Νέα Τάξη Πραγμάτων….

Συνέβηκε πριν έξι χρόνια περίπου, πέρασε, όμως, σχεδόν απαρατήρητο. Πρόκειται για την ομιλία της πρώην πρόεδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου, Άννας Ψαρούδα Μπενάκη, κατά την ανάληψη των καθηκόντων της Ελληνικής Προεδρίας από τον κύριο Κάρολο Παπούλια, τον Φεβρουάριο του 2005. Ο Κυρία Μπενάκη στην ομιλία της αυτή αναγγέλλει με σαφέστατο τρόπο τη συρρίκνωση των εθνικών μας συνόρων! Επί της ουσίας, δηλαδή αναγγέλλει την Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ελλάδα!!! Ιδού το αυτούσιο κείμενο που η κυρία Άννα Ψαρούδα Μπενάκη διάβασε με μια απίστευτη ηρεμία την ώρα που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τον Κάρολο Παπούλια:
«Κύριε Πρόεδρε, αναλαμβάνοντας τα υψηλά καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, έπειτα από μια 10ετή, κατά γενική εκτίμηση, συνετή και εποικοδομητική θητεία του προκατόχου σας κ. Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου, καλείσθε να μετουσιώσετε σε πράξη τα υψηλά ιδεώδη και τις αρχές που το Σύνταγμα έθεσε ως βάση και αποστολή του προεδρικού αξιώματος: την ενότητα του έθνους και του λαού, την επαγρύπνηση για την ορθή λειτουργία του πολιτεύματος και τη διατήρηση συναινετικού κλίματος μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων στα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα του τόπου. Αυτή η ίδια η υπόδειξη και η εκλογή σας υπήρξε άλλωστε προϊόν συναίνεσης σύμφωνα και με το πνεύμα του Συντάγματος, γεγονός που σας εξοπλίζει με πρόσθετο κύρος για την επιτέλεση των καθηκόντων σας.
Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης. Η χώρα μας εξάλλου θα έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά διλήμματα σε πολλούς τομείς: Στα εθνικά θέματα δρομολογούνται εξελίξεις που απαιτούν σύμπνοια και νηφαλιότητα, στον οικονομικό και τον κοινωνικό τομέα πρέπει να γίνουν τομές και να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις για τη βελτίωση της ζωής των πολιτών, η διαπαιδαγώγηση των νέων θα απαιτήσει αναπροσανατολισμούς στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, ο ελληνικός πολιτισμός θα πρέπει να ανακτήσει την ιστορική του πρωτοπορία.
Ενόψει των παραπάνω η ρυθμιστική και ενοποιητική αποστολή που σας αναθέτει το Σύνταγμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Είμαι βεβαία ότι θα ανταποκριθείτε άριστα στον υψηλό αυτό ρόλο, με όπλα τη μακρά πολιτική πείρα σας, την επιστημονική σας κατάρτιση, την κοινωνική ευαισθησία και τον ήπιο και μετριοπαθή χαρακτήρα σας. Θα έχετε άλλωστε αρωγό και συμπαραστάτη τους παράγοντες του πολιτεύματος και όλες τις πολιτικές δυνάμεις».
Αυτά τα εξωφρενικά είπε λοιπόν η τότε πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου στον εξοχότατο Πρόεδρο την Ελληνικής Δημοκρατίας ο οποίος δυστυχώς παρέμεινε ατάραχος, χωρίς καμιά απολύτως θετική ή αρνητική αντίδραση. Και τα συμπεράσματα δικά σας. Ποια συμπεράσματα δηλαδή, αφού όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, χωριό που φαίνεται…

Υ.Γ.: Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Τα όσα συνέβηκαν στην Νομική Αθηνών αποτελούν μέρους ενός καλά μελετημένου σχεδίου αποδόμησης της πατρίδας μας….. όχι δεν φταίνε τα κατατρεγμένα θύματα του πολέμου… την δουλεία την κάνουν αυτοί που τους «προστατεύουν»… υποτίθεται!!!

Ένα μεγάλο Εύγε στην Ακαδημία Αθηνών

Η Ακαδημία Αθηνών, το κορυφαίο Πνευματικό Ίδρυμα της πατρίδας μας, στην πανηγυρική συνεδρία της, την Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010, παρασημοφόρησε την Φιλοπατρία και την Διαμόρφωση Θρησκευτικής και Εθνικής Συνείδησης, απονέμοντας το ΑΡΓΥΡΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΙΟΝ ΑΝΔΡΕΙΑΣ στην διδασκάλισσα Χαρά Νικοπούλου.

«ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΥΧΗΙ ΑΓΑΘΗΙ ΕΔΟΞΕ ΤΗΙ ΑΚΑΔΗΜΙΑΙ ΑΘΗΝΩΝ ΧΑΡΙΚΛΕΙΑΝ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΓΥΡΩΙ ΜΕΤΑΛΛΙΩΙ ΤΙΜΗΣΑΙ ΟΤΙ ΕΝ ΤΩΙ ΣΧΟΛΕΙΩΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΡΕΙΟΥ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ ΤΑ ΕΤΗ 2004- 2008 ΜΕΤ' ΕΥΨΥΧΙΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΣΑ ΛΟΓΩΙ ΤΕ ΚΑΙ ΕΡΓΩΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΝΩΝ ΑΚΡΙΒΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΛΑΜΠΡΟΝ ΕΓΕΝΕΤΟ ΑΝΕΙΠΕΙΝ ΔΕ ΤΑΣ ΤΙΜΑΣ ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΟΓΔΟΗΙ ΕΠΙ ΕΙΚΑΔΙ ΕΤΟΥΣ ΔΕΚΑΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΣΧΙΛΙΟΣΤΟΥ».

Στο παραπάνω κείμενο το οποίο υπογράφεται από τον Γενικό Γραμματέα και τον πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών κ.κ. Βασίλειο Πετράκο και Κωνσταντίνο Σβορόπουλο αποτυπώνεται με ένα μοναδικό τρόπο η μεγάλη προσφορά της Χαράς Νικοπούλου στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης. Ιδού και ένα ακόμα μικρό απόσπασμα από την έκθεση του Γενικού Γραμματέως της Ακαδημίας Αθηνών που αναγνώσθηκε κατά την πανηγυρική συνεδρία της 28ης Δεκεμβρίου 2010: «Αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας απονέμεται στην κυρία Χαρά Νικοπούλου, δασκάλα στο Μεγάλο Δέρειο του Νομού Έβρου κατά την περίοδο 2004 - 2008 διότι παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε κατά την εκτέλεση του έργου της, εξετέλεσε τα καθήκοντά της κατά τρόπο αντάξιο της μεγάλης αποστολής της διδάσκοντας τα παιδιά που της εμπιστεύθηκε η Πολιτεία σύμφωνα με τις αρχές της ελεύθερης σκέψης, της ανεξιθρησκείας και της αλήθειας, χωρίς να υπολογίσει αντιθέσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ίδια».

Και η Αντιφώνηση της Χαράς Νικοπούλου: «Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών, Εν έτει 2010, όπου η Ελληνική Κυβέρνηση αφαιρεί τον όρο Εθνικής από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και περιθωριοποιεί ως ακραίους εθνικιστές τους απλούς Έλληνες που αγαπούν το Έθνος και την Πατρίδα τους, Ευχαριστώ θερμά την Ακαδημία Αθηνών, που στο πρόσωπό μου παρασημοφορεί τη Φιλοπατρία και τη διαμόρφωση Θρησκευτικής, αλλά κυρίως Εθνικής συνείδησης στους μαθητές μου, η οποία για όλους τους Έλληνες περιλαμβάνει τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο από την οποία κατάγομαι, τη Μακεδονία μας στην οποία γεννήθηκα και η ελευθερία της οποίας τελεί υπό διαπραγμάτευση, τη Θράκη και την Κύπρο που καταδυναστεύονται από τους τούρκους και τους Ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες που ζουν στον Άγιο Παντελεήμονα. Αυτό το Μετάλλιο Ανδρείας αποτελεί για μένα ηθική δέσμευση να συνεχίσω με μεγαλύτερη Πίστη τον αγώνα μου, μέχρι την τελική δικαίωση του Έθνους μας. Το αφιερώνω στα δικά μου Πομακόπουλα της Θράκης».

(Αίθουσα Τελετών της Ακαδημίας Αθηνών, Πανηγυρική Συνεδρία της 28ης Δεκεμβρίου 2010).
Εν τω μεταξύ για άλλη μια φορά τέτοια σημαντικά γεγονότα πέρασαν εντελώς απαρατήρητα και από την ελληνική πολιτεία και από τα πλείστα Ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως. Πλήρης σχεδόν σιωπή, για τέτοιες άδολες και πατριωτικές συμπεριφορές, σε μια Ελλάδα που έχοντας απέναντι της ποικιλώνυμους εχθρούς αγωνίζεται απεγνωσμένα να κρατηθεί όρθια.

Υ.Σ.: Νεαρή κάτοικος Δήμου της Θράκης στον οποίο εκλέχθηκε μουσουλμάνος δήμαρχος, με πληροφόρησε ότι μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, κανένας Έλληνας Χριστιανός δεν τολμούσε να ξεμυτίσει από το σπίτι του, αφού οι πανηγυρισμοί των Ελλήνων Μουσουλμάνων οι οποίοι κρατούσαν και ανέμιζαν τούρκικες σημαίες ήταν κάτι περισσότερο από προκλητική…… Τα σχόλια δικά σας….

«Κυπροποίηση» της Θράκης

Πραγματοποιήθηκε πρόσφατα με πολύ μεγάλη επιτυχία στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής μεγάλη εκδήλωση την οποία διοργάνωσαν από κοινού το περιοδικό «Άρδην» και η εφημερίδα «Ρήξη» με θέμα την ελληνική Θράκη και τον Νεοθωμανισμό. Την εκδήλωση συντόνισε με επιτυχία ο υπερασπιστής της κυπριακής ελευθερίας το 1974, στρατηγός ε.α., Δημήτρης Αλευρομάγειρος, ενώ χαιρετισμό απηύθυνε ο γνωστός επιχειρηματίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, που για χρόνια ενισχύει τις προσπάθειες αυτοπροσδιορισμού των Πομάκων και των Ρομά στη Θράκη. Ο κ. Εμφιετζόγλου αναφέρθηκε στην ανάγκη τόνωσης του πατριωτισμού των Ελλήνων και την χρησιμότητα τέτοιων εκδηλώσεων αλλά και στις προοπτικές οικονομικής και κοινωνικής ανόδου της Θράκης, επισημαίνοντας με έμφαση τον αρνητικό ρόλο τον οποίο διαδραματίζει η ελληνική πολιτεία. Υπενθύμισε ακόμα όλες τις αξιώσεις του Νεοθωμανισμού, τονίζοντας την ανυποχώρητη στάση που πρέπει να κρατήσουμε στη Θράκη και τη Μακεδονία, το Αιγαίο και την Κύπρο, τα ζητήματα των χωρικών υδάτων και των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών.
Πρώτος ομιλητής ήταν ο Κώστας Καραΐσκος, εκδότης του περιοδικού «Αντιφωνητής» της Κομοτηνής και μέλος της ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης «Σπάρτακος», που στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές κατόρθωσε να εκλέξει έναν δημοτικό σύμβουλο στην Κομοτηνή. Ο κ. Καραΐσκος αναφέρθηκε στις προσπάθειες που γίνονται για την «τουρκοποίηση» της μουσουλμανικής μειονότητας καθώς και τα μέτρα που επιβάλλεται να ληφθούν προκειμένου να ανακοπεί αυτή η εξέλιξη. Η εφαρμογή των νόμων και η απλή λογική είναι, κατά τον κ. Καραΐσκο αρκετές για να εξαλείψουν τον κίνδυνο του Προξενείο, αλλά, όπως τόνισε, σκέψεις, προτάσεις και λόγια που θεωρούμε αυτονόητα στην Αθήνα, στη Θράκη είναι ταμπού και η επιρροή του Προξενείου απαγορεύει ακόμη και την αναφορά των αυτονόητων. Δυστυχώς, δήλωσε, η «κυπροποίηση» της Θράκης είναι πλέον πολύ πιθανή, αν και όχι μη αναστρέψιμη, υπενθυμίζοντας πως ο Νεοθωμανισμός δεν θα ήταν τόσο ισχυρός, αν δεν υπήρχε και ο αντίστοιχος νεοραγιαδισμός πολλών Ελλήνων, στέλνοντας με τον τρόπο αυτό ένα ηχηρό μήνυμα στις κυβερνήσεις, τόσο της Ελλάδας, όσο και της Κύπρου.
Καταλυτική στην τοποθέτηση της ήταν η δεύτερη ομιλήτρια, διδασκάλισσα του Μεγάλου Δερίου Χαρά Νικοπούλου, η οποία στηλίτευσε την πλήρη απουσία του ελληνικού κράτους από την Θράκη. Αναφέρθηκε ακόμα στους αγώνες της για τους μουσουλμάνους Πομάκους και τις προσπάθειες του τουρκικού Προξενείου να τους εκτουρκίσει, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ακόμη και η αναφορά στη λέξη «Πομάκος», είναι απαγορευμένη στη Θράκη».
Ακολούθησε η ομιλία του πρώην Αντιπρόεδρου της Βουλής κ. Παναγιώτη Σγουρίδη, ο οποίος αναφέρθηκε στον υποχθόνιο ρόλο του τουρκικού Προξενείου και στην απρόσκοπτη χρηματοδότησή του από την Τουρκία, κάτι που του επιτρέπει όπως τόνισε να διατηρεί ένα εκτενές δίκτυο πρακτόρων σε ολόκληρη τη μουσουλμανική μειονότητα. Ο κ. Σγουρίδης δεν παρέλειψε ακόμα να αναφερθεί στην εξάρτηση των κομμάτων από τον τουρκικό παράγοντα και την ψηφοθηρική λογική τους, που έχει δώσει στο Προξενείο την δύναμη και την επιρροή που διαθέτει.
Την συζήτηση έκλεισε ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Άρδην, που συνόψισε το πρόβλημα της μουσουλμανικής μειονότητας, και το συνέδεσε με το αντίστοιχο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Βουλγαρία και τον κίνδυνο δημιουργίας μιας ενιαίας αυτονομιστικής, πλέον, τουρκοποιημένης μειονότητας. Είπε χαρακτηριστικά: «Η Θράκη, η Θεσσαλονίκη και συνολικά η Βόρεια Ελλάδα, δεν έχουν απλώς κάποια εθνικά προβλήματα που αναζητούν επίλυση, αλλά αποτελούν τον χώρο όπου κρίνεται σήμερα η ίδια η επιβίωση του Ελληνισμού….»
Μεταξύ των παρευρισκομένων στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα αλλά και τους διαδρόμους της Παλαιάς Βουλής, στην πρώτη, ίσως, μεγάλη εκδήλωση που γίνεται στην Αθήνα για την Θράκη και τον νεοθωμανισμό ήταν και ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης, ο οποίος παραδέχθηκε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για μια σωστή πολιτική στη Θράκη, είναι η απομάκρυνση του τουρκικού Προξενείου.

Μας ζώνουν φίδια από παντού

Δεν είναι μόνο η Τουρκία δυστυχώς που αμφισβητεί την Εθνική μας κυριαρχία. Το τελευταίο διάστημα στον χορό των διεκδικήσεων εμφανίζεται πλέον επίσημα και η Αλβανία η οποία φαίνεται να θέτει θέμα συνόρων με την Ελλάδα! Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα του αλβανικού τύπου, τα Τίρανα εμφανίζονται να μην αναγνωρίζουν την οροθετική γραμμή Ελλάδας-Αλβανίας και φέρονται να ετοιμάζονται για αποστολή αντιπροσώπου στην Αθήνα προκειμένου να προβάλλει τις απαιτήσεις της χώρας τους για παραχώρηση ελληνικού εδάφους!

Ακόμα, σύμφωνα με το επίσης πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της αλβανικής εφημερίδας “Gazeta-Shqip”, το αλβανικό υπουργείο Εξωτερικών έχει παραλάβει ελληνικό έγγραφο με το ερώτημα εάν «Η Ελλάδα είναι σε πόλεμο με την Αλβανία»! Δηλαδή, με απλά λόγια και εφόσον φυσικά η πληροφορία είναι αληθής εμφανίζεται το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών να μην γνωρίζει εάν ισχύει ή όχι το εμπόλεμο στις σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας! Για το θέμα αυτό η εφημερίδα υποστηρίζει ότι τη συγκεκριμένη πληροφορία την διαρρέουν Αλβανοί διπλωμάτες, καθώς και ένας πρώην υπουργός εξωτερικών της χώρας. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η Αλβανία, μέσω του ανωτάτου δικαστηρίου ακύρωσε την συμφωνία για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (Α.Ο.Ζ.), την οποία Ελλάδα και Αλβανία υπέγραψαν από κοινού δύο μήνες πριν από τις ελληνικές κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2009.
Στο εν λόγω κείμενο αναφέρεται ακόμα ότι τα Τίρανα φέρονται να ακυρώνουν και το αντίστοιχο πρωτόκολλο που αφορά τα χερσαία σύνορα μεταξύ της Αλβανίας και της Ελλάδας και ότι τα Τίρανα είναι αποφασισμένα να θέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εδαφικά ζητήματα. Αν το δημοσίευμα ευσταθεί τότε τα πράγματα είναι σίγουρα πάρα πολύ σοβαρά, αφού είναι πασιφανές πως στο παιχνίδι του καθορισμού των ΑΟΖ στο Ιόνιο εμπλέκονται και άλλοι «άμεσα ενδιαφερόμενοι» οι οποίοι αντιλαμβάνονται την Αλβανία τόσο ως βάση για την στρατηγική περικύκλωση της χώρας μας, όσο και ως ανάχωμα για την καταστρατήγηση του Δικαίου της Θαλάσσης, μιας και ότι συμβεί στο Ιόνιο ενδεχομένως να αποτελέσει πρόκριμα και νομικό προηγούμενο για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ας σημειωθεί ακόμα ότι το μηνιαίο περιοδικό «ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ» σε ένα «προφητικό» δημοσίευμα στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2010 με τον τίτλο « Ελλάδα-Αλβανία: Για πόσο ακόμα τα Τίρανα θα παίζουν με τα νεύρα της Αθήνας» αποκαλύπτει έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 2007 με το οποίο υπογραμμίζεται πως το «εμπόλεμο» με την Αλβανία ισχύει!

Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθούν ο αλβανικός εθνικιστικός φόρτος με τα ανθελληνικά αισθήματα που εκδηλώνονται με τις παραβιάσεις τάφων, τις δημόσιες επιθέσεις κατά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, ακόμα και με μεμονωμένες έστω δολοφονίες Βορειοηπειρωτών, τότε αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι χάνεται δυστυχώς η εμπιστοσύνη και διασαλεύεται η ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ δύο γειτονικών χωρών που ο προορισμός τους είναι να βρίσκονται αιώνια η μία δίπλα στην άλλη.

Κυριάκος Μάτσης

Γεννήθηκε το 1926 στο Παλαιχώρι της Κύπρου. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο του χωριού, πηγαίνει στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου, όπου διακρίνεται για την πνευματική και εθνική του δράση. Έφηβος μαθητής γράφει το 1944: Θα ριχτώ στον αγώνα. Θα πολεμήσω τίμια και παλικαρίσια. Θ' αγωνιστώ για το λαό. Τον βλέπω αμόρφωτο και θέλω να τον μορφώσω, τον βλέπω αδικημένο και θέλω να τον δικαιώσω. Στις 29 Ιουνίου 1945 με την ευκαιρία της αποφοιτήσεώς τους, ο Μάτσης προσφωνεί τους συμμαθητές του, λέγοντας και τα ακόλουθα: «Ο κόσμος σήμερα, ύστερα από ένα αιματοκύλισμα, πλέει σε ένα πέλαγος ιδεολογιών και η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο. Αλλά η Ελληνική νεολαία δεν θα βρεθή ποτέ σε μια τέτοια θέση. Μοναδική της ιδεολογία πρέπει να είναι η ιδεολογία της Ελλάδος, μοναδικό της σύμβολο η Ελληνική γαλανόλευκη, πάνω στην οποία βρίσκεται απεικονισμένο το πραγματικό ιδανικό του Έλληνα, πίστη του στην Πατρίδα και στην θρησκεία. Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθιά μέσα μας την Ελλάδα. Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των Εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και την ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη ...».
Το 1946 έρχεται στην Ελλάδα, φοιτητής πια της Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις 30 Οκτωβρίου 1946, μια μόλις εβδομάδα μετά την άφιξή του στην συμπρωτεύουσα, γράφει στο ημερολόγιό του: «Πριν δύο μέρες γιορτάσαμε την 28η Οκτωβρίου. Τρίξανε τα ξύλινα πόδια των αναπήρων του πολέμου. Και το τρίξιμο τους έφερε στη ψυχή ένα αίσθημα απελπισίας, γιατί οι θυσίες μας θυσιάστηκαν στο βωμό του αγίου συμφέροντος των μεγάλων δυνάμεων. Εφ' όσον η ηρωική αυτή χώρα πληρώνεται με το κάλπικο νόμισμα των ωραίων λόγων και των επιβλητικών εκφράσεων, ενώ τα αληθή της συμφέροντα παραβλάπτονται ουσιωδώς, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι επικρατεί εις τον κόσμο δικαιοσύνη. Τουταναντίον ο 20ος αιών είναι στίγμα δια την ανθρωπότητα και τον πολιτισμόν, διότι, παρά τας διαφόρους επαγγελίας, τους σοσιαλισμούς και τους κομμουνισμούς, ο κόσμος εις την πραγματικότητα πεινά, βασανίζεται, ψοφά εις τα πεζοδρόμια Στις 31 Δεκεμβρίου 1946, αναλογιζόμενος τον Πόλεμο, που ένα χρόνο πριν έχει λήξει, γράφει: «Χρειάζονται ακόμη αιώνες για να συναισθανθή η ανθρωπότης ότι μόνον με την συναδέλφωσιν των λαών θα μπορέση ο ταλαίπωρος κόσμος να ζήση αρμονικά στον πολυτάραχο πλανήτη μας». Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τον αποκαλεί «αηδόνι της Κύπρου», όταν τον ακούει να μιλά με πάθος για το Κυπριακό σε κάποια φοιτητική εκδήλωση.
Κατά την δράση του ως αντάρτης της Ε।Ο.Κ.Α. συλλαμβάνεται ύστερα από προδοσία και οδηγείται στα Αγγλικά κρατητήρια της Ομορφίτας, υποβαλλόμενος σε φοβερά βασανιστήρια. Κατά την διάρκεια της κράτησης του τον επισκέπτεται ο ίδιος ο κυβερνήτης στρατάρχης Χάρντινγκ προκειμένου να του αποσπάσει μυστικά της Οργάνωσης. Ο στρατάρχης Χάρντινγκ του προσφέρει μάλιστα και το αστρονομικό ποσό για εκείνη την εποχή ων 500.000 λιρών, καθώς και κάθε είδους προστασία προκειμένου να ομολογήσει, για να εισπράξει την απάντηση: "Εξοχότατε, ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής.". Ο Χάρντινγκ μένει έκθαμβος από τον ακέραιο χαρακτήρα του Μάτση. Το Νοέμβριο του 1956 ο Μάτσης καταφέρνει να αποδράσει και συνεχίζει να μάχεται στο βουνό. Σε μια επιστολή του προς ένα παιδί ενός συγγενή του γράφει: "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από εκείνη που αισθάνεται ένας σαν βλέπει να μετατρέπονται σε πραγματικότητα τα όνειρα, οι ελπίδες και τα ιδανικά του. Το ξέρω πως ο δρόμος είναι δύσκολος, μα είμαστε και εμείς ακούραστοι. Δοκίμασα πιο έντονα τον πειρασμό όταν, περαστικός από το χωριό μου, ήμουν υποχρεωμένος να μη δω τους δικούς μου. Μα έτσι θα είναι πιο έντονη η χαρά όταν βρεθούμε τη μέρα της νίκης." Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης ύστερα από προδοσία βρίσκεται στο κρησφύγετο του περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της Ε.Ο.Κ.Α., να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειροβομβίδων. Ο Μάτσης κείτονταν νεκρός πιστός στα ιδανικά του ανεβαίνοντας στο πάνθεον των ηρώων.

Ελληνική γλώσσα: Η κοινή γλώσσα όλων των λαών.

Πολλές φορές ακούμε να μιλούν για τον πλούτο της γλώσσας μας. Άλλοι την ονομάζουν ως μητέρα όλων των γλωσσών και πολλοί ως το μοναδικό και παντοδύναμο γλωσσικό εργαλείο. Ένα πραγματικό γίγαντα με σθένος και ανωτερότητα έναντι όλων των άλλων γλωσσών. Ας δούμε λοιπόν μαζί μερικά μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ είχε δηλώσει: «Στην Ελληνική υπάρχει ένας ίλιγγος λέξεων, διότι μόνο αυτή εξερεύνησε, κατέγραψε και ανέλυσε τις ενδότατες διαδικασίες της ομιλίας και της γλώσσης, όσο καμία άλλη γλώσσα». Ο Γάλλος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σορβόνης Κάρολος Φωριέλ είπε: «Η Ελληνική έχει ομοιογένεια σαν την Γερμανική, είναι όμως πιο πλούσια από αυτήν. Έχει την σαφήνεια της Γαλλικής, έχει όμως μεγαλύτερη ακριβολογία. Είναι πιο ευλύγιστη από την Ιταλική και πολύ πιο αρμονική από την Ισπανική. Έχει δηλαδή ότι χρειάζεται για να θεωρηθεί η ωραιότερη γλώσσα της Ευρώπης».
Ιωάννης Γκαίτε (Ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας, 1749-1832): «Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα.». Χάμφρι Κίτο (Άγγλος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, 1968): «Είναι στη φύση της Ελληνικής γλώσσας να είναι καθαρή, ακριβής και περίπλοκη. Η ασάφεια και η έλλειψη άμεσης ενοράσεως που χαρακτηρίζει μερικές φορές τα Αγγλικά και τα Γερμανικά, είναι εντελώς ξένες προς την Ελληνική γλώσσα». Ερρίκος Σλίμαν (Διάσημος ερασιτέχνης αρχαιολόγος, 1822-1890): «Επιθυμούσα πάντα με πάθος να μάθω Ελληνικά. Δεν το είχα κάνει γιατί φοβόμουν πως η βαθειά γοητεία αυτής της υπέροχης γλώσσας θα με απορροφούσε τόσο πολύ που θα με απομάκρυνε από τις άλλες μου δραστηριότητες.» (Ο Σλίμαν μίλαγε άψογα 18 γλώσσες. Για 2 χρόνια δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μελετάει τα 2 έπη του Ομήρου).
Ίμπν Χαλντούν (Ο μεγαλύτερος Άραβας ιστορικός): «Που είναι η γραμματεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την γραμματεία των Ελλήνων μόνον». Ζακλίν Ντε Ρομιγί (Σύγχρονη Γαλλίδα Ακαδημαϊκός και συγγραφεύς): «Η αρχαία Ελλάδα μας προσφέρει μια γλώσσα, για την οποία θα πω ότι είναι οικουμενική. Όλος ο κόσμος πρέπει να μάθει Ελληνικά, επειδή η Ελληνική γλώσσα μας βοηθάει πρώτα από όλα να καταλάβουμε την δική μας γλώσσα.» Gilbert Murray (Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης): «Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Συχνά διαπιστώνει κανείς ότι μιά σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαριά στην Λατινική, Αγγλική, Γαλλική ή Γερμανική». Max Von Laye (Βραβείον Νόμπελ Φυσικής): «Οφείλω χάριτας στην θεία πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών.»
Martin Heidegger (Γερμανός φιλόσοφος, από τους κυριότερους εκπροσώπους
του υπαρξισμού του 20ου αιώνος): «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα ανήκει στα πρότυπα, μέσα από τα οποία προβάλλουν οι πνευματικές δυνάμεις της δημιουργικής μεγαλοφυΐας, διότι αναφορικά προς τις δυνατότητες που παρέχει στην σκέψη, είναι η πιο ισχυρή και συνάμα η πιό πνευματώδης από όλες τις γλώσσες του κόσμου». David Crystal (Γνωστός Άγγλος καθηγητής, συγγραφεύς της εγκυκλοπαίδειας του Cambridge για την Αγγλική): «Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πόσο στηριζόμαστε ακόμη στην Ελληνική, για να μιλήσουμε για οντότητες και γεγονότα που βρίσκονται στην καρδιά της σύγχρονης ζωής». Μάικλ Βέντρις (Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική γραφή Β’): «Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήταν και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών». D’Eichtal (Γάλλος συγγραφεύς): «Η Ελληνική γλώσσα είναι μία γλώσσα η οποία διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά, όλες τις προϋποθέσεις μιας γλώσσης διεθνούς... εγγίζει αυτές τις ίδιες τις απαρχές του πολιτισμού...... Γλώσσα λογική και συγχρόνως ευφωνική, ανάμεσα σε όλες τις άλλες...» Theodore F. Brunner (Ιδρυτής του TLG και διευθυντής του μέχρι το 1997): «Σε όποιον απορεί γιατί ξοδεύτηκαν τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής, απαντούμε: Μα πρόκειται για την γλώσσα των προγόνων μας και η επαφή με αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας». Και ένα μήνυμα με νόημα από τον Ζακ Λανγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας): «Θα ήθελα να δω να διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουμε εμείς, και στα Ελληνικά σχολεία»/
Ελληνική γλώσσα: Η κοινή γλώσσα όλων των λαών. Να τι λέει ο Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκονίας): «Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς».

Το μνημόνιο του 1843

Η λέξη μνημόνιο δεν είναι δυστυχώς πρωτόγνωρη για το ελλαδικό κράτος. Αντιθέτως είναι πάρα πολύ γνωστή για την πατρίδα μας, αφού πολλές φορές στο παρελθόν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τους μαυραγορίτες δανειστές μας. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του 1843, όταν η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στις τράπεζες της Ευρώπης τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων της χώρας. Χρήματα που αντί να διατεθούν για βελτίωση των υποδομών που θα βοηθούσαν την εξαθλιωμένη ελληνική οικονομία, είχαν σπαταληθεί σε εμφυλίους σπαραγμούς και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος. Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές, που τότε ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του ελληνικού κράτους που μετά βίας έφταναν τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του ελληνικού λαού.

Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τόσο ώστε να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα για την ετήσια δόση χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η ελληνική κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει τις οφειλές της και αιτείται, χωρίς ωστόσο να έχει οποιοδήποτε ανταπόκριση, νέου δάνειου από τις μεγάλες δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά χρέη. Έτσι, αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τότε τριών μεγάλων δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) συνεδριάζουν στο Λονδίνο με θέμα το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο. Οι εκπρόσωποι των τριών μεγάλων δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην ελληνική κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Έτσι αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα υπογράφεται μνημόνιο (!), σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομηθούν εντός των αμέσως επόμενων μηνών το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, ώστε να αποδοθεί στους δανειστές της. Για να είναι μάλιστα βέβαιοι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί στο ακέραιο, οι εκπρόσωποι-πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου το οποίο θα εγκρίνει τα μέτρα και να λαμβάνουν ανά μήνα λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.

Ιδού και τα βασικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου: 1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν. 2. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά σε ειδικές κατηγορίες. 3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια. 4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της "δεκάτης", που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή. 5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. 6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα. 7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους. 8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του εθνικού τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου. 9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό. 10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες "εθνικές γαίες" με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης. 11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Και το αποτέλεσμα: Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά πτώχευσε εκ νέου ύστερα από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το "Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαριλάου Τρικούπη το 1893.

Υ.Γ.: Οι οποιοσδήποτε ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση μόνο συμπτώσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν….

Ευρωπαϊκό κεκτημένο: Η προμετωπίδα του αγώνα μας.

Η απόφαση της Επιτροπής Νομικών του Ευρωκοινοβουλίου για το «απευθείας εμπόριο» με τα κατεχόμενα αποτελεί δίχως άλλο μιας στρατηγικής σημασίας νίκη απέναντι στην μεθοδευμένη και καλά οργανωμένη εχθρική επιχείρηση υπονόμευσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μιάς επιχείρησης που μπήκε σε τροχιά εφαρμογής από το Κοινό Μέτωπο Άγκυρας-Λονδίνου-Ουάσιγκτον, που με δεκανίκια τους το συνονθύλευμα των ευρωπαίων πράσινων και σοσιαλιστών, στόχευαν και στοχεύουν στην αμφισβήτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κυρίαρχου κράτους, ισότιμου μέλους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Ας δούμε, όμως, στο σημείο αυτό τι ακριβώς αποφασίσθηκε: Η Επιτροπή Νομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως είναι γνωστό, υιοθέτησε την πρόταση του εισηγητή επί του θέματος, Κουρτ Λέχνερ, με ψήφους 18 υπέρ, 5 εναντίον και μία αποχή. Σύμφωνα με την εισήγηση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι αναρμόδιο για να επιληφθεί του κανονισμού για το λεγόμενο απευθείας εμπόριο και, ως εκ τούτου, το θέμα θα παραμείνει σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου η λήψη της σχετικής απόφασης απαιτεί ομοφωνία. Η εισήγηση Λέχνερ στηρίχτηκε στη γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας του Ευρωκοινοβουλίου, η οποία υποστηρίζει ότι η νομική βάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το άρθρο 207 (2), είναι ακατάλληλη. Και τούτο, επειδή ολόκληρη η επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, το κατεχόμενο από την Τουρκία τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συνιστά ούτε άλλο κράτος ούτε άλλη ξεχωριστή οντότητα, αφού με το πλέον κατηγορηματικό τρόπο επιβεβαιώθηκε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μία και ενιαία οντότητα, της οποίας μεγάλο μέρος ευρίσκεται υπό τουρκική κατοχή.
Η εξέλιξη αυτή είναι μια σημαντική νίκη, που ήταν αποτέλεσμα σκληρής και μεθοδευμένης εργασίας του Κυπριακού κράτους και των έξι ευρωβουλευτών της Κύπρου με την πλήρη πάντα συμπαράσταση και των Ελλαδιτών συναδέλφων τους. Αν το Ευρωκοινοβούλιο υιοθετούσε τη θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αυτό θα σήμαινε ευθεία υπονόμευση της νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και ταυτόχρονη οιονεί αναγνώριση του κατοχικού ψευδοκράτους ως τρίτου…Κάποιοι βεβαίως υποστηρίζουν πως τίποτε δεν τελείωσε και ότι απομένει πολύς δρόμος ακόμα έως ότου φθάσουμε σε ένα αίσιο τέλος.. Και δεν έχουν βεβαίως άδικο, μιας που η Ευρώπη δεν μας έχει συνηθίσει σε μια σταθερή χωρίς αμφιταλαντεύσεις πολιτική. Η Ευρώπη που δεν έχει αποκτήσει δυστυχώς ακόμα την δική της αυτόνομη φωνή, αφού παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν φαίνεται να έχει απογαλακτισθεί από τα αγγλοεμερικανικά συμφέροντα. Ωστόσο τηρουμένων των αναλογιών μπορούμε να μιλάμε για μια δύσκολη υπό τις περιστάσεις κυπριακή νίκη που πρέπει να μας καθοδηγεί και στα επόμενα δύσκολα βήματα.
Συμπέρασμα: Η ενότητα των πολιτικών μας δυνάμεων και η αξιοποίηση των δυνατοτήτων μας είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για επίτευξη των στόχων μας. Η νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οι πανίσχυροί θώρακές μας. Και το κοινοτικό δίκαιο και κεκτημένο είναι το δόρυ και η ασπίδα μας. Εξ ου και η όποια διευθέτηση του κυπριακού πρέπει να προβλέπει μια δίκαιη, βιώσιμη και αξιοπρεπή λύση.. Ασπίδα για μιά τέτοια λύση αποτελεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο και οι όποιες αποκλίσεις από αυτό θα είναι καταστροφικές για όλους του νόμιμους κατοίκους της Κυπριακής Δημοκρατίας…

Ελένη Φωκά: Μια σύγχρονη ηρωίδα διδασκάλισσα

Έδωσε σκληρή μάχη για 23 συναπτά έτη στην κατεχόμενη χερσόνησο της Καρπασίας. Υπέμενε με απαράμιλλη ευψυχία τα πάνδεινα προκειμένου να προσφέρει μόρφωση, να διδάξει Ελληνική Παιδεία, Ιστορία και τις ηθικές αξίες του Χριστιανισμού στους λιγοστούς λιλιπούτιους μαθητές της. Ταυτοχρόνως έδινε θάρρος στους Έλληνες Κυπρίους που επέλεξαν οικιοθελώς την παραμονή κάτω από συνθήκες σκλαβιάς στην γη των πατέρων τους. Σήμερα ζει κατά παραχώρηση (!) του κυπριακού κράτους, σ’ ένα απίστευτα στενάχωρο και λιτό σπίτι σε προσφυγικό καταυλισμό.
Μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα της Καρπασίας και ήταν η μεγαλύτερη από τα εννέα αδέλφια της, από τα οποία μόνο η Ελένη και άλλη μια αδελφή της κατάφεραν να σπουδάσουν. Άλλωστε τα γεγονότα του ‘74’ δεν έδιναν πολλά περιθώρια για περισσότερα πράγματα στα υπόλοιπα αδέλφια της. Η βάρβαρη τουρκική εισβολή την βρήκε στο σπίτι της στην Αγία Τριάδα. Έζησε όλες τις θηριωδίες των τούρκων εισβολέων. Τους βιασμούς, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις. Αφηγείται η ίδια: «Περιουσία δεν είχαμε, διακινδυνεύαμε κάθε στιγμή. Βίαζαν τα κορίτσια και φυλάκιζαν και κτυπούσαν τα αγόρια για να μας υποχρεώσουν να φύγουμε…Πέρα από τον θάνατο και το ανάθεμα δεν υπάρχει άλλος θάνατος. Έτσι αποφάσισα να παραμείνω στο κατεχόμενο χωριό μου. Ήξερα τι με περίμενε… τον πατέρα μου τον βασάνιζαν πολύ…. έκλεβαν τα πράγματα από το σχολείο….όσο για τα βιβλία δεν μας τα έδιναν… δεν είχαμε που να πιαστούμε, πού να κρατηθούμε και η κυπριακή κυβέρνηση δεν μπορούσε να βοηθήσει…».
Οι κατοχικές δυνάμεις δεν τις επιτρέπουν καμιά διακίνηση. Τέσσερις φορές της ζητούν εκβιαστικά να βγάλει τουρκική ταυτότητα. Στις 26 Μαΐου του 1997 και κατόπιν παρέμβασης του τότε πρόεδρου Γλαύκου Κληρίδη έρχεται στις ελεύθερες περιοχές για αποθεραπεία, αφού της δίνονται ρητές διαβεβαιώσεις ότι θα γυρίσει πίσω. Έκτοτε παραμένει στον προσφυγικό καταυλισμό Αγλατζιάς, αφού για άλλη μια φορά οι κατοχικές αρχές δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους. Η ίδια πιστεύει ότι για τον εκτοπισμό της υπήρξε και συνέργεια των Ηνωμένων εθνών και των Κυπριακών αρχών…αφού η Ελένη Φωκά ήταν και είναι, σε μια εποχή απίστευτης εθνικής και πνευματικής κρίσης, μια δυνατή φωνή που χαλά το καλό κλίμα και την σιωπηρή αποδοχή των τετελεσμένων..
Παρ’ όλα αυτά πάντα υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να μην επιτρέψουμε άλλες ενέσεις αμνησίας. Αρκεί να αντιληφθούμε πως υπάρχουν ακόμα πρότυπα πάνω στα οποία μπορούμε να κτίσουμε μια καλύτερη πατρίδα. Η διδασκάλισσα Ελένη Φωκά αποτελεί ένα ακόμα φωτεινό παράδειγμα και φάρο που μας δείχνει την σωστή πορεία. Σε μια εποχή που πιστέψαμε πολύ στον ρεαλισμό παραμερίζοντας παντελώς το συναίσθημα…

ΥΓ.: Το πρότυπο της ζωής μου ήταν πάντα η Ελένη Φωκά δήλωσε πρόσφατα με νόημα η διδασκάλισσα της Θράκης κα Χαρά Νικοπούλου….

Ένας, κοινός και αδιαίρετος

Η δήλωση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια για εισβολή των «λεγομένων μητέρων πατρίδων» που έγινε την Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010 στην πασίγνωστη αμερικανική δεξαμενή σκέψης «Brookings Institution», ήταν δίχως άλλο ατυχέστατη και πέρα για πέρα απαράδεκτη. Απόδειξη τούτου η καθολική κατακραυγή και καταδίκη απ’ όλο το πολιτικό κόσμο, (πλην Α.Κ.Ε.Λ.) στην Κύπρο και στην Ελλάδα. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε την «ιστορική αλήθεια». λένε οι υποστηρικτές του Προέδρου. Μια «ιστορική αλήθεια» που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στους Πανέλληνες, μηδέ εξαιρουμένου του επιστήθιου φίλου του Δημήτρη Χριστόφια, Πρωθυπουργού της μητέρας Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος μεταξύ άλλων δήλωσε: «Η εισβολή του ’74, είναι τουρκική, εξελίχθηκε σε κατοχή, η οποία, μάλιστα, παραμένει μέχρι σήμερα. Και οι ευθύνες είναι αποκλειστικά τουρκικές γι’ αυτό». Για να προσθέσει ακόμα ότι η χούντα έκανε το πραξικόπημα στην Κύπρο, υπάρχουν ευθύνες σ’ αυτό για την τουρκική εισβολή, αλλά δεν έχει ευθύνες ο Ελληνικός Λαός.
Ιδού λοιπόν αυτούσιο και τα επίμαχο κομμάτι από την ομιλία του πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας: “the two so-called motherlands, in fact, invaded both…”, που σε μετάφραση σημαίνει «Οι δύο λεγόμενες μητέρες πατρίδες, στην πραγματικότητα, εισέβαλαν και οι δύο…». Συμπέρασμα: ο κ. Χριστόφιας στην ομιλία του εξισώνει το ρόλο των εγγυητριών δυνάμεων και κάνει αναφορά σε εισβολή των δύο μητέρων πατρίδων. Μια ομιλία που θα παραμείνει στο αρχείο του «Brookings Institution», για πάντα και θα ταλαιπωρεί την κυπριακή και ελλαδική εξωτερική πολιτική στο διηνεκές.
Ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας ως άτομο ή ως κομματικό στέλεχος δικαιούται βεβαίως να έχει την δική του άποψη για την πρόσφατη Ελληνική Ιστορία, όπως, επίσης δικαιούται να έχει την δική του άποψη και για τα πολιτικά πράγματα Ελλάδας-Κύπρου. Ως Πρόεδρος, όμως, της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχει κανένα δικαίωμα να αναβαθμίζει την καταστροφική και ξενοκίνητο χούντα του ‘67 και πολύ περισσότερο δεν έχει το δικαίωμα να την ταυτίζει πλήρως με την μητέρα Ελλάδα. Είναι γνωστός άλλωστε ο αγώνας πολλών πατριωτών Ελλήνων της Ελλάδος και της Κύπρου κατά του καθεστώτος των συνταγματαρχών, πολλοί από τους οποίους μάλιστα πλήρωσαν με τη ζωή τους ή με βασανιστήρια και φυλακίσεις τον πατριωτικό τους αγώνα ενάντια στην επαίσχυντη χούντα των Αθηνών.
Κατά συνέπεια, η αρχική δήλωση είναι επιεικώς απαράδεκτη και έπρεπε να είχε αποφευχθεί γιατί ζημιώνει ανεπανόρθωτα την υπόθεση της Κύπρου και δεν συμβάλει στο κλίμα ενότητας που χρειάζεται τις δύσκολες αυτές ώρες που διέρχονται τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα. Και επιτέλους, κάποιοι πρέπει να αντιληφθούν μια για πάντα: Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου δεν ήταν εισβολή, αλλά στόχευε στην ανατροπή του και στην επιβολή μιας νέας πολιτικής τάξης πραγμάτων, αρεστής στη χούντα και στους αγγλοαμερικάνους. Και η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη το πραξικόπημα και ΝΑΤΟϊκούς ή δυτικούς σχεδιασμούς, εισέβαλε και κατέκτησε το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τόσο απλά είναι τα πράγματα εξοχότατε κύριε πρόεδρε μας.
Υ.Γ: Ασφαλώς η Ελλάδα ως η μητέρα πατρίδα των Παναλλήνων, ήταν και παραμένει το μοναδικό αποκούμπι του αγώνα μας στην προσπάθεια μας να απελευθερώσουμε την κατεχόμενη γη μας. Και μπορεί Ελλάδα και Κύπρος να είναι δυο ανεξάρτητα κράτη, ο Ελληνισμός, όμως, σε πείσμα όσων με διάφορους τρόπους το αμφισβητούν, ήταν, είναι και θα παραμείνει στους αιώνες των αιώνων, ένας, κοινός και αδιαίρετος.