Στις χαρές και όχι στις λύπες σας….

Ένας ακόμα άνευ προηγουμένου όλεθρος. Όπως, σχεδόν, κάθε καλοκαιρινή περίοδο, και πάλιν μάρτυρες της ίδιας πικρής και θλιβερότατης ιστορίας. Άλλη μια φορά η Ελλάδα στον κλοιό των πυρκαγιών. Ο απολογισμός, όπως πάντα, ανατριχιαστικός. Σπίτια, εργοτάξια, κτηνοτροφικές μονάδες και κάθε είδους υποστατικά και εγκαταστάσεις έγιναν εν ριπή οφθαλμού παρανάλωμα του πυρός. Η πύρινη λαίλαπα που κατεύκαυσε ότι απόμεινε από τους λιγοστούς πνεύμονες πρασίνου της Αττικής γης. Και οι ειδικοί εμπειρογνώμονες που αναφέρονται ξανά σε μια ακόμα εγκληματική πράξη. Άλλωστε είναι πλέον πασίδηλο, ότι οι περισσότερες πυρκαγιές είναι έργο αδίστακτων εμπρηστών. Εγχώρια ή ξένα σατανικά μυαλά, που έχοντας ως στόχο κάποια προσωπικά συμφέροντα τους, δεν διστάζουν να ρίξουν στις φλόγες ότι έχει απομείνει από τις αμέτρητες πυρκαγιές που κάθε χρόνο αφανίζουν τους υπερπολύτιμους πνεύμονες πρασίνου της πατρίδας μας.
Πυρκαγιές είχαμε και θα έχουμε πάντα. Από την απερισκεψία και την κακή εκτίμηση μερικών, αλλά ακόμα και από φυσικά αίτια, όπως είναι οι ανεξέλεγκτες χωματερές, η κακή νοοτροπία με το κάψιμο της καλαμιάς και οι υψηλές θερμοκρασίες την εποχή του θέρους. Και τέτοια φαινόμενα μπορούν να αποσοβηθούν μόνο με προληπτικά μέτρα. Περιττό φαντάζει θαρρώ να θυμίσουμε, ότι η πρόληψη σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το παν, κάτι που δυστυχώς στην πατρίδα μας, όπως τα ίδια τα γεγονότα αποδεικνύουν, μάλλον αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Ένα ακόμα σύνθημα, αν θέλετε, παρά μια πρακτικότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με την μεγίστη δυνατή σοβαρότητα. Για να μην ερχόμαστε εκ των υστέρων να θρηνούμε επί των ερειπίων. Ούτε φυσικά και να ερίζουμε επί της τέφρας για το ποιός έχει την μικρότερη ή την μεγαλύτερη ευθύνη. Νισάφι πια, κυρίες και κύριοι ανευθουπεύθυνοι.
Και σε τούτη την μεγάλη δοκιμασία νάτην και πάλιν παρούσα την μικρή Κύπρο μας. Με όσα μέσα μπορούσε να διαθέσει, αλλά κυρίως με την ψυχή όσων έτρεξαν στο Εθνικό κάλεσμα. Μελανό σημείο η καθήλωση κατόπιν αστυνομικής εντολής που δόθηκε από την Αθήνα, στο έδαφος της Ρόδου, του ελικοπτέρου ρωσικών συμφερόντων που μισθώνει η Κυπριακή Δημοκρατία και το οποίο προσέτρεξε στην μάχη κατά των πύρινων μετώπων, επειδή, άκουσον-άκουσον… ο ρώσος συγκυβερνήτης του ελικοπτέρου είχε μια παλιά οφειλή ύψους εξακόσιων ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο! Για να καθυστερήσει, έτσι τουλάχιστον για τέσσερις ώρες η συμμετοχή του εν λόγω ελικοπτέρου στην μάχη της πυρόσβεσης! Το ελληνικό κράτος που σκόνταψε και πνίγηκε ακόμα μια φορά στην γραφειοκρατία ενός ανεκδιήγητου δημόσιου λειτουργού που εκείνες τις δύσκολες ώρες καθυστέρησε την συμμετοχή στην μάχη της πυρόσβεσης ενός υπερπολυτιμότατου κατασταλτικού, μέσου για εξακόσια μόνο Ευρώ! Ένα χρηματικό ποσό δηλαδή, μικρότερο ίσως και από την αξία ενός μόνο δένδρου καταμεσής του δάσους.
Σε κάτι τέτοιες θλιβερές στιγμές, έρχονται αλήθεια στο μυαλό οι μέρες εκείνων των υπέροχων καλοκαιριών του 1987 και του 2004. Τότε που όλη η Κύπρος έβγαινε στους δρόμους για να πανηγυρίσει τις μεγάλες αθλητικές επιτυχία της μάνας Ελλάδας στην καλαθόσφαιρα και στο ποδόσφαιρο. Σε τέτοιες χαρές είναι που θέλουμε να προστρέχουμε αδέλφια και όχι στις λύπες σας. Και η Κύπρος, πενθεί πραγματικά, κάθε φορά που βλέπει τον πλούτο της μάνας Ελλάδας να κατακαίγεται και να χάνεται τόσο άδικα….

Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν ήταν το τέλος…..

«Αν χίλιοι ήλιοι λάμψουν ταυτοχρόνως μια ήμερα στον ουρανό ίσως να φανεί σαν την μεγαλοσύνη του ένα και μοναδικού… αλλά θα είναι ο θάνατος ο καταστροφέας του κόσμου (Μαχαμπαράτο Αρχαίο Ινδικό Κείμενο).
Ήταν 6 Αυγούστου του 1945, ώρα 8 και 15 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, όταν το ρολόι της παγκόσμιας ιστορίας είχε σταματήσει στο απόλυτο μηδέν. Η πρώτη ατομική βόμβα, “little boy” (αγοράκι), τύπου ουρανίου, ακουμπά στο έδαφος της Χιροσίμα. Χιλιάδες άνθρωποι, όχι απλά θανατώνονται, αλλά κυριολεκτικώς εξανεμίζονται! Τρεις μέρες αργότερα ακολουθεί και η ρήψη της “Fat Man” (χονδρός), τύπου πλουτωνίου, που προοριζόταν για την πόλη Κοκούρα και έπεσε στο Ναγκασάκι, μιας που ο αρχικός στόχος άλλαξε τελικώς λόγω της πυκνής ομίχλης, με τα ίδια σχεδόν τραγικά αποτελέσματα. Ότι βρίσκεται στο πέρασμα της, εν ριπή οφθαλμού, κυριολεκτικώς εξαφανίζεται. Η 6η και η 9η Αυγούστου 1945, αποτελούν, δίχως άλλο, δυο ημερομηνίες όνειδος για την παγκόσμια ανθρωπότητα.
ΟΙ ρήψεις των δυο πυρηνικών βομβών ήταν προσωπική απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α. Χάρι Τρούμαν και έφερε τις υπογραφές των υπουργών του των εσωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ και των στρατιωτικών χένρι Σίμσον.. Η δικαιολογία που προβάλλουν οι αμερικανοί, για αυτό το πρωτόγνωρο ανοσιούργημα τους, είναι ότι οι ρήψεις των ατομικών βομβών, θα έφερναν το γρήγορο τέλος του πολέμου στο θέατρο του Ειρηνικού Ωκεανού. Μέγα ψέμα βεβαίως, αφού η Ιαπωνία είχε ήδη αποδυναμωθεί στρατιωτικά και βρισκόταν στα πρόθυρα της συνθηκολόγησης, κάτι που τελικώς πραγματοποιήθηκε έξι μέρες αργότερα, στις 15 Αυγούστου. Η πυρηνική επίθεση των αμερικανών λοιπόν, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Αντιθέτως διεξήχθη σε πλήρη μυστικότητα, χωρίς καμιά προειδοποίηση για το όπλο ολοκληρωτικής καταστροφής που είχαν ήδη αποφασίσει να χρησιμοποιήσουν.
Τα όσα ακολούθησαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, είναι αρκούντως πειστικά για το τι είχαν κατά νου οι αμερικανοί, όταν απογείωναν τα πελώρια πολεμικά αεροσκάφη τους με το πιο καταστροφικό φορτίο, με προορισμό τους ιαπωνικούς στόχους. Η αμερικανική πολιτική σκέψη που ήθελε με τον τρόπο αυτό να στείλει το μήνυμα, για το ποιος θα είναι το αφεντικό της επόμενης μέρας του πολέμου. Η χρησιμοποίηση των πιο καταστροφικών ατομικών όπλων, όχι μόνο δεν έβαλε την ανθρωπότητα σε πορεία ειρήνης, αλλά, αντιθέτως, έδωσε το έναυσμα για την τρελή κούρσα των πολεμικών εξοπλισμών που ακολούθησε. Μια κούρσα θανάτου που λίγο πριν την κατάρρευση των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών και του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ, μας είχε φέρει μια ανάσα πριν την επανάληψη της ίδιας ακριβώς παγκόσμιας τραγωδίας. Οι ζώνες επιρροής, ο ψυχρός πόλεμος, οι εμφύλιες με έξωθεν εντολές και οδηγίες, συρράξεις, η κρίση του 1972 με το γνωστό θέμα των πυραύλων στην Κούβα, το αιματοκύλισμα των Λαών, οι δολοφονίες ηγετών κρατών που δεν έσκυβαν το κεφάλι, η εισβολή σε χώρες που αντιδρούσαν στις δικτατορίες και ο περιβόητος πόλεμος των άστρων είναι μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Οι εγκληματικές, άσκοπες και δίχως άλλο, αδικαιολόγητες και καταδικαστέες αυτές ενέργειες, εκ μέρους πρώτα των αμερικανών και ύστερα των Σοβιετικών,, διαμόρφωσαν μια επικίνδυνη πορεία, τις συνέπειες της οποίας η ανθρωπότητα δεν μπόρεσε και ίσως να μην μπορέσει ποτέ να απορροφήσει. Και δεν αναφέρομαι ασφαλώς μόνο στις ανθρώπινες και υλικές συνέπιες εκείνης της έκρηξης, συνέπειες οι οποίες ήσαν οδυνηρότατες και δεν ξεπεράσθηκαν ακόμα, αλλά υποδηλώ κυρίως τα όσα ακολούθησαν παγκοσμίως σε πολιτικό, αλλά κυρίως σε στρατιωτικό επίπεδο. Γιατί, πραγματικός στόχος των αμερικανών, δεν ήταν άλλος από την κατάληψη εκ μέρους των Η.Π.Α. της παγκόσμιας στρατιωτικής και πολιτικής πρωτοκαθεδρίας, αφού οι απεχθείς αυτές πράξεις τους, μπορεί να ήταν από την μια η τελευταία πολεμική πράξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, από την άλλη, όμως, εξελίχθηκαν σε μια διαρκή ισορροπία τρόμου, που αποτέλεσε την απαρχή, ενός νέου ακήρυκτου ψυχρού λεγόμενου πολέμου μεταξύ των Η.Π.Α και της Σοβιετικής Ενώσεως. Ένας ψυχρός πόλεμος που οδήγησε σε μια φρενήρη κούρσα εξοπλισμών, κάτι που ανάγκασε τους Σοβιετικούς να προχωρήσουν στην δημιουργία του δικού τους πυρηνικού οπλοστασίου, με αποτέλεσμα το 1949, να έχουμε και την πρώτη σοβιετική πυρηνική δοκιμή. Οι αμερικανοί, που μετά τις αναπάντεχες κοσμογονικές αλλαγές στα πρώην ανατολικά κράτη, δεν έπαψαν μαζί με το αδελφό κράτος του Ισραήλ να ενισχύουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, απειλώντας και εισβάλοντας κατά το δοκούν, με το πρόσχημα την κατασκευής από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου και κυρίως από μέρους Αραβικών και Ασιατικών χωρών, πυρηνικών όπλων και όπλων μαζικής καταστροφής!!! Η εισβολή και το αναπάντεχο Βατερλό των αμερικανών, όμως, στο ΙΡΑΚ, τους διέψευσε οικτρώς και πανηγυρικώς. Και έπεται συνέχεια….. Γιατί η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν ήταν δυστυχώς το τέλος του πολέμου, αλλά η απαρχή ενός άλλου εξίσου αιματηρού ανορθόδοξου και ασταμάτητου…

Μικρές, πικρές και άγνωστες ιστορίες……

Είναι μια μικρή πικρή ιστορία από ένα άνθρωπο της διπλανής πόρτας, καθόλου, όμως, συνηθισμένη και σίγουρα συγκλονιστική. Μια ιστορία που θα έμενε άγνωστη, όπως και τόσες άλλες φαντάζομαι, είτε από σύμπτωση, είτε γιατί δεν ψάχνουμε όσο πρέπει τα γεγονότα, είτε κυρίως επειδή σήμερα οι άνθρωποι δεν μιλούν όσο πρέπει μεταξύ τους. Κέντρο εκπαίδευσης διαβιβάσεων Χαϊδαρίου., τρεις το πρωί, ξημερώματα, 22 Ιουλίου 1974. Στον θάλαμο ξάγρυπνος ένας νέος, 28 ετών, τότε. Την νεκρική σιωπή, σπάει άξαφνα ο θόρυβος μιας σφαίρας. Να ήταν αλήθεια άραγε, ή μήπως ένα κακό προαίσθημα; Μια σφαίρα αναίτια διαπερνά και γλύφει σχεδόν το πρόσωπο του Μανώλη. Εκείνη ακριβώς την στιγμή στην φλεγόμενη Κύπρο έφθαναν τα ελληνικά μεταγωγικά με τους λοκατζήδες της 1ης Μοίρας Καταδρομών, που είχαν απογειωθεί από την Σούδα, με προορισμό την φλεγόμενη Μεγαλόνησο. Ας δούμε σύντομα το ιστορικό εκείνης της πολεμικής επιχείρησης:
«…Τα παλικάρια της 1ης Μοίρας Καταδρομών με έδρα το Μάλεμε της Κρήτης, 19-22 χρονών επιβιβάζονται στα NORATLAS στη Σούδα. Αεροπορική αποστολή «ΝΙΚΗ», την ονόμασαν. Αντικειμενικός της σκοπός, η ενίσχυση των μαχόμενων Ελλήνων στην Κύπρο. Η επιχείρηση χαρακτηρίζεται ως μια από τις επιτυχέστερες και ηρωικότερες επιχειρήσεις στην ιστορία της Ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας πολεμικής αεροπορίας. Μια «επιχείρηση αυτοκτονίας» που μόνον Έλληνες Αεροπόροι μπορούσαν να εκτελέσουν. Την υλοποίηση του εγχειρήματος ανέλαβε η 354 μοίρα Τακτικών Μεταφορών με Αεροσκάφη NORATLAS, με τα γενναία πληρώματα τους….. Ένα από τα 15 αεροσκάφη που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση, το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4” κτυπήθηκε καίρια και κατέπεσε σε μικρό ύψωμα λίγα μέτρα πριν από τον διάδρομο προσγειώσεως. Τραγικό αποτέλεσμα Τέσσερις (4) αεροπόροι και είκοσι επτά (27) καταδρομείς, έμειναν για πάντα στα άγια Κυπριακά χώματα να φυλάττουν Θερμοπύλες. Ο Ηλίας Δαλαμάγκας από το Μεσοχώρι της Λάρισας ήταν ένας απ’ αυτούς…. Ένα άλλο αεροσκάφος, το “ΝΙΚΗ-7” κάπνιζε στον χώρο του κατεστραμμένου διαύλου προσγειώσεως, κτυπημένο από τα αντιαεροπορικά πυρά. Το πλήρωμα και οι καταδρομείς έβγαλαν πριν καεί, τα δύο νεκρά παλικάρια και τους δέκα (10) τραυματισμένους καταδρομείς που είχαν κτυπηθεί στον αέρα…
Τα παλικάρια της 1ης Μοίρας Καταδρομών παρά το βαρύ κτύπημα που δέχθηκαν, ξεχύθηκαν στην πίστα του αεροδρομίου, αναπτύχθηκαν και χάθηκαν στο σκοτάδι. Οι μάχες που έδωσαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας δικαίωσαν τη θυσία των συναδέλφων τους. Πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας γνωστές σε λίγους……
Το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4” σκεπάζεται με συνοπτικές διαδικασίες σ’ ένα πρόχειρο τάφο… Μαζί του θάβονται και τα διαμελισμένα κορμιά δεκαέξι τουλάχιστον καταδρομέων. Λες και κάτι ήθελαν να κρύψουν… Έκτοτε το ένα λάθος διαδέχεται το άλλο. Για να φθάνουν στις γενέτειρες των ηρώων μας, οστά που δεν τους ανήκουν, να θάβονται και να ξεθάβονται για να γίνεται, έτσι, ο πόνος των δικών τους ανθρώπων, ακόμη πιο δυσβάστακτος… Τρεις φορές έως τώρα έστειλαν οστά που δεν ανήκουν στον αείμνηστο Ηλία, λέει με παράπονο ο αδελφός του Μανώλης Δαλαμάγκας….».
Ο Μανώλης Δαλαμάγκας που την ώρα της συντριβής του αεροσκάφους, την στιγμή δηλαδή ακριβώς που το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4”, μέσα στο οποίο βρισκόταν και ο αδελφός του, αείμνηστος καταδρομέας Ηλίας Δαλαμάγκας, έπεφτε φλεγόμενο στο μικρό ύψωμα της Μακεδονίτισσας, είδε να περνά από μπροστά του μια σφαίρα, που κανένας άλλος δεν αντιλήφθηκε. Να ήταν αλήθεια άραγε ή το κακό προαίσθημα που τον κυρίευε δεκαπέντε ολόκληρες μέρες. Τόσες, δηλαδή, μέρες, όσες χρειάσθηκε, έως ότου, φθάσει το κακό μαντάτο στο πατρικό του σπίτι. Μια ιστορία που μοιράσθηκε μαζί μας, για πρώτη φορά στην ζωή του, την Κυριακή 19 Ιουλίου 2009, όταν μας προσκάλεσε και μας φίλεψε στο πατρικό του σπίτι, αμέσως μετά την επιμνημόσυνη δέηση που τελέσθηκε και τις καταθέσεις στεφάνων στην προτομή του ήρωα, στην γενέτειρα του, το Μεσοχώρι Λάρισας…

«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ»

Παραμονές της 15ης Ιουλίου του 1974. Η σύγκρουση της Χούντας με τον Μακάριο έχει φθάσει στο έσχατο σημείο. Ο Αρχιεπίσκοπος απευθύνεται με μια εκτενή επιστολή στον στρατηγό Γκιζίκη και μεταξύ των άλλων απαιτεί την απομάκρυνση των Ελλαδιτών αξιωματικών από την Εθνική Φρουρά της Κύπρου. Οι πληροφορίες που με καταιγιστικό ρυθμό φθάνουν στο προεδρικό Μέγαρο πείθουν τους πάντες, ότι οι συνταγματάρχες είναι έτοιμοι να προχωρήσουν σε ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου. Παρ’ όλα αυτά ο Μακάριος δηλώνει πως εξακολουθεί ακόμα να τους πιστώνει με τον αναγκαίο πατριωτισμό: «Δεν υπάρχουν τρελοί στο Ελληνικό στράτευμα, ούτε καν ο Ιωαννίδης».
15 Ιουλίου του 1974, ώρα οκτώ και δεκαπέντε το πρωί. Ο Ελλαδίτης ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης υπογράφει το σήμα με το συνθηματικό: «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ». Τα άρματα μάχης έχουν ήδη βγει στους δρόμους και διασχίζουν βασικές οδικές αρτηρίες της Λευκωσίας. Στην εμπροσθοφυλακή βρίσκονται άνθρωποι που εκτελούν χωρίς να μπορούν να φέρουν οποιαδήποτε αντίρρηση τις στρατιωτικές εντολές. Οι πρώτες δηλώσεις της ηγεσίας των πραξικοπηματιών ανατρέπουν συλλήβδην τις όποιες προσδοκίες των χρήσιμων ηλιθίων ιδιελόγων. Η λέξη ΕΝΩΣΗ για την οποία υποτίθεται βγήκαν τα άρματα στους δρόμους, δεν αναφέρεται ούτε για αστείο από τους «Εθνοσωτήρες». Άλλη μια φορά οι απλοί και αγνοί πατριώτες πληρώνουν το τίμημα της συνομωσίας.
Το πραξικόπημα είναι το πρόσχημα που δίνει την αφορμή στην Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο, κάτι που επιχείρησε χωρίς επιτυχία και στο παρελθόν. Τούτη την φορά, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η προδοσία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Πίσω της βρίσκεται ένας σχεδόν αόρατος άνθρωπος, που κατευθύνει με απίστευτη ακρίβεια τα συνωμοτικά σχέδια του. Είναι ο βραβευθής με Νόμπελ ειρήνης, Χένρι Κίσιντζερ, οι άνθρωποι του οποίου κάνουν ότι είναι δυνατόν ώστε η Ελλάδα να μείνει αμέτοχη της κατάστασης που διαμορφώνεται στρατιωτικά. Το διπλωματικό του σώμα στήνει καλά την πλεκτάνη. Μετά τις πρώτες συγκρούσεις η χούντα καταρρέει. Το πεδίο δράσης ανήκει πλέον αποκλειστικά στον υπουργό εξωτερικών της Αμερικής. Ήδη έχει επιβάλλει μια εύθραυστη εκεχειρία και συνομιλίες που κρατούν, τόσο, όσο χρειάζεται η πολεμική μηχανή της Τουρκίας, για να εξαπολύσει την τελειωτική της επίθεση. Ο στόχος ένας και μοναδικός. Η διχοτόμηση. Και ενώ οι δυο πλευρές βρίσκονται σε διάλογο, ο τουρκικός στρατός κατά παράβαση της εκεχειρίας, εξακολουθεί να αποβιβάζεται ανενόχλητος και να ενισχύει τις θέσεις του. Με την αμερικανική διπλωματία να ενεργοποιεί όλους τους μηχανισμούς της, προκειμένου να μην υπάρξει καμιά Ελλαδική αντίδραση. Ούτε και στις 13 Αυγούστου, που οι τούρκοι τορπίλιζαν τον διάλογο και από την Άγκυρα δινόταν στο σύνθημα: «Η ΑΪΣΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ».
Έτσι καταλαμβάνεται de-facto το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την μάνα Ελλάδα συνεργό και συμμέτοχο στην πιο μεγάλη προδοσία. Από την μια οι συνταγματάρχες που την ώρα της πιο μεγάλης σφαγής του Κυπριακού Ελληνισμού, άφησαν παρά πόδας τα όπλα και από την άλλη οι πολιτικοί που μετά την επιστροφή τους από την αυτοεξορία αναλώνονται σε πανηγυρισμούς και δεξιώσεις για την αναίμακτη τάχατες αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η Κύπρος είναι μακριά μας είπαν ξανά. Το πιο μεγάλο ψέμα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.
Να τι γράφει, τον Σεπτέμβριο του 1975 η τουρκική εφημερίδα «Λίμπρ Μπελζίκ»: «Οι στρατιωτικοί κύκλοι της Τουρκίας που είχαν την ευθύνη της αποβάσεως δήλωσαν, ότι η επιχείρηση θα αποτύγχανε και οι τούρκοι ήταν έτοιμοι να αποσύρουν τις δυνάμεις τους σε περίπτωση χρησιμοποιήσεως της Ελληνικής Αεροπορίας από τις βάσεις της Κρήτης». Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζει και ο τούρκος στρατηγός της εισβολής στα απομνημονεύματα του, όπου παραδέχεται την δεινή θέση στην οποία βρέθηκε, όταν από την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων, έχανε ένα-ένα τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς και τους οπλίτες του, με πρώτο τον συνταγματάρχη Καραγλάνογλου ο οποίος ηγείτο των αποβατικών δυνάμεων.
Κάπως, έτσι, σβήνει για πάντα το πιο μεγάλο όνειρο για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα ενός διαιώνιου ονείρου. Τα άρματα μάχης ισοπέδωσαν στο πέρασμα τους, τους πάντες και τα πάντα. Εκείνο το μαύρο πρωινό. Με εκείνο το απίθανο συνθηματικό: «Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ». Έκτοτε κανείς δεν τολμά να ψελλίσει οτιδήποτε. Με την Κύπρο να οδηγείται βήμα-βήμα στις επεκτατικές αγκάλες και στις αιμοσταγείς ορέξεις του Ανατολίτη Αττίλα. Με πολλούς Έλληνες της Κύπρου να μην έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν τα διαβατήρια τους στις κατοχικές αρχές για να πάνε να πιουν το καφέ τους στο λιμανάκι της Κερύνειας. Και την μάνα Ελλάδα να συνιστά υπομονή και αυτοσυγκράτηση.
Και ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι πραγματικοί ένοχοι αυτού του δίδυμου εγκλήματος και αυτής της πρωτοφανούς τραγωδίας που ακολούθησε; Ο μισανοιγμένος φάκελος της Κύπρου, αραχνιασμένος και ξεχασμένος κρύβει όλα τα μυστικά για το δίδυμο έγκλημα. Αυτός ο φάκελος πάνω στον οποίο πολλοί ακούμπησαν για να θρέψουν πολιτικές δάφνες και που κανένας και ποτέ δεν τόλμησε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του. Γιατί κακά τα ψέματα, ένας κλειστός φάκελος είναι πιο βολικός για κάποιους που φαίνεται να είναι υπεράνω υποψίας.….. Νεκρούς και ζώντες.
Μια παλιά Ρώσικη παροιμία λέει: «Πρέπει να τυφλωθεί όποιος βλέπει μόνο με το παρελθόν». Το παρελθόν που υπάρχει για να διδάσκει και όχι να διχάζει. Αρκεί η ιστορία να γράφεται πάντα χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Αρκεί η ιστορία να μην γράφεται όπως βολεύει τους κομματάρχες και τα κομματόσκυλλα. Για όλα αυτά που μας πονάνε αβάστακτα….

Θεσσαλοί ήρωες

Μέρες Ιούλη, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Αισθήματα θλίψης για τι αποφράδες μέρες καθώς μετρούμε τις ανοικτές πληγές μας και τιμούμε τους νεκρούς ήρωες μας. Και εκείνους που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Δημοκρατία και εκείνους που θύματα μιας απίστευτης πλεκτάνης προδόθηκαν την ώρα της έσχατης μάχης, καθώς σχεδόν μόνοι τους, εγκαταλελειμμένοι και προδομένοι, έδιναν τον ιερό αγώνα εκεί ψηλά στις κακοτράχαλες βουνοκορφές του γέρου Πενταδάκτυλου και στης Κερύνειας τις όμορφες ακρογιαλιές, για την απόκρουση του τούρκου εισβολέα.

Δεν πολέμησαν, δεν αντιστάθηκαν στην Κύπρο υποστηρίζουν πολλοί. Πρόκειται για το πιο μεγάλο ψέμα, μιας και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Οι αριθμοί που αποδεικνύουν, πως σε κανένα πόλεμο της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας, δεν έδωσαν την ζωή τους, τόσοι πολλοί, σε τόσες λίγες μέρες. Μεταξύ αυτών και πολλοί Ελλαδίτες, οι πιο πολλοί καταγόμενοι από την Θεσσαλική γη, που ως ένα ελάχιστο φόρο τιμής, νοιώθω την ανάγκη να τους θυμηθούμε σήμερα μαζί, το καθένα από αυτούς ξεχωριστά.

Ο ταγματάρχης Πούλιος Δημήτριος και ο Λοχίας Κουκουσούλης Βασίλειος από τα Τρίκαλα έσυραν πρώτοι τον χορό των αθανάτων, όταν έπεφταν στην μάχη κατά των τούρκων στασιαστών, ο πρώτος στην περιοχή της Αμμοχώστου και ο δεύτερος στην Αγία Τηλλυρία το 1964. Γα να τους ακολουθήσουν πιστοί στον όρκο «Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά», το μαύρο καλοκαίρι του1974: Ο Υπολοχαγός πεζικού Τσιώνος Σωτήριος από τον Κοκκινοπηλό Ελασσώνος, ο λοχαγός πεζικού Τσουκνίδας Δημήτριος από τους Σοφάδες της Καρδίτσας (επίσημα αγνοείται), ο Αρχιλοχίας Σκαμπαρδώνης (επίσημα αγνοείται) Χρίστος από το Μαυρομάτι της Καρδίτσας, ο επιλοχίας πεζικού Αθανασίου Νικόλαος από την Κρυοπηγή της Καρδίτσας, ο δεκανέας Μπολομύτης Χρυσόστομος από το Χάρμα της Καρδίτσας, ο δεκανέας πεζικού Κωστόπουλος Ζάχος Στέφανος από το Προάστιο της Καρδίτσας, ο στρατιώτης Αθανασούλας Βασίλειος από την Αγρελιά των Τρικάλων, ο στρατιώτης Κουκούλης Θωμάς από τους Αγίους θεοδώρους της Καρδίτσας (σύμφωνα με μαρτυρία του αδελφού του είναι αγνοούμενος), ο στρατιώτης Παναγιώτου Βασίλειος από το Πευκόφυτο Καρδίτσας, ο καταδρομέας Δαλαμάγκας Ηλίας από το Μεσοχώρι Λάρισας, ο καταδρομέας Γιαννακός Στέφανος από το Παλαιοκκλήσι της Καρδίτσας και ο καταδρομέας Νάκος Γεώργιος από τον Πλάτανο Τρικάλων.
Αγνοούνται ακόμα, ο αρχιλοχίας Γιαννακόπουλος Νικόλαος από το Μουζάκι Καρδίτσας, ο επιλοχίας Ραχωβίτσας Γρηγόριος από τον Άγιο Ακάκιο της Καρδίτσας, οι λοχίες Αθανασόπουλος Δημήτριος από την Καστανιά της Καρδίτσας και Οικονόμου Ηλίας από τα Τρίκαλα και οι στρατιώτες Ανεμάς Δημήτριος και Καραγιώργος Αθανάσιος από την Καρδίτσα.
Θα τους είμαστε πάντα ευγνώμονες. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

Ντίνος Αυγουστή
Καρδίτσα - Αγνοούμενοι:
1. Γιαννακόπουλος Νικόλαος του Δημητρίου,
2. Ραχωβίτσας Γρηγόριος του Θωμά,
3. Αθανασόπουλος Δημήτριος του Μηνά,
4. Ανεμάς Δημήτριος του Ιωάννη,
5. Τσουκνίδας Δημήτριος του Βαΐου,
6. Κουκούλης Θωμάς του Ιωάννη,
7. Σκαμπαρδώνης Χρήστος του Φιλίππου

Καρδίτσα - Πεσόντες:
1. Αθανασίου Νικόλαος του Γεωργίου,
2. Μπουλομύτης Χρυσόστομος του Αγγέλου,
3. Κωστόπουλος Στέφανος του Αθανασίου,
4. Γιαννάκος Στέφανος του Θωμά,
5. Παναγιώτου Βασίλειος του Παναγιώτη

Χωρίς φόβο και πάθος

Πολλά θα μπορούσε να υποστηρίξει κάθε καλόπιστος σχολιαστής των πολιτικών καταστάσεων και κυρίως των σημαντικότερων γεγονότων που καθόρισαν την τύχη είτε της Κύπρου, είτε άλλων τμημάτων του ευρύτερου Ελληνισμού. Τμημάτων που χάθηκαν, τα περισσότερα, δυστυχώς, οριστικώς και αμετακλήτως, κυρίως εν μέσω εμφυλίου πόλεμου, αλλά και λόγω κακών και άστοχων πολιτικών επιλογών, σε στιγμές μάλιστα πολύ κρίσιμες για το Έθνος ολόκληρο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η προσφυγή στις κάλπες διαρκούσης της Μικρασιατικής εκστρατείας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Άστοχη και λανθασμένη πέρα ως πέρα ενέργεια. Και η ευθύνη των πολιτικών στην Αθήνα, που από το 1960 έως τον Απρίλιο του 1967, με τις αποστασίες και τις απαράδεκτες ενέργειες τους, επέφεραν τέτοια πολιτική αστάθεια (συνολικά άλλαξαν 13 κυβερνήσεις), ως αποτέλεσμα της οποίας όλοι οι Έλληνες έψαχναν ένα λοχία σωσία!!! Για να βγουν τα άρματα μάχης στους δρόμους που έφεραν πραξικοπηματικά στην διακυβέρνηση της χώρας, τους «Εθνοσωτήρες», που και αυτοί, όμως, αποδείχθηκαν πολύ, μα πάρα πολύ μικρότεροι των περιστάσεων.
Τα γράφω αυτά, σήμερα, μέρες Ιούλη, καθώς αρκετοί φαίνεται να ζουν ακόμη με το ίδιο παραμύθι και να μην τολμούν να πουν τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα. Εκλείπει, δυστυχώς και η παρρησία και η πολιτική γενναιότητα, με αποτέλεσμα την συσκότιση των γεγονότων, που βολεύει μεν κάποιους πολιτικούς ταγούς, δεν βολεύει, όμως, και δεν υποβοηθά διόλου να διδαχθούμε και να παραδειγματισθούμε από τα λάθη μας.
Ας δούμε λοιπόν σύντομα μερικά από εκείνα που μας έφεραν στο μαύρο καλοκαίρι του 1974. Γεγονότα πολύ γνωστά, που συζητούνται κατ’ ιδίαν, για τα οποία ,όμως, είναι περίπου προδοτική, κάθε δημόσια παρουσίαση και συζήτηση τους. Γεγονότα που διαδραματίσθηκαν κατά την προεδρία Μακαρίου, από την δημιουργία, δηλαδή, της Κυπριακής Δημοκρατίας, έως και το προδοτικό πραξικόπημα των συνταγματαρχών της Αθήνας, που έδωσε την αφορμή στην Τουρκία, καθώς, χρόνια προετοιμαζόταν και καραδοκούσε, για την τουρκική εισβολή που ακλούθησε. Βλέπεται ο Μακάριος δεν υπήρξε ποτέ, Σαλβαδόρ Αλιέντε και δεν ζώστηκε τα άρματα της αντίστασης κατά του αδίστακτου εχθρού του Ελληνισμού, Henry Kissinger.
Κοινοτάρχες διοριζόμενοι, βουλευτές στους οποίους ανανεωνόταν η θητεία, χωρίς προσφυγή στις κάλπες, κόμματα ανύπαρκτα, ετσιθελικός περιορισμός της εκλογικής εκπροσώπησης του κομουνιστικού κόμματος (Α.Κ.Ε.Λ.) στο Κυπριακό Κοινοβούλιο, αθέτηση συμφωνηθέντων με τις ελληνικές κυβερνήσεις (άλλα συμφωνούμε και άλλα πράττεται έλεγε στον Μακάριο ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου), επίσημη επίσκεψη του δικτάτορα Παπαδόπουλο στην Μεγαλόνησο, κατά την οποία όλοι πλην Βάσου Λυσσαρίδη τον προσκύνησαν, διορισμοί στο δημόσιο μόνο σύμφωνα με τα εθνικά φρονήματα (πλην περίπτωση εφεδρικού αστυνομικού σώματος όταν ο Μακάριος ένιωσε να κινδυνεύει άμεσα), εκτέλεση αγωνιστών που είχαν διαφορετική άποψη, υπουργοί της Μακαριακής διακυβέρνησης που ήξεραν τα πάντα και για τον τελευταίο κάτοικο της πιο απομακρυσμένης κοινότητας… Όσοι δεν διαθέτουν επιλεκτική γνώμη, θα θυμούνται ακόμα την περίοδο που υπήρξε έλλειψη αυγών και ντομάτων από την κυπριακή αγορά. Ήταν, τότε, που οι παρακρατικοί τα έριχναν στις συγκεντρώσεις του Τάκη Ευδόκα, που τόλμησε να εκτεθεί υποψήφιος για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αμφισβητώντας έτσι για πρώτη φορά εμπράκτως την παντοκρατορία τους ενός ανδρός.
Εννοείται φυσικά πως όλα τα παραπάνω επουδενί δεν πρέπει να οδηγούν σε ακραίες αντιδράσεις και κυρίως σε καμία περίπτωση, δεν επιτρέπεται να οδηγήσουν στην δημιουργία ενόπλων παρακρατικών ομάδων και παράνομων ανταρτικών οργανώσεων. Ακόμα και όταν φιμώνονται όλες οι αντίθετες φωνές και δεν τηρούνται όρκοι και υποσχέσεις. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, η δημοκρατία έχει και τα ελλείμματα της και δεν μπορεί να διορθωθεί, όταν οι μισοί Έλληνες πυροβολούν τους άλλους μισούς. Γιατί ο εμφύλιος σπαραγμός, μόνο σε εθνικές συμφορές οδηγεί. Αυτονόητο είναι ακόμα, πως οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες, όπως αδιαμφισβήτητα (έστω και με τα τραγικά λάθη του), υπήρξε ο Μακάριος, την ώρα της μάχης δεν φυγομαχούν. Μένουν και πολεμούν, έστω και με προδομένες τις Θερμοπύλες. Και δεν προσκαλούν τους ραδιούργους βρετανούς, ούτε βεβαίως και την Τουρκία, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, όσα δίκαια και να έχουν, όποιες και αν είναι οι πικρίες τους….
Τα γράφω αυτά σήμερα, νοιώθοντας ακόμα την ανάγκη να καταθέσω, πως μεγάλωσα σ’ ένα μικρό σπίτι (μαζί με τα αλλά πέντε αδέλφια μου), στο οποίο μπορεί μα μην υπήρχε η φωτογραφία της γιαγιάς, υπήρχε, όμως, μια τεράστια φωτογραφία του Μακαρίου στο ηλιακό του φτωχικού μας, στο ταπεινό χωριουδάκι μου. Μια φωτογραφία, που οι πραξικοπηματίες πυροβόλησαν με μίσος, μόλις εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, λίγο πριν συλλάβουν και οδηγήσουν στα μπουντρούμια του τοπικού αστυνομικού σταθμού τον αντιστασιακό και Ελληνολάτρη πατέρα μου…..
«Διαφωνώ μαζί σου αλλά θα αγωνισθώ να σου επιτρέπεται να εκφράζεις τις απόψεις σου», έλεγε ο Βολτέρος. Ας το κάνουμε πράξη με έργα και όχι με λόγια λοιπόν… Καλημέρα σας……

Εμείς Μάνα Ελλάδα θα σε λέμε…

Παντού η ίδια κουβέντα. Η ίδια γνήσια αγωνία. Όπου και να πήγαινα στις λίγες μέρες που βρέθηκα ξανά στο νησί μας. Για την Ελλάδα που βρίσκεται και πάλιν σε μια πολύ μεγάλη δοκιμασία. Άνθρωποι απλοί και ανώνυμοι που έμαθαν να αγαπούν την Ελλάδα και να την θεωρούν μητέρα πατρίδα τους. Ναι, για παρά πολλούς Έλληνες της Κύπρου, η Ελλάδα ήταν και παραμένει η φυσική πατρίδα τους, παρά το γεγονός ότι κάποιοι επικαλούμενοι πρόσφατες συμφορές μας εγκαλούν και μας προτείνουν άλλα πράγματα. Ως πότε θα μας καταδιώκει ακόμη στ’ αλήθεια το σύνδρομο της προδοσίας του ‘74;
Η Ελλάδα το μοναδικό φυσικό στήριγμα στους αγώνες μας βρίσκεται σήμερα απέναντι σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική δοκιμασία. Μια δοκιμασία που στο βάθος της αναβλύζει την μπόχα των δόλιων σχεδίων, ξένων δυνάμεων, που πάντα καιροφυλακτούν. Κάποιοι θα πουν ότι σε μας ανήκει η κύρια ευθύνη αυτής της κρίσης. Καμιά αντίρρηση, αφού αρκετοί είναι οι επιτήδειοι που τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον χρόνια καταλήστευαν τα ταμεία και τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις που είχαν προορισμό την ανασυγκρότηση της πατρίδας μας. Όπως, ακριβώς, έγινε με την οικονομική ενίσχυση στο γνωστό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας μας, μετά την λαίλαπα του πολέμου και την ήττα του άξονα, που το καρπώθηκαν μερικοί τυχοδιώκτες, κάτι σαν τους μαυραγορίτες της κατοχής.
Η οικονομική δυσπραγία είναι βεβαίως δεδομένη. Παρ’ όλα αυτά, δέστε, με ποιόν τρόπο αντιμετωπίζουν χώρες που βρίσκονται στην ίδια ή ακόμα και δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση από την Ελλάδα και τότε θα αντιληφθείτε που μας πάνε με αυτή την ιστορία που μπήκε στην ζωή μας το περασμένο Δεκέμβριο, όταν παραμονές της συνόδου των Βρυξελών άξαφνα όλοι θυμήθηκαν την δεινή οικονομική θέση μας. Ήταν, τότε, που έμπαιναν, χωρίς σχεδόν καμία ένσταση από τους ευρωπαίους εταίρους μας, μερικές ακόμα υπογραφές και σφραγίδες στο ενταξιακό διαβατήριο της Άγκυρας. Και μην μας πουν πως η Τουρκία που αιώνια μας επιβουλεύεται έχει καλύτερη οικονομία από την Ελλάδα.
Αγωνιούν λοιπόν αληθινά στην Κύπρο. Ενδιαφέρονται και νοιάζονται. Γιατί η Ελλάδα είναι, ήταν και θα παραμείνει στους αιώνες των αιώνων ο ακατάσβεστος φάρος των αγώνων μας, έστω και αν η χούντα των Αθηνών μας πρόδωσε, παραδίνοντας μας στα νύχια του τουρκικού θηρίου, το 1974. Η Κύπρος που με τις λιγοστές της δυνάμεις ενισχύει με κάθε θυσία την μάνα Ελλάδα. Όπως, παλιά, που οι Έλληνες της Κύπρου έδιναν ότι είχαν και δεν είχαν για τους αγώνα της Ελλάδας. Τώρα, όμως, τα πράγματα δεν είναι ίδια. Τώρα πια μιλάμε μόνο με νούμερα. Τώρα πια μιλάμε για οικονομικά μεγέθη, έστω κι αν στο βάθος του διεστραμμένου μυαλού της Διεθνούς κοινότητας ενυπάρχουν άλλα πράγματα. Παρ’ όλα αυτά, αν γινόταν να δώσουν οι Έλληνες της Κύπρου την απαραίτητη ανάσα για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, έστω και με δικές τους θυσίες, ευχαρίστως θα το έκαναν. Δεν μπορεί, όμως, δυστυχώς, όσο εύρωστη και να είναι η οικονομία της Κύπρου να λύσει το οικονομικό πρόβλημα της μάνας Ελλάδας, αφού τα μεγέθη των δύο οικονομιών είναι δυσανάλογα. Την ώρα μάλιστα που οι διεθνείς οίκοι ελέγχου της οικονομίας βρίσκονται μια ανάσα και από την Λευκωσία. Η Κύπρος που έκτισε με μεγάλη χαρά δύο κατεστραμμένες κοινότητες στην Μεσσηνία, η Κύπρος που εισάγει όσο μπορεί περισσότερο από την Ελλάδα, η Κύπρος που έκτισε το πιο σύγχρονο κολυμβητήριο στην Σχολή Ευελπίδων, η Κύπρος που τίμησε εμπράκτως τα αδέλφια μας που την υπερασπίσθηκαν στις πιο δύσκολες ώρες της και που αγωνιά για το μέλλον της μεγάλης Ελλάδας μας…
Γιατί, εμείς, όπως και να έχουν τα πράγματα, Μάνα Ελλάδα θα την λέμε. Γιατί, αυτό επιτάσσει η ιστορία και γιατί, έτσι, μας έμαθαν οι γονείς και οι δάσκαλοι μας. Τότε που γονείς και δάσκαλοι μας μεγάλωναν και μας γαλουχούσαν με τα ιδεώδη της αιώνιας Ελλάδας μας.

Αποτίμηση….

Σύγχυση, θολούρα, αλληλοκατηγορίες, ασάφειες και αλληλοαναίρεση είναι τα κύρια συστατικά που συνθέτουν τη γενική εικόνα του χρόνου που μας πέρασε. Με την οικονομική κρίση να είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι μας την παρουσίαζαν προεκλογικώς τα δύο μεγάλα κόμματα. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που μιλούσε για αυξήσεις μισθών που θα τονώσουν την αγορά, ενώ σίγουρα γνώριζε πολύ καλά τα χάλια της οικονομίας μας και η Ν.Δ., που σίγουρα δεν φταίει για όλα τα κακώς κείμενα, παρ’ όλα αυτά, όμως, σίγουρα παρέδωσε χειρότερη την Ελλάδα απ’ ό,τι την παρέλαβε. Κατά τα άλλα, όλες σχεδόν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου αναφέρονται κομπάζοντας στην Εθνική ανεξαρτησία, χωρίς, ωστόσο, στην πράξη να φαίνεται να αντιλαμβάνονται την απόλυτη συνάφεια μεταξύ της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Οικονομικής Ανάπτυξης. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν και η αντιμετώπιση που εισπράξαμε στην τελευταία Ευρωπαϊκή Σύνοδο, εκεί που πήγαμε με φόρα για να διεκδικήσουμε τα απαράγραπτα κυριαρχικά δικαιώματά μας, αλλά δυστυχώς λόγω των εγγενών, αλλά και των σκηνοθετημένων αδυναμιών της οικονομίας μας, μας κατέβασαν τα αυτιά απαξάπαντες. Με την Τουρκία να θεωρεί δεδομένη την απρόσκοπτη ευρωπαϊκή πορεία της, έστω και αν δεν νοιάζεται να τακτοποιήσει τα δημοκρατικά και τα άλλα, αμέτρητα και πολυσύνθετα ελλείμματά της. Η Άγκυρα που διά χειλέων Νταβούτογλου έχει ήδη ανακοινώσει από το Σεράγεβο (και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό) την μετεξέλιξη της Τουρκίας σε νέα Οθωμανική αυτοκρατορία.
Στην Κύπρο, ένα από τα θέματα αιχμής, που κυριάρχησαν το τελευταίο διάστημα, είναι η εξαγγελθείσα εκστρατεία της Κυβέρνησης για την ενημέρωση των πολιτών ως προς το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης λύσης, «διζωνικής δικοινοτική ομοσπονδίας», επί της οποίας οι απόψεις των πολιτικών δυνάμεων διίστανται. Οξύμωρο και παραπλανητικό το εγχείρημα, κάτι που μου θυμίζει μέρες του 2004, όπου προσπαθούσαν να μας μάθουν μέσα σε μια εβδομάδα τι προέβλεψε το πολύτομο και γνωστό επαίσχυντο σχέδιο λύσεως. Οι πολιτικοί, που έστω και έμμεσα παραδέχονται, ότι για 35 χρόνια συνομιλούν, τον τελευταίο μάλιστα καιρό με πάρα πολύ έντονους ρυθμούς, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει ο λαός τι ακριβώς συζητείται πίσω από την πλάτη του.
«Η Ελληνοκυπριακή πλευρά επείγεται, καίγεται για λύση, αλλά δεν πρόκειται να δεχθούμε μια λύση για χάριν της λύσης. Δεν πρόκειται να θυσιάσουμε την ποιότητα της λύσης για χάριν του χρόνου που θα επιτευχθεί η λύση, γνωρίζοντας ασφαλώς ότι η παρέλευση του χρόνου δυσχεραίνει τις συνθήκες και τα δεδομένα, μέσα στα οποία αγωνιζόμαστε για λύση». Τα πιο πάνω τόνισε ο ίδιος ο Κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος, απορρίπτοντας για μια ακόμα φορά τη θέση της Τουρκίας για ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα, όπως επαναλήφθηκε από τον Τούρκο πρωθυπουργό στην Ουάσιγκτον μετά τη συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο.
Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η βαθιά, πολύχρονη και πολυεπίπεδη κρίση στους θεσμούς, αναντίρρητα φαίνεται πλέον πολύ ξεκάθαρα γιατί όλο και περισσότερο οδηγούμαστε στην αδιαφορία, στην νωχελικότητα, στην κουτοπονηριά, στα ψυχοφάρμακα και στην αποβλάκωση της τηλεόρασης, συνέπεια των οποίων είναι η τυφλή αντικοινωνικότητα και η κυνική αδιαφορία, παράγωγα των οποίων είναι η ψυχική αποστασιοποίηση απ’ ό,τι συμβαίνει γύρω μας και μια άνευ προηγουμένου ολόπλευρη αλλοτρίωση.
Και η πρόταση για να βγούμε από το αδιέξοδο: Τον εχθρό, τον κτυπάς με τα δικά του όπλα. Πράγμα που η ανεπαρκής έως τώρα πολιτική μας ηγεσία ουδέποτε επιδίωξε. Ένας καλός φίλος των Ελλήνων, ο Μάρκους Τέμπλαρ, κοινοποίησε από καιρό σε πολλούς Έλληνες αποδέκτες, ένα κείμενό του, που στηρίζεται στην υπόθεση, τι θα συνέβαινε στην Τουρκία αν ένα σχέδιο τύπου Ανάν προωθείτο για την επίλυση του Κουρδικού (η Τουρκία λέγει ότι έκανε το καθήκον της, υποστηρίζοντας το σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό). Και αν αυτό το επεκτείνουμε και το συνδυάσουμε με τις απαράδεκτες επιδιώξεις και προκλήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο, στην Θράκη και αλλού, αντιλαμβανόμαστε γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα κυρίες και κυρίες. Διότι ως γνωστό η προσωπική ευτυχία και ευημερία δεν είναι ανεξάρτητες της Εθνικής περηφάνιας και της Εθνικής ανεξαρτησίας…..

Χρόνια πολλά σε όλους.

Διαταγή:Εκτελέστε τους αιχμαλώτους…

Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές». Αυτό το λακωνικό μήνυμα έφευγε από τα στρατιωτικά επιτελεία της Άγκυρας στις 13 Αυγούστου του 1974. Με εντολή του «δημοκράτη» πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπουλέντ Ετζεβίτ. Η Τουρκία που καθυστερούσε τις συνομιλίες στην Γενεύη, προκειμένου να προετοιμασθεί όσο γίνεται καλύτερα για την δεύτερη φάση της εισβολής. Την ίδια ώρα, στην Αθήνα δεν είχαν κοπάσει ακόμα οι πανηγυρισμοί. Οι αυτοεξόριστοι επανέρχονται και μεθυσμένοι με το γλυκό νέκταρ της εξουσίας αποποιούνται κάθε ευθύνη. Η δικαιολογία τους απλή. Για όλα φταίουν οι δικτάτορες. Δεν υπήρχε η κατάλληλη στρατιωτική προετοιμασία μας είπαν. Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς τους διαψεύδουν τα ίδια τα γεγονότα. Τους διαψεύδουν ακόμα οι μαρτυρίες τούρκων βετεράνων της εισβολής. Να τι δηλώνει ο Μαχμούτ Ρένας, αυτόπτης μάρτυρας και επικεφαλή ομάδας καταδρομέων στην πρώτη γραμμή του μετώπου, κατά την τουρκική εισβολή: «Η πρώτη φάση της εισβολής στην Κύπρο, τελείωσε με φιάσκο. Οι επικεφαλείς της επιχείρησης έκαναν φοβερά σφάλματα τακτικής, τα οποία δεν απαντώνται σε κανένα στρατό του κόσμου. Αν η Ελλάδα είχε τότε επιχειρήσει να απαντήσει με στρατιωτική επέμβαση, πιστέψτε με, όχι μόνο δε θα είχε καταλάβει ο τουρκικός στρατός το μισό νησί, αλλά επιπλέον θα είχε τεράστιες απώλειες Η «επιτυχία» τους στηρίζεται στο ότι δεν υπήρχε οργανωμένη αντίσταση από την πλευρά των Ελλήνων». Αυτά ως μια μικρή εισαγωγή απάντηση σε εκείνους που ξεδιάντροπα επιμένουν ακόμα να ισχυρίζονται πως δεν μπορούσαμε να τους ρίξουμε στην θάλασσα. Εκείνους που εξακολουθούν να συντηρούν το πιο μεγάλο ψέμα, να κρατούν στην αμάθεια και να παραπληροφορούν.
Καθώς λοιπόν η κλεψύδρα του χρόνου, μετρά σχεδόν 35 δίσεκτα χρόνια από την τουρκική εισβολή, μία, μία ανοίγουν οι αιματοβαμμένες σελίδες της μνήμης, για να ματώσουν και πάλιν οι ανοικτές πληγές από την τουρκική θηριωδία. Τραγικότερες των περιπτώσεων, εκείνες των αγνοούμενων της Άσσιας και της Αφάνειας. Η Άσσια καταμετρά 83 αγνοουμένους και η Αφάνεια 15. Τριάντα πέντε σχεδόν χρόνια μετά, μαρτυρίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων καταδεικνύουν ότι οι 70 αγνοούμενοι της Άσσιας εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από τους Αττίλες τον Αύγουστο του 1974. Η μνήμη που για τους περισσότερους, γυρνά πίσω σε εκείνα τραγικά γεγονότα, δυστυχώς, μόνο και μόνο, επειδή μίλησε ο Αττίλα Ολκάτς. Αν είναι δυνατόν! Ένα Έθνος που έβαλε υπό μάλης τα όπλα και στην ναφθαλίνη όλα του τα όνειρα….
Αξίζει λοιπόν τον κόπο να θυμηθούμε μαζί και άλλες πολλές τέτοιες, πολύ πιο συγκλονιστικές δηλώσεις που πέρασαν περίπου απαρατήρητες: «Μην δείχνετε έλεος, κάψτε, καταστρέψτε. Χωρίς να σας χτυπήσουν, χτυπήστε, χωρίς να σας απειλήσουν, σκοτώστε». Εντολές του λοχαγού της εισβολής Τουφάν Ανλί, από μαρτυρία του Χασάν Κοφεν, επικεφαλής ομάδας βαρέων όπλων κατά την τουρκική εισβολή. Ιδού και οι αποδείξεις από την φρικιαστική μαρτυρία, του Μουσταφά Ονγκάν, ομαδάρχη, αυτόπτου μάρτυρα της σφαγής: «Στο χωριό Μόρα, κοντά στην Λευκωσία, εκτελέσθηκαν ομαδικά, δηλαδή δολοφονήθηκαν 100 περίπου Ελληνοκύπριοι…. Μεταξύ αυτών που σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τις εξόδους του χωριού υπήρχαν ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Μετά την ανθρώπινη σφαγή τα πτώματα έμειναν άταφα για περίπου μια εβδομάδα...». Και οι εν ψυχρώ δολοφονίες δεν έχουν τελειωμό. Περιγράφει ο επίσης αυτόπτης μάρτυρας υπολοχαγός τότε, μετέπειτα καθηγητής, Γιαλτίσν Κιουτσούκ: «...Όσοι γλίτωναν τον θάνατο πιάνονταν αιχμάλωτοι. Οι μέθοδοι δολοφονίας ποικίλαν: άλλους τους πυροβολούσαν εν ψυχρώ μόλις τους έβλεπαν, άλλους τους έλεγαν να τρέξουν και με σαδιστική ικανοποίηση τους χτυπούσαν στην πλάτη. Άλλους τους έστηναν στον τοίχο κατά ομάδες και τους γάζωναν με αυτόματα… Ελάχιστοι ήταν οι σωστοί και τίμιοι αξιωματικοί που υπηρέτησαν στην Κύπρο. Οι περισσότεροι αιμοβόροι και βάρβαροι, πρωταγωνιστούσαν στο πλιάτσικο και στις λεηλασίες… Οι μεγαλύτερες κτηνωδίες έγιναν στο χωριό Τύμπου… Το χωρίο ήταν σχεδόν άδειο…Ξαφνικά ακούσθηκαν ριπές και αμέσως μετά μια φωνή: «σκότωσα, διοικητά μου, σκότωσα»…Είχαν αδειάσει δυο γεμιστήρες στη μήτρα μιας νεαρής γυναίκας που τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα και τα πόδια ανοικτά.. Ήταν ένα κορίτσι με ειδικές ανάγκες… Είδα πολλές δολοφονίες στην Κύπρο, αλλά αυτή με συγκλόνισε…».
Όλα τα παραπάνω και άλλα αμέτρητα συγκλονιστικά γεγονότα περιγράφονται στο βιβλίο του Ρόνι Αλασορ «ΔΙΑΤΑΓΗ: ΕΚΤΕΛΕΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ!.» Με την αφιέρωση του συγγραφέα: «Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στον πραγματικό φίλο Θεόφιλο Γεωργιάδη, που αφιέρωσε τη ζωή του στην ιδέα της ανεξαρτησίας της Κύπρου, που, όπως ο ίδιος είχε πει, περνάει από τα βουνά του ελεύθερου Κουρδιστάν. Τα συγγραφικά δικαιώματα του βιβλίου αυτού τα παραχωρώ στη χήρα του Θεόφιλου, την Ελένη Γεωργιάδη, και τα παιδιά του Χαράλαμπο, Χρήστο κα Θεόδωρο». Τον Θεόφιλο που εκτέλεσαν οι πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και για τον οποίο ο Ελληνισμός δεν έκανε απολύτως τίποτε, για να οδηγηθούν οι ένοχοι ενώπιον του δικαστηρίου. Αλλά μήπως κάναμε το παραμικρό, έστω, για τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, των Ισαάκ και Σολωμού κυρίες και κύριοι! Κάναμε, κάναμε! Στρώσαμε και στρώνουμε με ροδοπέταλα τον ευρωπαϊκό δρόμο της παλαιόθεν γενοκτόνου Τουρκίας!!!!
Υ.Σ.: Αγοράστε αυτό το βιβλίο. Και διαβάστε το. Όχι δεν χρειάζονται φανατισμοί και ακρότητες. Να μάθουμε πρέπει την πραγματική ιστορία, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ….

Μέρα Χριστουγέννων. Ταξιδεύω για την Ακριτική Αλεξανδρούπολη. Πολύ κρύο μα καλός γενικά ο καιρός. Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι από τροχοφόρα. Λίγο πριν από την Ξάνθη βρίσκομαι πίσω από ένα καραβάνι με αργοκινούμενα με ξένες πινακίδες επιβατικά αυτοκίνητα. Τα προσπερνώ για να σταματήσω ύστερα από μερικά μόνο χιλιόμετρα για μια αναγκαία ανάσα, ένα καφέ και για ανεφοδιασμό καυσίμων. Ύστερα από πολλά χιλιόμετρα επιτέλους βρέθηκε ένα πρατήριο υγρών καυσίμων. Στο τμήμα του παλιού δρόμου. Γιατί επί της νέας εθνικής οδού, δεν υπάρχει ούτε για δείγμα τέτοιο πρατήριο. Ας το δουν αυτό οι υπεύθυνοι. Σε λίγο δεξιά και αριστερά μου σταθμεύουν ένα-ένα τα αυτοκίνητα που μόλις προσπέρασα. Μελαψοί επιβάτες που ταξιδεύουν από την Ευρώπη για την πατρίδα τους. Τούρκοι της Γερμανίας, με ανατολίτικη, όμως, συμπεριφορά. Δείχνουν να ζουν κυριολεκτικά στον κόσμο τους. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος στο οποίο μπήκαμε για ένα καφέ, φαίνεται ανήσυχος και διακριτικά παρακολουθεί τις κινήσεις τους. Η Ευρώπη απ’ ότι φαίνεται δεν έχει αλλάξει ούτε κατ’ ελάχιστον τον τρόπο συμπεριφοράς τους.
Ο δρόμος για την Αλεξανδρούπολη, έχει βελτιωθεί σημαντικά. Η νέα Εγνατία Οδός, με πολύ αργούς ρυθμούς ομολογουμένως, οδεύει προς αποπεράτωση. Η Αλεξανδρούπολη παρ’ ότι μικρή πόλη, είναι σχεδόν ίδια, όπως όλες οι Ελληνικές πόλεις. Με τα στενοσόκακα, με τις δυσκολίες στάθμευσης και με αρκετούς χώρους για κάθε μορφής ψυχαγωγία και διασκέδαση. Με αρκετή τροχαία κίνηση και με μεγάλα και μικρά καταστήματα. Και με καλούς και ευγενικούς ανθρώπους. Ο Ακριτικός Ελληνισμός είναι γενικά πιο εύχαρις και πρόσχαρος.
Ο δρόμος της επιστροφής, τρεις μέρες μετά πολύ πιο δύσκολος. Η κίνηση αυξημένη, με τους δρόμους ολισθηρούς ένεκα του παγωμένου οδοστρώματος. Έως την συμπρωτεύουσα τα πράγματα κύλησαν σχετικά ομαλά. Η πρώτη έκπληξη ήρθε λίγο πριν την Κατερίνη, όταν σταματήσαμε για ανεφοδιασμό καυσίμων. Τιμή λίτρου, 1,05 Ευρώ. Γιατί τόσο ακριβή η βενζίνη ήταν η ερώτηση μου προς τον υπάλληλο του πρατηρίου υγρών καυσίμων. Είμαστε στην Εθνική Οδό, μου απαντά υπεροπτικά. Τουτέστιν, άμα σας αρέσει. Πάλιν καλά που απάντησε, έτσι όπως απάντησε και δεν μας έδειρε δηλαδή. Για να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα, στην Ραψάνη και πάλιν επί της Εθνικής Οδού, η τιμή ήταν 82,5 και στην είσοδο της Λάρισας 75,5 Ευρώ το λίτρο. Με ένα πρόχειρο λογαριασμό χρειάζονται 15 Ευρώ παραπάνω, για να γεμίσεις μόνο μια φορά την αποθήκη καυσίμων του αυτοκινήτου σου. Τόσο μικρή διαφορά!
Για να φθάσουμε από την Αλεξανδρούπολη στην Σκοτίνα κάναμε ακριβώς τρεισήμισι ώρες. Τόσες ακριβώς χρειασθήκαμε για να φθάσουμε και από την Σκοτίνα στην Λάρισα. Χιλιάδες αυτοκίνητα ακινητοποιημένα που προχωρούν σταδιακά με βήμα σημειωτών. Τον πρώτο αστυνομικό τον συναντήσαμε στην είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών! Ουρές ατελείωτες έως τα διόδια των Τεμπών. Εκεί που έγινε και μια μικρή απροσδόκητη και καθ’ όλα δικαιολογημένη από την οργή τω ταλαιπωρημένων πολιτών επανάσταση. Η επανάσταση με αιτία που λέγαμε, αφού οι υπεύθυνοι των διοδίων είχαν την ανέδυα να μας στήσουν ύστερα από τρεις ώρες απίστευτης ταλαιπωρίας, σαν υπάκουους δούλους στην γραμμή, για να εισπράξουν το αντίτιμο για την διέλευση! Η αποθέωση της ξεφτίλας! Με τις ατελείωτες ουρές των αυτοκινήτων, το σπάσιμο νεύρων, την ρύπανση του περιβάλλοντος, τις οικονομικές επιπτώσεις και άλλα πολλά ευτράπελα δίχως κανενός να φαίνεται να ιδρώνει το αυτί του, κυρίες και κύριοι. Ο Έλληνας νομοταγής φορολογούμενος πολίτης που πληρώνει και ξαναπληρώνει, χωρίς ωστόσο να έχει την ανάλογη ανταπόδοση και χωρίς σχεδόν ποτέ να έχει ακούσει από τους υπευθύνους μια αληθινή συγνώμη. Σε αυτόν τον ευλογημένο από τον Θεό και αδικημένο από τους ανθρώπους τόπο. Στην Ελλάδα που παρ’ όλα αυτά θα εξακολουθήσουμε να την αγαπάμε, να την νοιαζόμαστε και να παλεύουμε για να την κάνουμε πιο ανθρώπινη και πολύ καλύτερη. Την Ελλάδα που δεν της ταιριάζουν οι μεμψίμοιροι και οι απατεώνες. Την Ελλάδα που πάντα μπορεί καλύτερα…
Καλή χρονιά, με υγεία, Θεϊκή ευλογία και ελεύθερη πατρίδα...