Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Πέραν πάσης αμφιβολίας ζούμε στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας. Τα πάντα γύρω μας μοιάζουν να καταρρέουν με μια αργή αλλά απολύτως σταθερή και άριστα οργανωμένη μεθοδολογία. Θυμίζω στα γρήγορα ότι από την προεκλογική υπόσχεση του Γιώργου Παπανδρέου: «λεφτά υπάρχουν» και το συμβόλαιο τιμής για έστω και μικρές αυξήσεις των χαμηλόμισθών, πολύ γρήγορα περάσαμε στην ανάγκη λήψης των πρώτων ανώδυνων μέτρων, τα οποία διαδέχθηκαν άλλα πολύ σκληρότερα την ίδια ακριβώς ώρα που η κυβέρνηση διαλαλούσε προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από βοήθεια, αφού μπορεί να τα καταφέρει και μόνη της….
Για άλλη μια φορά κοροϊδέψαμε τους απλούς πολίτες και φανήκαμε μικρότεροι των περιστάσεων. Έστω και αν απέναντι μας είχαμε την Γερμανία της Μέργκελ, που μας έσπρωξε στις αγκάλες του κρεατοφάγου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), στην προσπάθεια της να πλήξει την αξιοπιστία του Ευρώ και να κρατήσει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και τι είναι, όμως, στ’ αλήθεια το Δ.Ν.Τ.; Το Δ.Ν.Τ. είναι λοιπόν ένας διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα ισοζύγια πληρωμών και προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί. Έδρα του η Ουάσιγκτον, των Η.Π.Α. Αυτά ισχύουν τουλάχιστον στην θεωρία. Γιατί στην πράξη τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το Δ.Ν.Τ. υποστηρίζουν οι επικριτές του δεν έχει σαφείς στόχους και ξεκάθαρες λειτουργίες, κάτι που οφείλεται στο γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τον τρόπο δράσης του. Πολλοί μάλιστα διαλαλούν προς κάθε κατεύθυνση ότι το Δ.Ν.Τ. χρησιμοποιεί τις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου ως πειραματόζωα. Από την άλλη, κάποιοι φοβούνται ότι οι αλλαγές που κάθε φορά προτείνονται εισάγουν θέματα που είναι περισσότερο πολιτικά παρά οικονομικά και τα οποία έχουν ήδη οδηγήσει σε οικονομικές κρίσεις.
Δύο επικρίσεις από οικονομολόγους είναι ότι η οικονομική βοήθεια δίδεται πάντοτε υπό διάφορες προϋποθέσεις (conditionalities), περιλαμβανομένων των Προγραμμάτων Διαρθρωτικής Προσαρμογής (Structural Adjustment Programs). Οι προϋποθέσεις, υποστηρίζεται, παρεμποδίζουν την κοινωνική σταθερότητα και επομένως και τους δεδηλωμένους στόχους του Δ.Ν.Τ., ενώ τα Προγράμματα Διαρθρωτικής Προσαρμογής οδηγούν σε αύξηση της φτώχειας στις χώρες που δέχονται τη βοήθεια……. Από την άλλη, το Δ.Ν.Τ. μερικές φορές υποστηρίζει "προγράμματα λιτότητας", τα οποία συνεπάγονται αύξηση των φόρων ακόμη και όταν η οικονομία είναι αδύνατη.

Αξίζει τέλος να σημειώσουμε πως Το Δ.Ν.Τ. ελέγχεται ως επί το πλείστον από τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης, με το βάρος ψήφου στο Εκτελεστικό Συμβούλιο να καθορίζεται από την οικονομική συνεισφορά της κάθε χώρας στον οργανισμό. Σπάνια το Συμβούλιο υπερψηφίζει αποφάσεις που συγκρούονται με τα συμφέροντα των Η.Π.Α.…

Υ.Γ.: Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται τα νέα οικονομικά μέτρα και οι "απλοί άνθρωποι του μόχθου" καλούνται να πληρώσουν "το μάρμαρο", η Βουλή των Ελλήνων κατά ομόφωνη απόφαση (ΦΕΚ223 α) ενέκρινε, εν μέσω κρίσης, πρόγραμμα επιδότησης για όλους ανεξαιρέτως, τους βουλευτές και ευρωβουλευτές προκειμένου να αγοράσουν το δικό τους προσωπικό εξοπλισμό πληροφορικής. Την ίδια δηλαδή ώρα που μας περικόπτουν τους μισθούς και μας ζητούν θυσίες οι ίδιοι επιχορηγούν τους εαυτούς τους με 5.500 ευρώ για τον κάθε βουλευτή (συνολικώς 1.500.000 ευρώ!!) για την αγορά- άκουσον-άκουσον- Η/Υ!!! (λες και δεν έχουν υπολογιστές και χρειάζονται επιχορήγηση 5.500 ευρώ για να αγοράσουν...).
Άντε τώρα κάτω από την ξένη κηδεμονία να υψώσουμε το ανάστημα μας και να διεκδικήσουμε δίκαιη λύση των Εθνικών μας θεμάτων… Και ο Καραμανλής που εξακολουθεί να σωπαίνει! Αυτά τα ολίγα και τα συμπεράσματα δικά σας…
Και οι γνωστοί άγνωστοι που κτυπούν το σύστημα σκοτώνοντας αδιακρίτως αθώους ανθρώπους των 700 ευρώ!!!

Να καταργηθεί πάραυτα ο νόμος

Δεν είμαι καπνιστής. Παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζω το δικαίωμα σε εκείνους που θέλουν να απολαμβάνουν αυτήν την κακή συνήθεια, έως του σημείου να καπνίζουν όσα τσιγάρα τραβάει η ψυχούλα τους. Πάντα βεβαίως προτείνω σε φίλους και μη να αποφεύγουν αυτήν την δολοφονική συνήθεια, παρ’ όλα αυτά, όμως, τίποτε δεν γίνεται δια της επιβολής. Ο καθένας, άλλωστε, έχει τι ευθύνες των πράξεων του.

Ο νομοθέτης λοιπόν σοφά πράττοντας προσπαθεί να προστατεύσει και τις δύο αυτές κατηγορίες ανθρώπων. Πρωτίστως, βεβαίως, προσπαθεί να προστατεύσει τους μη καπνίζοντες. Τον αδύνατο κρίκο της αλυσίδας δηλαδή. Να μην διαφεύγει της προσοχής μας, πως δεν είναι δα και λίγες οι αρνητικές επιπτώσεις για τους έμμεσους καπνιστές κα ειδικώς για τα παιδιά και όσους υποφέρουν από χρόνια προβλήματα υγείας, κυρίως του αναπνευστικού συστήματος.
Έτσι μας προέκυψε και η καθολική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Έλα, όμως, που και στην προκειμένη περίπτωση στην πράξη ισχύει ότι και για τις άλλες περιπτώσεις της υποχρεωτικής απαγόρευσης. Το είπαμε πάρα πολλές φορές: Οι νόμοι στην πατρίδα μας είναι οι αυστηρότεροι, πλην, όμως, οι πλείστοι ουδέποτε εφαρμόζονται στην πράξη. Ως αποτέλεσμα τούτου προκύπτει το γεγονός μίας φοβερής ασυδοσίας, έως του σημείου, μάλιστα, αντί οι νόμοι να γίνονται προστάτες των αδυνάτων, να μετατρέπονται σε καταφύγια παρανομίας και ατιμωρησίας για τους παρανομούντες.
Για χρόνια πολλά προετοίμαζαν την νομοθεσία και τι υποδομές για την απαγόρευση. Το είχε πάρει μάλιστα και πολύ προσωπικά ο κ. Αβραμόπουλος. Ο τότε υπουργός υγείας που διακήρυττε πως ο νόμος θα εφαρμοσθεί με απόλυτη αυστηρότητα και προς κάθε κατεύθυνση. Για να φθάσουμε τελικώς στην εφαρμογή του νόμου, ο οποίος, όμως μπάζει από παντού, μέχρι γελοιοποιήσεως. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο κρύο μάζεψα ένα βράδυ, καθώς μήνα Ιανουάριο βάλαμε τα χοντρά μπουφάν μας και καθίσαμε στο υπαίθριο της πλατείας για ένα καφέ με ένα καπνιστή φιλαράκι μου. Ήταν οι πρώτες μέρες της απαγόρευσης και ως εκ τούτου υπήρχε η υποψία πως ο νόμος αυτήν την φορά θα έπαιρνε τον δρόμο του. Συνέβηκε όμως αυτό που συμβαίνει πάντα. Δεν χρειάσθηκαν, δηλαδή, παρά μόνο μερικές μέρες, έως ότου επανέλθουν τα σταχτοδοχεία στο εσωτερικό των καταστημάτων και των δημόσιων χώρων, αφού σχεδόν κανένα όργανο του νόμου δεν κατήγγειλε κανέναν……
Και για να σοβαρευτούμε, επιτέλους, μια λύση μόνο υπάρχει κυρίες και κύριοι: Αν δεν θέλετε, ή δεν μπορείτε να εφαρμόσετε τον νόμο, καταργείστε τον πάραυτα. Τώρα μάλιστα έχετε και μια επιπλέον δικαιολογία να το κάνετε, αφού με την έλευση της κρεατομηχανής που ακούει στο όνομα Δ.Ν.Τ., την μείωση των μισθών των πτωχών και όχι των πλουσίων (αυτοί δόξα τω Θεώ τα φυγάδευσαν τα δισεκατομμύρια), ποιος νοιάζεται για δυο ρουφηξιές παραπάνω. Όταν μάλιστα δυσκόλευψε το μεροκάματο και ο άρτος υμών ο επιούσιος…
ΥΓ.: Από τα τέσσερα ευρώ που στοιχίζει ένα πακέτο τσιγάρα τα 3,40 μπαίνουν στο ταμείο του κράτους. Λέτε … Από ένα κράτος που ουδέποτε κοίταξε στα μάτια τους υπηκόους του όλα μπορούμε να τα περιμένουμε!

Νίκησε όπως πάντα η Άγκυρα

Τον ήθελε ολόκληρο το σύμπαν. Τον προτιμούσε η Ελληνική κυβέρνηση (μέχρι και ταξίδι στην Κύπρο έκανε για χάρη του ο πρωθυπουργός μας παραμονές των ψευδοεκλογών). Τον ήθελαν ακόμα ο Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. κ. Μπα Γκι Μουν, η Χίλαρι Κλίντον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχεδόν ολόκληρη η Ε.Ε., η Μ. Βρετανία, ο κ. Φούλε, ο κ. Σουλτς, ο κ. Μπαρόσο, μα πάνω απ’ όλους πιο πολύ τον προτιμούσε διακαώς ο ομοϊδεάτης πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ Δημήτρης Χριστόφιας. Και όμως δεν συνωμότησε το σύμπαν (όπως υποστηρίζει στον αλχημιστή ο Πάολο Κουέλο) για να βγει νικητής. Ο Ντερβίς Έρογλου, επιβεβαίωσε λοιπόν τις προβλέψεις, και με τις ψήφους της συντριπτικής πλειοψηφίας των εποίκων, αλλά και αρκετών τουρκοκυπρίων (στα κατεχόμενα οι έποικοι είναι η πλειοψηφία) εκτόπισε τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ, προκαλώντας στον Πρόεδρο Χριστόφια έναν πραγματικό διαπραγματευτικό εφιάλτη.
Με τον Ταλάτ υποστηρίζουν πολλοί είχαμε συνομιλίες και το κυπριακό βρισκόταν σε κινητικότητα. Καμία λοιπόν αντίρρηση. Με την εξής, όμως, ειδοποιό διαφορά, ότι δηλαδή η όποια ασήμαντη πρόοδος στις συνομιλίες, σημειώθηκε αποκλειστικώς και μόνο στα σημεία όπου υπήρξαν εκ μέρους μας γενναίες προσφορές και παραχωρήσεις. Η εκ περιτροπής προεδρία, η σταθμισμένη ψήφος και η αποδοχή εκ των προτέρων παραμονής 50.000 εποίκων τουλάχιστον στο νησί, δίχως κανένα απολύτως μικρό ή μεγάλο αντάλλαγμα, είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Να σημειωθεί ότι με τις παραπάνω γενναίες προσφορές του πρόεδρου, διαφώνησαν όλοι, ακόμα και τα συγκυβερνώντα κόμματα, πλην του ΑΚΕΛ φυσικά. Για την μητέρα Ελλάδα, ούτε λόγος να γίνεται, αφού από καιρό η κυβέρνηση και σχεδόν ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος, κρύβεται πίσω από το ψευδεπίγραφο επιχείρημα της κυπριακής λύσης. Κάτι που δυστυχώς άφησε την Τουρκία και τους πολλούς απρόσκλητους διαμεσολαβητές να κάνουν ότι θέλουν στον απευθείας διάλογο. Εμείς, έως τώρα, ούτε που ακουμπήσαμε την μπάλα, για να χρησιμοποιήσω ένα όρο από την ποδοσφαιρική διάλεκτο.
Τι θα γίνει λοιπόν με τον διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη; Ότι γινόταν πάντα είναι η απάντηση. Διότι στις προχθεσινές εκλογές στα κατεχόμενα κέρδισε και πάλιν αυτός που κερδίζει πάντοτε, δηλαδή η Άγκυρα. Διότι, καμιά λύση δεν πρόκειται να τύχη της έγκρισης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, εάν πρώτα και κύρια δεν δοθεί το πράσινο φως από το εθνικό συμβούλιο της Τουρκίας. Κατά συνέπεια εκεί πρέπει να στοχεύουμε. Ταλάτ και Έρογλου αποτελούν τις δύο όψεις της ίδιας αταλάντευτης πολιτικής που στοχεύει στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε λύση δύο κρατών. Για να έλθει η σειρά του Αιγαίου και της Θράκης. Το δήλωσε άλλωστε ευθαρσώς ο τούρκος υπουργός των εξωτερικών: «Η καλύτερη περίοδος για τα Βαλκάνια ήταν επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας»!!!
Η εκλογή λοιπόν του κ. Έρογλου, άρα και η αλλαγή του διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής πλευράς στις συνομιλίες, σίγουρα δημιουργεί νέα δεδομένα. Όπως νέα δεδομένα φαίνεται ότι δημιουργούνται και από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και την προώθηση του κανονισμού από πλευράς Ε.Ε. για το απευθείας εμπόριο. Αν, επιπλέον, ισχύει η εκτίμηση του Έλληνα Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών κ. Δρούτσα, ότι η Τουρκία δεν επείγεται για λύση του Κυπριακού, το οποίο δεν αποτελεί προτεραιότητά της, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Επιβάλλεται λοιπόν η χάραξη μιας νέας, ολοκληρωμένης στρατηγικής, από τη δική μας πλευρά. Η ευθύνη της ελληνοκυπριακής ηγεσίας γίνεται μεγαλύτερη, αφού η μάνα Ελλάδα, εν μέσω της κρεατομηχανής που λέγεται Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, φαίνεται δυστυχώς παντελώς ανίσχυρη για προσφορά οποιασδήποτε ουσιαστικής βοήθειας. Η Ελλάδα, που μας αρέσει δεν μας αρέσει είναι η μητέρα πατρίδα στην οποία στηρίζουμε τις όποιες ουσιαστικές ελπίδες μας. Η Ελλάδα που βολεύεται πίσω από το γνωστό στείρο σύνθημα: «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται».

Ιδεολόγοι της κακιάς ώρας

Και ξαφνικά όλα άρχισαν να έρχονται με κινηματογραφική ταχύτητα στο φως της δημοσιότητας. Ό,τι δεν συντελέσθηκε στα προηγούμενα δεκαπέντε χρόνια πραγματοποιήθηκε μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Οι συνταρακτικές αποκαλύψεις έρχονται ενώπιόν μας εν ριπή οφθαλμού. Μια ταχύτητα αντίδρασης που έως πριν λίγες μέρες ήταν αντιστρόφως ανάλογη της σοβαρότητας που απαιτούσαν τα αιματηρά, ως επί το πλείστον τρομοκρατικά κτυπήματα. Η άσφαλτος που κοκκίνισε από το αίμα αθώων ανθρώπων, οι οποίοι είτε εκτελούσαν για ένα ψωρομεροκάματο τα καθήκοντά τους, είτε βρέθηκαν τυχαίως στο βεληνεκές των τρομοκρατών. Χαρακτηριστική περίπτωση το δεκαπεντάχρονο Αφγανόπουλο που διαμελίστηκε από την έκρηξη βόμβας, ενώ έψαχνε από περιέργεια σε ένα παρατημένο σάκο ταξιδίου στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα που λέει και μια πολύ γνωστή σε όλους μας παροιμία. Ένα παιδί που ήρθε στην πατρίδα μας για να γλιτώσει από τη λαίλαπα του πολέμου για να χάσει έτσι άδοξα τη ζωή του στην πιο τρυφερή ηλικία. Ναι, μάλιστα, κυρίες και κύριοι, πέρασαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που πρωτοσυνελήφθη ο φερόμενος ως αρχηγός του «Επαναστατικού Αγώνα». Από τότε που υπέπεσε στην αντίληψη της αστυνομίας η παράνομη δράση του Νίκου Μαζιώτη. Από τότε που ετέθη κάτω από ασφυκτική αστυνομική παρακολούθηση. Η αστυνομία έγινε -όπως τουλάχιστον μας λένε- η σκιά του και παρακολουθούσε κάθε του κίνηση. Παρ’ όλα αυτά, όμως ο αρχιτρομοκράτης μπορούσε να κατευθύνει με υποδειγματική ευκολία τους στυγνούς και αδίστακτους συνεργάτες του για να σκορπούν κατά συρροή και αδιακρίτως τον θάνατο! Με τους περισσότερους υποψιασμένους πολίτες να μην μπορούν να πιστέψουν ότι είναι τόσο ανίκανη η αστυνομία ώστε να μην μπορεί να δράσει εγκαίρως. Κάτι που σημαίνει ότι στο μυαλό του απλού Έλληνα πολίτη υποβόσκει μια απορία και ένα εύλογο ερώτημα: μήπως δηλαδή βόλευε και βολεύει ακόμα και η τρομοκρατία μερικούς; Αν είναι δυνατόν δηλαδή, έλα, όμως, που έτσι όπως διαδραματίζονται τα γεγονότα τίποτε δεν αποκλείεται.

Έπρεπε λοιπόν να χαθούν τόσες αθώες ανθρώπινες ζωές, να μείνουν τόσα ορφανά, να κλείσουν τόσα σπίτια και να μαυροφορέσουν τόσες μανάδες; Τι είναι αυτό που δεν άφησε την αστυνομία να ενεργήσει αστραπιαία - μπορεί και το απέδειξε πολλές φορές - για να κλείσει μιας δια παντός αυτό το μαύρο κεφάλαιο της τρομοκρατίας; Και γιατί αλήθεια μείναμε μόνο στους πανηγυρισμούς από τη δήθεν εξάρθρωση της τρομοκρατίας μετά την αποκάλυψη των στελεχών της κορυφής της ιεραρχίας μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που ξεκίνησε την δράση της σχεδόν συγχρόνως με τη λεγόμενη μεταπολίτευση; Και εξαρθρώθηκε πραγματικά η 17η Νοέμβρη ή έριξαν στάχτη στα μάτια μας, έτσι, γιατί έπρεπε να ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο προκειμένου να διεξαχθούν, κατ’ απαίτηση των Αμερικανών, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004;
Αυτά τα ερωτήματα είναι που κυριαρχούν ανάμεσα στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Ερωτήματα που δηλητηριάζουν το τοπίο και ενισχύουν τις μύχιες σκέψεις μας… Για την τρομοκρατία: Την πιο παρεξηγημένη από κάθε άποψη έννοια που τρομάζει. Σε μια κοινωνία στις παρυφές του καπιταλισμού ο οποίος βρίσκεται στα όρια της κρίσης, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώνουν καθημερινώς λογής-λογής ιδεολόγοι της κακιάς ώρας οι οποίοι τάχατες πασχίζουν για να φτιάξουν μια πιο ανθρώπινη κοινωνία για όλους μας.

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα!

Την ακατάσχετη μετανάστευση των τελευταίων ετών, πολλών από τις πλέον βιώσιμες ελληνικές επιχειρήσεις, στην Αλβανία, στα Σκόπια και στη Βουλγαρία, έρχεται τώρα να προστεθεί (δίνοντας τη χαριστική βολή στην αιμορραγούσα ελληνική οικονομία) η μετανάστευση και του ελληνικού ζεστού χρήματος από τους φοροφυγάδες και τους κάθε λογής λωποδύτες που για χρόνια λυμαίνονται τον πλούτο αυτού του ευλογημένου τόπου.
Ιδού λοιπόν και οι αποδείξεις. Διαβάζουμε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Η Σημερινή» της Κύπρου: «Στην Κύπρο καταλήγουν τα χρήματα πλούσιων Ελλαδιτών». Και στο εσωτερικό της εφημερίδας υπάρχουν και οι σχετικές λεπτομέρειες: «Η Κύπρος είναι ένας από τους τρεις κύριους προορισμούς όπου καταλήγουν τα χρήματα πλούσιων Ελλαδιτών και εταιριών, τα οποία φυγαδεύονται από την Ελλάδα. Οι άλλοι δύο προορισμοί είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ελβετία. Αυτό αναφέρει ανταπόκριση του πρακτορείου Ρόιτερ από τη Σιγκαπούρη, που στηρίζεται σε σχετικό δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της τοπικής εφημερίδας ‘Telegraph”. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι πλούσιοι καταθέτες, άτομα και οργανισμοί, λόγω ανησυχιών από τις συνέπειες της κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και από το ενδεχόμενο επιβολής νέας φορολογίας, φυγαδεύουν σημαντικά ποσά σε μεγάλα οικονομικά ή υπεράκτια κέντρα. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου φυγαδεύθηκαν τρία δισεκατομμύρια ευρώ και του Φεβρουαρίου πέντε δισεκατομμύρια, με αρνητικά αποτελέσματα για τις ελληνικές τράπεζες και την ελληνική οικονομία. Κύριες τράπεζες που χρησιμοποιούνται για τη σχετική διαδικασία είναι η βρετανική HSBC και η γαλλική SOCIETE GENERALE, σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα.
Πεμπτουσία και μοναδικό κίνητρο για μια καλύτερη ζωή είναι το χρήμα για τους περισσότερους νεοέλληνες δυστυχώς. Γι’ αυτό και πουλούν όσο-όσο τούτο τον ευλογημένο τόπο, την ίδια ακριβώς στιγμή που έστω και πολύ αργοπορημένα η Ελληνική κυβέρνηση μαζί με ολόκληρη σχεδόν την ελληνική πολιτική ηγεσία δίνουν την πιο δύσκολη μάχη για να κρατήσουν όρθια την Ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια να κρατήσουν όρθια και δυνατή την μάνα Ελλάδα.
Η μάνα Ελλάδα που με το πιστόλι στον κρόταφο υποχρεώθηκε να συνομολογήσει μια συμφωνία για παροχή ευρωπαϊκής βοήθειας, η οποία κατά τα φαινόμενα εξυπηρετεί, πρωτίστως, τα συμφέροντα της Γερμανίας και των τραπεζιτών του Δ.Ν.Τ. και δευτερευόντως την Γαλλία και τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης αλλά σε καμία περίπτωση αυτά της Ελλάδας, η οποία μπαίνει σε μία νέα φάση οικονομικής υποδούλωσης. Και δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η πρώτη και σημαντικότερη συνέπεια απ’ όλα όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα με την ελληνική οικονομία είναι η κατάρρευση του ευρώ κατά 12% σε 3,5 μήνες, που έδωσε το φιλί της ζωής στη γερμανική οικονομία, με τις νέες παραγγελίες για τα βιομηχανικά της προϊόντα να αυξάνονται κατακόρυφα, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό την μεγαλύτερη ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητας στην χώρα από τον Ιούνιο του 2007. Έτσι εξηγείται και η άκαμπτη στάση της Γερμανίδας πρωθυπουργού που ρίχνει τα φαρμακερά βέλη της επί δικαίων και αδίκων. Η Ελλάδα που κατά την άποψη του κ. Πάνου Παναγιώτου, διευθυντή της Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικής Ανάλυσης (ΕΚΤΑ), διασύρθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα και για τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου με υψηλό χρέος, ανοίγοντας το δρόμο για τη λήψη πολύ σκληρών μέτρων και αλλού, ώστε να εξασφαλισθούν απολύτως τα συμφέροντα του έξυπνου χρήματος... Ο καπιταλισμός που αποκαλύπτεται μετατρεπόμενος σε μια ακατάσχετη κλεπτοκρατεία, που εξολοθρεύει αδιακρίτως τους πιο αδύναμους κρίκους της αλυσίδας. Απ’ όλα τα άρματα πιο βαριά είναι τα φλουριά που έλεγαν και οι σουλτάνοι.

Υ.Γ.: Και γιατί η Κύπρος να συμβάλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σ’ αυτό το οικονομικό έγκλημα; Μα οι τράπεζες δεν ήταν και δεν θα γίνουν ποτέ ούτε κοινωφελή μα ούτε και εθνικά ιδρύματα δυστυχώς. Απεναντίας είναι οι βασικοί ένοχοι αυτής της πρωτοφανούς οικονομικής κατρακύλας. Και κάτι ακόμα: Ας μην επιχαίρουν μερικοί για τη μετανάστευση του πλούτου της μάνας Ελλάδας και στο ημικατεχόμενο νησί μας. Γιατί χωρίς Ελλάδα δυνατή, η Κύπρος δεν μπορεί να ελπίζει πουθενά και σε τίποτε, κυρίες και κύριοι...

Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή.....

Με την βοήθεια του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράσταση ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα δια την αποτίναξιν του Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίο μας κατέλειπαν οι πρόγονοι μας «Ή ταν ή επί τας». Από τα βάθη των αιώνων μας ατενίζουν όλοι εκείνοι, οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν δια να διατηρήσουν την ελευθερία των. Οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα και οι νεότεροι του Αλβανικού έπους. Μας ατενίζουν οι αγωνισταί του 21, οι οποίοι μας εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν του δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το αίμα. Μας ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός ο οποίος μας παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνεια. Ας δείξομεν εις τον κόσμον ακόμη μια φορά ότι και του σημερινού Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει. Ο αγών θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν.
Ημείς διαθέτομεν την ΨΥΧΗΝ. Έχομεν και το ΔΙΚΑΙΟΝ με το μέρος μας. Γι’ αυτό και θα ΝΙΚΗΣΩΜΕΝ.

Έτσι άρχιζε η πρώτη προκήρυξη της Ε.Ο.Κ.Α που κρατούσαν στα χέρια τους υποψιασμένοι και ανυποψίαστοι την 1η Απριλίου του 1955. Και κατέληγε: «…Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί να χύνουν το αίμα των δια να αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρον, για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παράτο πλευρόν των λαών σας, και για το οποίον σεις τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον του ναζισμού και του φασισμού. Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας».
Ας έλθουμε, όμως, στα γεγονότα, έτσι, όπως, διαδραματίζονται εκείνη την εποχή, τα οποία για τους πολλούς και ασυμβίβαστους με την ιδέα της αγγλικής αποικιοκρατίας ήταν το φυσικό επακόλουθο μιας μακράς διεκδικητικής πορείας για λευτεριά και ΕΝΩΣΗ με την μητέρα Ελλάδα. Για τους λίγους και βολεμένους δεν ήταν παρά μια αχρείαστη ενέργεια η οποία θα έθετε σε δοκιμασία την επίπλαστη ευμάρεια τους.

Ήταν λοιπόν θέλημα θεού να έρθει η άγια ώρα. Οι Έλληνες της Κύπρου ξεκινούν για να γίνουν «ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΟΝΤΕΣ» εκείνων. Ζηλεύουν την αιώνια δόξα των ευκλεών Λακεδαιμονίων του Λεωνίδα, των Μαραθωνομάχων, των Σαλαμινομάχων, των Αγωνιστών του 21, των Μακεδονομάχων και των νεότερων του Αλβανικού έπους. Εκείνη την ανεπανάληπτη 1η του Απρίλη την γαλήνη της νύκτας συνταράσουν οι εκρήξεις των βομβών και η οργή των ραγιάδων που πήραν μια ανηφοριά, πήραν τα μονοπάτια, να βρουν τα σκαλοπάτια που παν στην λευτεριά.

Για τέσσερα χρόνια το Έθνος καμάρωνε τα νεαρά βλαστάρια του. Άλλοι ανέβαιναν στην αγχόνη ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο και άλλοι επαναλάμβαναν το συγκλονιστικό Μολών Λαβέ, δίνοντας έως εσχάτων την μάχη δημιουργώντας νέα ολοκαυτώματα και Θρύλους. Η τετραετία 1955-59 δικαίως καταγράφηκε στην ιστορία ως η κορυφέα περίοδος στην ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού. Στον Ιερό εκείνο αγώνα Καθολική ήταν η συμμετοχή επωνύμων και ανωνύμων αγωνιστών, αλλά και ολόκληρου του Κυπριακού Ελληνισμού κάτω από την ηγεσία της Εθναρχούσας εκκλησίας με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον θρυλικό Διγενή.

Ο Μακάριος ορκιζόταν «Να κολληθεί η γλώσσα μου στον λάρυγγα μου και να κοπή η δεξιά μου εάν επιλάθωμαι σου ω ΕΛΛΑΣ». Ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Λένας, ο Μούσκος, οι τέσσερις του Λιοπετρίου «Η ταν ή επι τας» και οι ηρωομάνες της Κύπρου «κάλιο μια φούχτα στάχτη ο λεβέντης μου παρά γονατισμένος».

Ημέρα Λαμπρής: Η γιορτή της Αγάπης

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η κατεξοχήν περίοδος της περισυλλογής, της ανασύνταξης και της προσευχής. Και τούτο γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο! Το Θείο Πάθος στο πιο συγκλονιστικό οδοιπορικό θανάτου. Η θριαμβευτική είσοδος στα Ιεροσόλυμα, η ενθουσιώδης υποδοχή, ο Νυμφίος, το όρος των ελαιών, ο Μυστικός Δείπνος, η προδοσία, ο Γολγοθάς, η θυσία της σταύρωσης, ο μαρτυρικός θάνατος, η αποκαθήλωση, η ταφή και η Ανάσταση. Μια πορεία που ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε σε περίοδο μιας εβδομάδας, με τον Χριστό να δίνει το τελευταίο μάθημα ευπρέπειας και αιώνιας ζωής, την ίδια ακριβώς στιγμή που βασανιστικά με τον σταυρικό του θάνατο, έχανε την τελευταία μάχη. Ο Σταυρός που ο Χριστός μας μετατρέπει με την θυσία του σε αιώνιο Σύμβολο αγάπης και καρτερίας. Για να συντροφεύει έκτοτε εκείνους που ακολουθούν πιστά τα βήματα του και πιστεύουν αταλάντευτα στις θεϊκές καταβολές του.
«Πάτερ, άφησε αυτούς, ουκ οίδασι τι ποιούσι». Ο Χρηστός που συγχωρεί τους ληστές στον Σταυρό. Ο Χρηστός που συγχωρεί ακόμα και τους δήμιους του. Ο Χρηστός που φαίνεται προς στιγμή να εγκαταλείπεται από τις Θεϊκές αντοχές και να μετατρέπεται σε κοινό θνητό, αφού τα φρικτά σταυρικά βασανιστήρια τον κάνουν να αναφωνεί: «Πάτερα μου γιατί με εγκατέλειψες»; Ήταν, όμως, μόνο λίγα δευτερόλεπτα, που αποδείκνυαν και την ανθρώπινη υπόσταση του. Και προσευχόμενος αφήνει την τελευταία του πνοή, την ώρα που οι ουρανοί σκοτεινιάζουν και η γη σείεται συθέμελα. Το κλάμα της μάνας γοερό. Και οι απορίες των κοινών θνητών πολλές, οι οποίες, όμως, γρήγορα συντρίβονται καθώς οι μυροφόρες αιφνιδιάζονται από τον κενό τάφο. Και προσεύχονται. Προσκυνούν και πανηγυρίζουν για την νίκη του φωτός έναντι του σκότους. Η πραγματική Ανάσταση είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο: «Αληθώς υιός Θεού εστί».
Τέτοιες μέρες λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, αδήριτη προβάλλει η ανάγκη της προσευχής, της ανασύνταξης και της άδολης αγάπης. Με τον ΧΡΗΣΤΟ και την Ανάσταση παντοτινό οδηγό. Ας μην μείνουμε, όμως, στα λόγια. Ας κάνουμε πράξη παίρνοντας παράδειγμα από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην Α’ επιστολή προς ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ. Το 13ο κεφάλαιο της Α' επιστολής προς Κορινθίους γνωστό και ως "Ο ύμνος της αγάπης". Ο Απόστολος. Παύλος, δια Πνεύματος Αγίου, μιλάει για το μεγαλείο και την καταλυτική δύναμη της αγάπης, που ξεπερνά κάθε άλλη αρετή. Με γλαφυρό τρόπο δείχνει πως ο άνθρωπος μπορεί να έχει όλα τα χαρίσματα και να κάνει τα μεγαλύτερα κατορθώματα, ακόμη και να δώσει τη ζωή του θυσία για την υπόθεση του Ευαγγελίου, αλλά αν δεν έχει αγάπη, τότε αυτά όλα δεν είναι παρά "χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο θόρυβο. Είναι ένα τίποτε". (Α' Κορινθίους 13:1-3). Ιδού σε μετάφραση αυτούσια αυτή η ανεπανάληπτη επιστολή:
Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, Αγάπη όμως δεν έχω, είμαι χαλκός που θορυβεί και τύμπανο που αλαλάζει. Εάν κατέχω τα μυστήρια όλα
και μπορώ να προλέγω κι έχω, όλη την γνώση και πίστη, τόση ώστε να μετακινώ βουνά όμως αγάπη δεν έχω, είμαι ένα τίποτε. Κι αν τα δώσω όλα στην φτώχεια κι αν
παραδώσω το κορμί μου στις φλόγες, όμως, αγάπη δεν έχω, δεν ωφελούμαι τίποτε. Συμφιλιώνει μεγαλόψυχα η αγάπη. Φθόνο και κομπασμό η αγάπη δεν έχει, δεν ξιπάζεται. Δεν ασχημονεί, δεν νοιάζεται για το δικό της, η αγάπη. Είναι ήρεμη και αμνησίκακη, λυπάται για το άδικο, χαίρεται όταν το δίκαιο υπερισχύει. Η αγάπή όλα τα σκέπει, όλα τα πιστεύει. Σε όλα ελπίζει, σε όλα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί. Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Τότε, όμως, θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε, όμως, θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ’ έχει γνωρίσει ο Θεός. Αυτά, λοιπόν, που μένουν τελικώς, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Αυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

Το Κιλελέρ των ψεύτικων υποσχέσεων

Ειλικρινά, εκτός, ίσως, ελαχίστων εξαιρέσεων, κανένας δεν τους άκουγε. Λόγος ξύλινος και χιλιοειπωμένες υποσχέσεις για δεκαετίες από πολιτικούς που απλώς άλλαξαν τα κοστούμια τους. Και ο κόσμος έπινε τον καφέ του, περπατούσε αδιάφορα για να περάσει η ώρα, έφτιαχνε πηγαδάκια και έκανε πλάκα με την παρέα του. Αυτοί, όμως, εκεί, να επιμένουν στον ίδιο ανούσιο και παρωχημένο λόγο τους. Η συμπαθέστατη συντονίστρια των εκδηλώσεων καλούσε για σύντομους χαιρετισμούς, που οι πολιτικοί, πλην ελαχιστοτάτων λαμπρών εξαιρέσεων, φρόντιζαν να μετατρέψουν σε μακρόσυρτες, δίχως περιεχόμενο, ανούσιες πολιτικές ομιλίες. Και υποσχέσεις, αμέτρητες. Ένας μάλιστα εκ των ομιλητών, που κατά τα άλλα έσχιζε κυριολεκτικώς τα ιμάτιά του και οι φωνές του ίσως να έφθαναν έως και τη Λάρισα, κακίζοντας κατά τα άλλα την αγνωμοσύνη και την αχαριστία που επέδειξαν όλα τούτα τα χρόνια τα δύο μεγάλα κόμματα έναντι της αγροτιάς, μόλις, τελείωσε τον χαιρετισμό του, πότε είχε τα χέρια στις τσέπες, πότε κοιτούσε το ρολόι του, συχνά πυκνά μάλιστα έπαιζε αδιάφορα με το κομπολόι του. Τσάμπα μάγκας που λένε και στο χωριό μου. Και αφού χορτάσαμε τον κενό λόγο των πολιτικών, τελευταίοι στο βήμα ανέβηκαν εκείνοι στους οποίους ουσιαστικά ανήκει η γιορτή. Αυτοί αντιλαμβανόμενοι, ίσως, τη γύμνια του πολιτικού λόγου, μίλησαν λιγότερο. Οι αγρότες μας, με πρώτο τον πρόεδρο της Ένωσης Νέων Αγροτών, σε μια σύντομη παρέμβασή του με ουσιαστικό, όμως περιεχόμενο. Το νέο αίμα και το μέλλον της πατρίδας μας, αυτός που εκ των πραγμάτων έπρεπε να μιλήσει περισσότερο για να βάλει στην θέση τους τα κακώς κείμενα. Για να λάβει τον λόγο ο πρόεδρος της Ε.Α.Σ. Λάρισας κ. Αθανάσιος Κοκκινούλης που εστίασε πολύ σωστά το λόγο του στο θέμα της εθνικής καταναλωτικής συνείδησης. Γιατί να τρώμε ας πούμε τις τούρκικες φακές για να γλιτώσουμε δέκα ευρώ ανά οικογένεια; Κλείνοντας μάλιστα την ομιλία του, έστειλε σαφέστατο μήνυμα: «Ο,τι δεν μπορούμε να πάρουμε με το καλό θα το παίρνουμε με το «άγριο» στο δρόμο».
«Το Κιλελέρ ζει. Δεν έχει σημασία πόσοι είμαστε εδώ σήμερα», είπε μεταξύ άλλων η αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου κ. Ροδούλα Ζήση, αντιλαμβανόμενη και αυτή, ίσως, την απουσία των αγροτών από την εκδήλωση. Οι αγρότες που με τις παλινωδίες και τον κακό κυβερνητικό προγραμματισμό είναι κάτω από το 5% του ενεργού πληθυσμού της χώρας (πριν δέκα περίπου χρόνια οι σφαλισμένοι στον Ο.Γ.Α. ήταν πάνω από 19%).
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010: Εορτασμός της 100ής επετείου από την εξέγερση του Κιλελέρ, λοιπόν. Με κύριο σύνθημα την μερική εκτροπή του Αχελώου που όλο προγραμματίζεται και που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Το τόνισε μετ’ επιτάσεως ο νομάρχης Λάρισας και άλλοι αξιωματούχοι της αντιπολίτευσης. Μα δυστυχώς ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Μιχάλης Καρχιμάκης που εκπροσώπησε την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις, αγρόν ηγόρασε. Η μερική εκτροπή του Αχελώου. Ένα άλλο μεγάλο θέμα με το οποίο έπαιξαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου έως και σήμερα. Και τα εκατομμύρια για τους σχεδιασμούς και τις μελέτες που έκαναν φτερά, αμέτρητα. Χωρίς, ωστόσο, να ζητηθούν εξηγήσεις και ο λογαριασμός από κανέναν έως και σήμερα!
Γι’ αυτό σας λέω, κυρίες και κύριοι. Δεν τιμούμε έτσι τους πρωτεργάτες του Κιλελέρ. Ούτε και χρειάζεται να μαζευόμαστε μια φορά το χρόνο στον τόπο της θυσίας των κολίγων και να τους πουλάμε παραμύθια και ψεύτικα ευχολόγια...

Υ.Γ.: Και για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί πως κανένας δεν μπήκε στον κόπο να αναφερθεί στο ιστορικό της εξέγερσης. Όλοι ξέχασαν την ουσία δηλαδή!!!

Το 1821 και η Κύπρος

Μέρα εορτασμού της Εθνικής Παλιγγενεσίας η σημερνή. Μέρα χαράς και απόδοσης τιμών σε εκείνους που έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν για του Θεού την πίστη την Αγία και της Μεγάλης μάνας Ελλάδας την ελευθερία. Σε αυτόν τον Πανεθνικό ξεσηκωμό παρούσα όπως πάντα με κάθε τρόπο και η Κύπρος. Το Παλαιόθεν μικρό Ελληνικό Νησί. Η μικρή νήσος των αμέτρητων Ηρώων και των εκατοντάδων Αγίων.
Η παρουσία των Ελλήνων Κυπρίων εθελοντών στους Εθνικούς αγώνες υπήρξε πάντοτε ιδιαίτερα σημαντική. Σκορπισμένοι παντού σε όλα τα τουρκοπατημένα εδάφη, οι Έλληνες της Κύπρου, μετείχαν ενεργώς στην δημιουργία των συνθηκών πάνω στις οποίες έκτισε και πρόσφερε η Φιλική Εταιρεία. Έτσι, παρά το γεγονός ότι στην μεγάλη Συνέλευση των μελών της Φιλικής Εταιρείας που πραγματοποιήθηκε στο Ισμαήλιο την 1η Οκτωβρίου 1820, αποφασίζεται η συμμετοχή της Κύπρου στην Εθνεγερσία να περιορισθεί μόνο σε χρηματική βοήθεια, τον Απρίλιο του 1821 πέφτουν στα χέρια των τούρκων στην Κύπρο, προκηρύξεις με επαναστατικό περιεχόμενο.
Οι εξελίξεις είναι πλέον ραγδαίες. Οι προγραφές των επαναστατημένων Ελλήνων της Κύπρου αμέτρητες. 9η Ιουλίου 1821: Στο Σεράϊ της Λευκωσίας, Ο Κουτσούκ Μεχμέτ διαβάζει το φιρμάνι του σουλτάνου και αρχίζει τις σφαγές και τους απαγχονισμούς. Πρώτο κρεμάζει τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Ακολουθούν οι άγριες δολοφονίες όλων των Δεσποτάδων και των προκρίτων, στο σύνολο 486. Ήταν η πρώτη κατάθεση φόρου αίματος της Κύπρου στον Εθνικό ξεσηκωμό. Είχαν προηγηθεί πολλές άλλες θυσίες με πιο χαρακτηριστική εκείνη του Ιωάννη Καρατζά, που μαζί με τον Ρήγα και άλλους έξι συνεργάτες του σύρθηκαν στα μπουντρούμια του Βελιγραδίου και ακολούθως στραγγαλίστηκαν και ρίφθηκαν στον Δούναβη.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1821 μια ομάδα συναντάται στην Μασσαλία με τον Νικόλαο Θησέα. Ακολουθεί η έκδοση σχετικής προκήρυξης: «Νομίζομεν ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι έχομεν κάθε δίκαιον να μη γνωρίζουμε πλέον δια διοίκησιν τους αιμοβόρους τούτους ληστάς, αλλά συμφώνως με τους λοιπούς αδελφούς ημών Έλληνας θέλομεν προσπαθήσει δια την ελευθερία της ειρηνικής ημών, πάλαι ποτέ μεν μακαρίας, ήδη δε τρισαθλίας νήσου Κύπρου».
Η Κύπρος είναι παρούσα με τους δικούς της αντιπροσώπους και στις Εθνοσυνελεύσεις του 1825. Από τα απομνημονεύματα και τα γραπτά κείμενα των Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Νοταρά, Πετρόμπεη, Γιατράκου, Μαυρομιχάλη και άλλων πολλών αγωνιστών, πιστοποιείται η μαζική συμμετοχή τουλάχιστον χιλίων εθελοντών Ελλήνων Κυπρίων στην Εθνεγερσία του 1821. Ανυπέρβλητη προσφορά, αν αναλογισθούμε τις δυσκολίες της εποχής και το μικρό μέγεθος του πληθυσμού της Κύπρου. Ήταν δεν ήταν 80.000, τότε, οι Ελληνικές ψυχές στην Μεγαλόνησο.
Από το ιστορικό Μουσείο του Υπουργείου Εξωτερικών, το Αρχείο της Βουλής, το Αρχείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, το Αρχείο Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης, το Γενικό Αρχείο του Κράτους, τα Αρχεία Μητροπόλεων και Μοναστηριών και άλλες πολλές ιστορικές πηγές αναφέρονται πολλές λεπτομέρειες για την συμμετοχή των Ελλήνων Κυπρίων στην Εθνική Παλιγγενεσία. Ο Επίσκοπος Δημητσάνας Φιλόθεος Χατζής που λειτουργούσε τους μπαρουτόμυλους Δημητσάνας, συνελήφθη και πέθανε ύστερα από φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές της Τριπολιτσάς. Ο Ιεράρχης Νικομήδειας Αθανάσιος Καρύδης συνελήφθη με τον Πατριάρχη και σύρθηκε μαζί του στην αγχόνη. Στην πολιορκία της Ακροπόλεως από τον Κιουταχή συμμετέχουν τουλάχιστον 137 Έλληνες Κύπριοι. Ο Μιχάλης Κυπραίος πρωτοπαλίκαρο του Μακρυγιάννη πέρασε κολυμπώντας τις γραμμές τους εχθρού και έσωσε τους 1180 πολιορκημένους του Νεοκάστρου. Γράφει σχετικώς ο ίδιος ο Μακρυγιάννης: «Τότε εκεί όπου ριχτήκαμε σ’ το γιρούσι μου επληγώθη βαρέως και ύστερα πέθανε ο πατριώτης Μιχάλης Κυπραίος απούστειλα της πλεγής και πήγε εις την Αγγλική φρεγάτα όταν κινδυνεύσαμε εις το Νιόκαστρο».
Στους τριακόσιους της Ιόνιου Φάλαγγας περιλαμβάνονται και δεκαεννέα Έλληνες Κύπριοι. Ο Κανάρης έφθανε συχνά στις ακτές της Κερύνειας και φόρτωνε προμήθειες για την επαναστατημένη Ελλάδα. Στην μάχη της Τριπολιτσάς υπήρχε συμμετοχή τεσσάρων τουλάχιστον Κυπρίων, του Ιωάννη Γεωργίου, του Χρήστου Μιχάηλου (υπαξιωματικού), του Ιωάννη Κυπρίου (λοχαγού) και του Ιωάννη Κυπρίου. Και σε μαρμάρινη πλάκα στο Ιστορικό Πάρκο Μεσολογγίου μαρτυριέται ο θάνατος επτά Κυπρίων κατά την ηρωική έξοδο. Ο Ιωάννης Σταυριανού από την Λόφου της Λεμεσού, υπασπιστής του Γεωργίου Καραϊσκάκη, παρόν στην μάχη των Αθηνών, είναι ο μόνος Έλληνας Κύπριος που άφησε απομνημονεύματα στα οποία μάλιστα υποστηρίζει ότι ο μεγάλος μας οπλαρχηγός δεν έπεσε από εχθρικό βόλι, αλλά δολοφονήθηκε πισώπλατα από χέρι αδελφικό.
Με πολύ αίμα και τις θυσίες αμέτρητες έγραψε ο Έλληνας τις ένδοξες σελίδες του ’21. Από την Κύπρο έως την Βόρειο Ήπειρο και από την Κρήτη έως την πόλη και την Μικρά Ασία. Η μη απελευθέρωση της Κύπρου αλλά και άλλων αλύτρωτων έως και σήμερα ελληνικών εδαφών δεν άλλαξε παρά την τεράστια πίκρα τα αισθήματα των Ελλήνων της Κύπρου απέναντι στην απελευθερωμένη γη του Ελληνισμού. Γι αυτό και όσες φορές η Ελλάδα περνούσε δύσκολες ώρες, ο Έλληνας της Κύπρου προσέτρεχε οικειοθελώς. Η προσμονή για εθνική ολοκλήρωση έθρεφε κάθε του ελπίδα. Γι αυτό και η μεταβίβαση της Μεγαλονήσου στους άγγλους γίνεται δεκτή με ανάμικτα συναισθήματα. Τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου κατά την υποδοχή των Βρετανών γίνονται το λάβαρο των αγώνων που ακολούθησαν:
«Δεχόμεθα την μεταβολή της κυβερνήσεως, τοσούτο μάλλον καθ’ όσον πεποίθαμεν η Μ. Βρετανία να βοηθήσει την Κύπρον, όπως έκαμεν με τα Ιονίους νήσους, ίνα αύτη ενωθεί μετά της μητρός Ελλάδος μετά της οποίας είναι Εθνικώς συνδεδεμένη». Ο λαός προσυπογράφει τα λόγια του Αρχιεπισκόπου και προσεύχεται: «θεέ μου και αξίωσε μας την Ένωση να δούμε κι’ ας δεν έχουμε με ψουμίν μήτε νερό να πιούμε». Αμέτρητες οι θυσίες στα δίσεκτα χρόνια που ακολούθησαν. Όνειρα που μας έγιναν δυστυχώς παντοτινοί εφιάλτες. Παρ’ όλα αυτά είμαστε ακόμη εκεί στην ακρότατη Νοτιανατολική εσχατιά του Ελληνισμού, αρνούμενοι την παράδοση…

Θερίζουμε, ότι ακριβώς σπείραμε….

Δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο Λάος, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί για ότι αρνητικό παρακολουθούμε σήμερα να συμβαίνει με την Εθνική μας οικονομία. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες τρώγαμε αδιαμαρτύρητα κυριολεκτικώς από τις σάρκες μας!!! Συνδικαλιστές και λοιποί παράγοντες του δημόσιου βίου, που υπήρξαν οι κύριοι θεματοφύλακες των εργατικών δικαιωμάτων του Λαού, βρέθηκαν μέσα από κυβερνητικές θέσεις να αντιμάχονται με απίστευτη σθεναρότητα εκείνους που μέχρι προ τίνος υπερασπίζονταν! Και οι απλοί Έλληνες πολίτες, πλην ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων, παρακολουθούσαν αδιάφορα. Αποκορύφωμα οι ανέξοδες πολιτικές όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων που χάριν των μικροπολιτικών επιλογών τους μοίραζαν χρήματα και οφίτσια με την σέσουλα. Πολιτικοί που δεν πειθάρχησαν ποτέ στις εντολές της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με αποτέλεσμα τα χρήματα που εισέρεαν από την Ευρώπη για επενδύσεις να γίνονται ανύπαρκτα σεμινάρια επαγγελματικής εκπαίδευσης, και κατανάλωση!!!
Για τους υποψιασμένους ήταν απλώς θέμα χρόνου το πότε θα βρισκόμαστε απέναντι στις επιπτώσεις της διαχρονικής ανευθυνότητας κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Η πολιτική, κομματική, συνδικαλιστική και οικονομική άρχουσα τάξη της Ελλάδας, για δεκαετίες συμπεριφέρθηκε ανεύθυνα, άσωτα, σπάταλα, με αποκλειστικά κριτήρια κομματικής και πολιτικής πελατειακής συναλλαγής. Όλα στο πόδι και για την «αρπαχτή», όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει και η θυμοσοφία του απλού Λαού. Την νύμφη, όμως, όλοι μαζί είναι που θα την πληρώσουμε. Έντιμοι και ανέντιμοι. Ειλικρινείς και ψεύτες. Η προσωπική ευθύνη, όπως φυσικά και ο προσωπικός πατριωτισμός τείνουν να γίνουν δυστυχώς είδη προς εξαφάνιση, αφού στις μέρες μας, ακόμα και η ανιδιοτελής προσφορά προς την πατρίδα, συνήθως αμφισβητείται, κατασυκοφαντείται, περιθωριοποιείται και τελικώς εξοντώνεται.
Τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια μεριμνούσαμε μόνο για το θέαμα και με αδιαφανείς διαδικασίες προσπαθούσαμε για τον άρτον υμών τον επιούσιον. Και σπανίως ορθώσαμε το ανάστημα μας, με αποτέλεσμα σήμερα να προσπαθούμε να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα, αφού η υπερηφάνεια του καθενός μας, αλλά και η υπερηφάνεια της χώρας μας έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα. Και τώρα μέσα από τις στάχτες ψάχνουμε την σπίθα που θα δώσει ξανά το έναυσμα για την Εθνική αναγέννηση και την Εθνική ανασυγκρότηση.
Να δώσουμε λοιπόν ακόμα και από το υστέρημα μας για της πατρίδας το καλό. Αρκεί να πιάσουν τόπο οι θυσίες μας. Αρκεί να δούμε να οδηγείται στο δικαστήριο, έστω και ένας από τους υπεύθυνους αυτής της πρωτοφανούς κατρακύλας. Αρκεί όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί να αναλάβουν τις αμέτρητες ευθύνες τους για όλα όσα δεινά με την πανάθλια συμπεριφορά τους επέφεραν στην πατρίδα μας. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών, λοιπόν λέω ξανά ο λαός. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Γιατί όλοι βλέπαμε την συμφορά να έρχεται και δεν κάναμε τίποτε για να την αναχαιτίσουμε. Γι’ αυτό και σήμερα θερίζουμε, ότι ακριβώς σπείραμε….
ΥΓ: Παρ’ όλα αυτό οi γερμανοί είναι ο τελευταίοι που μπορούν να μιλούν και να μας μέμφονται. Ας αφήσουν λοιπόν κατά μέρος την πρωτόγνωρη προπαγάνδα και τα αισχρά και πανάθλια δημοσιεύματα του κατακίτρινου Τύπου τους. Γιατί αυτοί και οι άσπονδοι φίλοι τους, βρετανοί, είναι που έκλεψαν τα Ιερά και τα Όσια μας. Αυτοί έκλεψαν τον πολιτισμό μας και σπίλωσαν την Ιστορία μας. Και τι απάντηση αλήθεια είναι αυτή που έδωσε ο πρωθυπουργ¨ος μας στις καταγέλαστες προτάσεις τους. Δεν τα αγαπάμε απλώς τα νησιά μας, κύριε Παπανδρέου. Είναι καταδικά μας και δεν επιτρέπουμε σε κανένα να αμφισβητεί έστω και ένα εκατοστό από την Εθνική Κυριαρχία μας. Τελεία και πάλα και αν τολμούν ας έλθουν να τα πάρουν.