιών, ο Μυστικός Δείπνος, η προδοσία, ο Γολγοθάς, η θυσία της σταύρωσης, ο μαρτυρικός θάνατος, η αποκαθήλωση, η ταφή και η Ανάσταση. Μια πορεία που ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε σε περίοδο μιας εβδομάδας, με τον Χριστό να δίνει το τελευταίο μάθημα ευπρέπειας και αιώνιας ζωής, την ίδια ακριβώς στιγμή που βασανιστικά με τον σταυρικό του θάνατο, έχανε την τελευταία μάχη. Ο Σταυρός που ο Χριστός μας μετατρέπει με την θυσία του σε αιώνιο Σύμβολο αγάπης και καρτερίας. Για να συντροφεύει έκτοτε εκείνους που ακολουθούν πιστά τα βήματα του και πιστεύουν αταλάντευτα στις θεϊκές καταβολές του.
«Πάτερ, άφησε αυτούς, ουκ οίδασι τι ποιούσι». Ο Χρηστός που συγχωρεί τους ληστές στον Σταυρό. Ο Χρηστός που συγχωρεί ακόμα και τους δήμιους του. Ο Χρηστός που φαίνεται προς στιγμή να εγκαταλείπεται από τις Θεϊκές αντοχές και να μετατρέπεται σε κοινό θνητό, αφού τα φρικτά σταυρικά βασανιστήρια τον κάνουν να αναφωνεί: «Πάτερα μου γιατί με εγκατέλειψες»; Ήταν, όμως, μόνο λίγα δευτερόλεπτα, που αποδείκνυαν και την ανθρώπινη υπόσταση του. Και προσευχόμενος αφήνει την τελευταία του πνοή, την ώρα που οι ουρανοί σκοτεινιάζουν και η γη σείεται συθέμελα. Το κλάμα της μάνας γοερό. Και οι απορίες των κοινών θνητών πολλές, οι οποίες, όμως, γρήγορα συντρίβονται καθώς οι μυροφόρες αιφνιδιάζονται από τον κενό τάφο. Και προσεύχονται. Προσκυνούν και πανηγυρίζουν για την νίκη του φωτός έναντι του σκότους. Η πραγματική Ανάσταση είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο: «Αληθώς υιός Θεού εστί».
Τέτοιες μέρες λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, αδήριτη προβάλλει η ανάγκη της προσευχής, της ανασύνταξης και της άδολης αγάπης. Με τον ΧΡΗΣΤΟ και την Ανάσταση παντοτινό οδηγό. Ας μην μείνουμε, όμως, στα λόγια. Ας κάνουμε πράξη παίρνοντας παράδειγμα από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην Α’ επιστολή προς ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ. Το 13ο κεφάλαιο της Α' επιστολής προς Κορινθίους γνωστό και ως "Ο ύμνος της αγάπης". Ο Απόστολος. Παύλος, δια Πνεύματος Αγίου, μιλάει για το μεγαλείο και την καταλυτική δύναμη της αγάπης, που ξεπερνά κάθε άλλη αρετή. Με γλαφυρό τρόπο δείχνει πως ο άνθρωπος μπορεί να έχει όλα τα χαρίσματα και να κάνει τα μεγαλύτερα κατορθώματα, ακόμη και να δώσει τη ζωή του θυσία για την υπόθεση του Ευαγγελίου, αλλά αν δεν έχει αγάπη, τότε αυτά όλα δεν είναι παρά "χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο θόρυβο. Είναι ένα τίποτε". (Α' Κορινθίους 13:1-3). Ιδού σε μετάφραση αυτούσια αυτή η ανεπανάληπτη επιστολή:
Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, Αγάπη όμως δεν έχω, είμαι χαλκός που θορυβεί και τύμπανο που αλαλάζει. Εάν κατέχω τα μυστήρια όλα
και μπορώ να προλέγω κι έχω, όλη την γνώση και πίστη, τόση ώστε να μετακινώ βουνά όμως αγάπη δεν έχω, είμαι ένα τίποτε. Κι αν τα δώσω όλα στην φτώχεια κι αν
παραδώσω το κορμί μου στις φλόγες, όμως, αγάπη δεν έχω, δεν ωφελούμαι τίποτε. Συμφιλιώνει μεγαλόψυχα η αγάπη. Φθόνο και κομπασμό η αγάπη δεν έχει, δεν ξιπάζεται. Δεν ασχημονεί, δεν νοιάζεται για το δικό της, η αγάπη. Είναι ήρεμη και αμνησίκακη, λυπάται για το άδικο, χαίρεται όταν το δίκαιο υπερισχύει. Η αγάπή όλα τα σκέπει, όλα τα πιστεύει. Σε όλα ελπίζει, σε όλα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί. Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Τότε, όμως, θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε, όμως, θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ’ έχει γνωρίσει ο Θεός. Αυτά, λοιπόν, που μένουν τελικώς, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Αυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.