Το Κιλελέρ των ψεύτικων υποσχέσεων

Ειλικρινά, εκτός, ίσως, ελαχίστων εξαιρέσεων, κανένας δεν τους άκουγε. Λόγος ξύλινος και χιλιοειπωμένες υποσχέσεις για δεκαετίες από πολιτικούς που απλώς άλλαξαν τα κοστούμια τους. Και ο κόσμος έπινε τον καφέ του, περπατούσε αδιάφορα για να περάσει η ώρα, έφτιαχνε πηγαδάκια και έκανε πλάκα με την παρέα του. Αυτοί, όμως, εκεί, να επιμένουν στον ίδιο ανούσιο και παρωχημένο λόγο τους. Η συμπαθέστατη συντονίστρια των εκδηλώσεων καλούσε για σύντομους χαιρετισμούς, που οι πολιτικοί, πλην ελαχιστοτάτων λαμπρών εξαιρέσεων, φρόντιζαν να μετατρέψουν σε μακρόσυρτες, δίχως περιεχόμενο, ανούσιες πολιτικές ομιλίες. Και υποσχέσεις, αμέτρητες. Ένας μάλιστα εκ των ομιλητών, που κατά τα άλλα έσχιζε κυριολεκτικώς τα ιμάτιά του και οι φωνές του ίσως να έφθαναν έως και τη Λάρισα, κακίζοντας κατά τα άλλα την αγνωμοσύνη και την αχαριστία που επέδειξαν όλα τούτα τα χρόνια τα δύο μεγάλα κόμματα έναντι της αγροτιάς, μόλις, τελείωσε τον χαιρετισμό του, πότε είχε τα χέρια στις τσέπες, πότε κοιτούσε το ρολόι του, συχνά πυκνά μάλιστα έπαιζε αδιάφορα με το κομπολόι του. Τσάμπα μάγκας που λένε και στο χωριό μου. Και αφού χορτάσαμε τον κενό λόγο των πολιτικών, τελευταίοι στο βήμα ανέβηκαν εκείνοι στους οποίους ουσιαστικά ανήκει η γιορτή. Αυτοί αντιλαμβανόμενοι, ίσως, τη γύμνια του πολιτικού λόγου, μίλησαν λιγότερο. Οι αγρότες μας, με πρώτο τον πρόεδρο της Ένωσης Νέων Αγροτών, σε μια σύντομη παρέμβασή του με ουσιαστικό, όμως περιεχόμενο. Το νέο αίμα και το μέλλον της πατρίδας μας, αυτός που εκ των πραγμάτων έπρεπε να μιλήσει περισσότερο για να βάλει στην θέση τους τα κακώς κείμενα. Για να λάβει τον λόγο ο πρόεδρος της Ε.Α.Σ. Λάρισας κ. Αθανάσιος Κοκκινούλης που εστίασε πολύ σωστά το λόγο του στο θέμα της εθνικής καταναλωτικής συνείδησης. Γιατί να τρώμε ας πούμε τις τούρκικες φακές για να γλιτώσουμε δέκα ευρώ ανά οικογένεια; Κλείνοντας μάλιστα την ομιλία του, έστειλε σαφέστατο μήνυμα: «Ο,τι δεν μπορούμε να πάρουμε με το καλό θα το παίρνουμε με το «άγριο» στο δρόμο».
«Το Κιλελέρ ζει. Δεν έχει σημασία πόσοι είμαστε εδώ σήμερα», είπε μεταξύ άλλων η αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου κ. Ροδούλα Ζήση, αντιλαμβανόμενη και αυτή, ίσως, την απουσία των αγροτών από την εκδήλωση. Οι αγρότες που με τις παλινωδίες και τον κακό κυβερνητικό προγραμματισμό είναι κάτω από το 5% του ενεργού πληθυσμού της χώρας (πριν δέκα περίπου χρόνια οι σφαλισμένοι στον Ο.Γ.Α. ήταν πάνω από 19%).
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010: Εορτασμός της 100ής επετείου από την εξέγερση του Κιλελέρ, λοιπόν. Με κύριο σύνθημα την μερική εκτροπή του Αχελώου που όλο προγραμματίζεται και που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Το τόνισε μετ’ επιτάσεως ο νομάρχης Λάρισας και άλλοι αξιωματούχοι της αντιπολίτευσης. Μα δυστυχώς ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Μιχάλης Καρχιμάκης που εκπροσώπησε την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις, αγρόν ηγόρασε. Η μερική εκτροπή του Αχελώου. Ένα άλλο μεγάλο θέμα με το οποίο έπαιξαν πολλοί Έλληνες πολιτικοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου έως και σήμερα. Και τα εκατομμύρια για τους σχεδιασμούς και τις μελέτες που έκαναν φτερά, αμέτρητα. Χωρίς, ωστόσο, να ζητηθούν εξηγήσεις και ο λογαριασμός από κανέναν έως και σήμερα!
Γι’ αυτό σας λέω, κυρίες και κύριοι. Δεν τιμούμε έτσι τους πρωτεργάτες του Κιλελέρ. Ούτε και χρειάζεται να μαζευόμαστε μια φορά το χρόνο στον τόπο της θυσίας των κολίγων και να τους πουλάμε παραμύθια και ψεύτικα ευχολόγια...

Υ.Γ.: Και για την ιστορία αξίζει να αναφερθεί πως κανένας δεν μπήκε στον κόπο να αναφερθεί στο ιστορικό της εξέγερσης. Όλοι ξέχασαν την ουσία δηλαδή!!!

Το 1821 και η Κύπρος

Μέρα εορτασμού της Εθνικής Παλιγγενεσίας η σημερνή. Μέρα χαράς και απόδοσης τιμών σε εκείνους που έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν για του Θεού την πίστη την Αγία και της Μεγάλης μάνας Ελλάδας την ελευθερία. Σε αυτόν τον Πανεθνικό ξεσηκωμό παρούσα όπως πάντα με κάθε τρόπο και η Κύπρος. Το Παλαιόθεν μικρό Ελληνικό Νησί. Η μικρή νήσος των αμέτρητων Ηρώων και των εκατοντάδων Αγίων.
Η παρουσία των Ελλήνων Κυπρίων εθελοντών στους Εθνικούς αγώνες υπήρξε πάντοτε ιδιαίτερα σημαντική. Σκορπισμένοι παντού σε όλα τα τουρκοπατημένα εδάφη, οι Έλληνες της Κύπρου, μετείχαν ενεργώς στην δημιουργία των συνθηκών πάνω στις οποίες έκτισε και πρόσφερε η Φιλική Εταιρεία. Έτσι, παρά το γεγονός ότι στην μεγάλη Συνέλευση των μελών της Φιλικής Εταιρείας που πραγματοποιήθηκε στο Ισμαήλιο την 1η Οκτωβρίου 1820, αποφασίζεται η συμμετοχή της Κύπρου στην Εθνεγερσία να περιορισθεί μόνο σε χρηματική βοήθεια, τον Απρίλιο του 1821 πέφτουν στα χέρια των τούρκων στην Κύπρο, προκηρύξεις με επαναστατικό περιεχόμενο.
Οι εξελίξεις είναι πλέον ραγδαίες. Οι προγραφές των επαναστατημένων Ελλήνων της Κύπρου αμέτρητες. 9η Ιουλίου 1821: Στο Σεράϊ της Λευκωσίας, Ο Κουτσούκ Μεχμέτ διαβάζει το φιρμάνι του σουλτάνου και αρχίζει τις σφαγές και τους απαγχονισμούς. Πρώτο κρεμάζει τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό. Ακολουθούν οι άγριες δολοφονίες όλων των Δεσποτάδων και των προκρίτων, στο σύνολο 486. Ήταν η πρώτη κατάθεση φόρου αίματος της Κύπρου στον Εθνικό ξεσηκωμό. Είχαν προηγηθεί πολλές άλλες θυσίες με πιο χαρακτηριστική εκείνη του Ιωάννη Καρατζά, που μαζί με τον Ρήγα και άλλους έξι συνεργάτες του σύρθηκαν στα μπουντρούμια του Βελιγραδίου και ακολούθως στραγγαλίστηκαν και ρίφθηκαν στον Δούναβη.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1821 μια ομάδα συναντάται στην Μασσαλία με τον Νικόλαο Θησέα. Ακολουθεί η έκδοση σχετικής προκήρυξης: «Νομίζομεν ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι έχομεν κάθε δίκαιον να μη γνωρίζουμε πλέον δια διοίκησιν τους αιμοβόρους τούτους ληστάς, αλλά συμφώνως με τους λοιπούς αδελφούς ημών Έλληνας θέλομεν προσπαθήσει δια την ελευθερία της ειρηνικής ημών, πάλαι ποτέ μεν μακαρίας, ήδη δε τρισαθλίας νήσου Κύπρου».
Η Κύπρος είναι παρούσα με τους δικούς της αντιπροσώπους και στις Εθνοσυνελεύσεις του 1825. Από τα απομνημονεύματα και τα γραπτά κείμενα των Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Νοταρά, Πετρόμπεη, Γιατράκου, Μαυρομιχάλη και άλλων πολλών αγωνιστών, πιστοποιείται η μαζική συμμετοχή τουλάχιστον χιλίων εθελοντών Ελλήνων Κυπρίων στην Εθνεγερσία του 1821. Ανυπέρβλητη προσφορά, αν αναλογισθούμε τις δυσκολίες της εποχής και το μικρό μέγεθος του πληθυσμού της Κύπρου. Ήταν δεν ήταν 80.000, τότε, οι Ελληνικές ψυχές στην Μεγαλόνησο.
Από το ιστορικό Μουσείο του Υπουργείου Εξωτερικών, το Αρχείο της Βουλής, το Αρχείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, το Αρχείο Αγωνιστών της Εθνικής Βιβλιοθήκης, το Γενικό Αρχείο του Κράτους, τα Αρχεία Μητροπόλεων και Μοναστηριών και άλλες πολλές ιστορικές πηγές αναφέρονται πολλές λεπτομέρειες για την συμμετοχή των Ελλήνων Κυπρίων στην Εθνική Παλιγγενεσία. Ο Επίσκοπος Δημητσάνας Φιλόθεος Χατζής που λειτουργούσε τους μπαρουτόμυλους Δημητσάνας, συνελήφθη και πέθανε ύστερα από φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές της Τριπολιτσάς. Ο Ιεράρχης Νικομήδειας Αθανάσιος Καρύδης συνελήφθη με τον Πατριάρχη και σύρθηκε μαζί του στην αγχόνη. Στην πολιορκία της Ακροπόλεως από τον Κιουταχή συμμετέχουν τουλάχιστον 137 Έλληνες Κύπριοι. Ο Μιχάλης Κυπραίος πρωτοπαλίκαρο του Μακρυγιάννη πέρασε κολυμπώντας τις γραμμές τους εχθρού και έσωσε τους 1180 πολιορκημένους του Νεοκάστρου. Γράφει σχετικώς ο ίδιος ο Μακρυγιάννης: «Τότε εκεί όπου ριχτήκαμε σ’ το γιρούσι μου επληγώθη βαρέως και ύστερα πέθανε ο πατριώτης Μιχάλης Κυπραίος απούστειλα της πλεγής και πήγε εις την Αγγλική φρεγάτα όταν κινδυνεύσαμε εις το Νιόκαστρο».
Στους τριακόσιους της Ιόνιου Φάλαγγας περιλαμβάνονται και δεκαεννέα Έλληνες Κύπριοι. Ο Κανάρης έφθανε συχνά στις ακτές της Κερύνειας και φόρτωνε προμήθειες για την επαναστατημένη Ελλάδα. Στην μάχη της Τριπολιτσάς υπήρχε συμμετοχή τεσσάρων τουλάχιστον Κυπρίων, του Ιωάννη Γεωργίου, του Χρήστου Μιχάηλου (υπαξιωματικού), του Ιωάννη Κυπρίου (λοχαγού) και του Ιωάννη Κυπρίου. Και σε μαρμάρινη πλάκα στο Ιστορικό Πάρκο Μεσολογγίου μαρτυριέται ο θάνατος επτά Κυπρίων κατά την ηρωική έξοδο. Ο Ιωάννης Σταυριανού από την Λόφου της Λεμεσού, υπασπιστής του Γεωργίου Καραϊσκάκη, παρόν στην μάχη των Αθηνών, είναι ο μόνος Έλληνας Κύπριος που άφησε απομνημονεύματα στα οποία μάλιστα υποστηρίζει ότι ο μεγάλος μας οπλαρχηγός δεν έπεσε από εχθρικό βόλι, αλλά δολοφονήθηκε πισώπλατα από χέρι αδελφικό.
Με πολύ αίμα και τις θυσίες αμέτρητες έγραψε ο Έλληνας τις ένδοξες σελίδες του ’21. Από την Κύπρο έως την Βόρειο Ήπειρο και από την Κρήτη έως την πόλη και την Μικρά Ασία. Η μη απελευθέρωση της Κύπρου αλλά και άλλων αλύτρωτων έως και σήμερα ελληνικών εδαφών δεν άλλαξε παρά την τεράστια πίκρα τα αισθήματα των Ελλήνων της Κύπρου απέναντι στην απελευθερωμένη γη του Ελληνισμού. Γι αυτό και όσες φορές η Ελλάδα περνούσε δύσκολες ώρες, ο Έλληνας της Κύπρου προσέτρεχε οικειοθελώς. Η προσμονή για εθνική ολοκλήρωση έθρεφε κάθε του ελπίδα. Γι αυτό και η μεταβίβαση της Μεγαλονήσου στους άγγλους γίνεται δεκτή με ανάμικτα συναισθήματα. Τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου κατά την υποδοχή των Βρετανών γίνονται το λάβαρο των αγώνων που ακολούθησαν:
«Δεχόμεθα την μεταβολή της κυβερνήσεως, τοσούτο μάλλον καθ’ όσον πεποίθαμεν η Μ. Βρετανία να βοηθήσει την Κύπρον, όπως έκαμεν με τα Ιονίους νήσους, ίνα αύτη ενωθεί μετά της μητρός Ελλάδος μετά της οποίας είναι Εθνικώς συνδεδεμένη». Ο λαός προσυπογράφει τα λόγια του Αρχιεπισκόπου και προσεύχεται: «θεέ μου και αξίωσε μας την Ένωση να δούμε κι’ ας δεν έχουμε με ψουμίν μήτε νερό να πιούμε». Αμέτρητες οι θυσίες στα δίσεκτα χρόνια που ακολούθησαν. Όνειρα που μας έγιναν δυστυχώς παντοτινοί εφιάλτες. Παρ’ όλα αυτά είμαστε ακόμη εκεί στην ακρότατη Νοτιανατολική εσχατιά του Ελληνισμού, αρνούμενοι την παράδοση…

Θερίζουμε, ότι ακριβώς σπείραμε….

Δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο Λάος, όπως θέλουν να πιστεύουν μερικοί για ότι αρνητικό παρακολουθούμε σήμερα να συμβαίνει με την Εθνική μας οικονομία. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι τις τελευταίες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες τρώγαμε αδιαμαρτύρητα κυριολεκτικώς από τις σάρκες μας!!! Συνδικαλιστές και λοιποί παράγοντες του δημόσιου βίου, που υπήρξαν οι κύριοι θεματοφύλακες των εργατικών δικαιωμάτων του Λαού, βρέθηκαν μέσα από κυβερνητικές θέσεις να αντιμάχονται με απίστευτη σθεναρότητα εκείνους που μέχρι προ τίνος υπερασπίζονταν! Και οι απλοί Έλληνες πολίτες, πλην ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων, παρακολουθούσαν αδιάφορα. Αποκορύφωμα οι ανέξοδες πολιτικές όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων που χάριν των μικροπολιτικών επιλογών τους μοίραζαν χρήματα και οφίτσια με την σέσουλα. Πολιτικοί που δεν πειθάρχησαν ποτέ στις εντολές της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με αποτέλεσμα τα χρήματα που εισέρεαν από την Ευρώπη για επενδύσεις να γίνονται ανύπαρκτα σεμινάρια επαγγελματικής εκπαίδευσης, και κατανάλωση!!!
Για τους υποψιασμένους ήταν απλώς θέμα χρόνου το πότε θα βρισκόμαστε απέναντι στις επιπτώσεις της διαχρονικής ανευθυνότητας κυβερνώντων και κυβερνωμένων. Η πολιτική, κομματική, συνδικαλιστική και οικονομική άρχουσα τάξη της Ελλάδας, για δεκαετίες συμπεριφέρθηκε ανεύθυνα, άσωτα, σπάταλα, με αποκλειστικά κριτήρια κομματικής και πολιτικής πελατειακής συναλλαγής. Όλα στο πόδι και για την «αρπαχτή», όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει και η θυμοσοφία του απλού Λαού. Την νύμφη, όμως, όλοι μαζί είναι που θα την πληρώσουμε. Έντιμοι και ανέντιμοι. Ειλικρινείς και ψεύτες. Η προσωπική ευθύνη, όπως φυσικά και ο προσωπικός πατριωτισμός τείνουν να γίνουν δυστυχώς είδη προς εξαφάνιση, αφού στις μέρες μας, ακόμα και η ανιδιοτελής προσφορά προς την πατρίδα, συνήθως αμφισβητείται, κατασυκοφαντείται, περιθωριοποιείται και τελικώς εξοντώνεται.
Τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια μεριμνούσαμε μόνο για το θέαμα και με αδιαφανείς διαδικασίες προσπαθούσαμε για τον άρτον υμών τον επιούσιον. Και σπανίως ορθώσαμε το ανάστημα μας, με αποτέλεσμα σήμερα να προσπαθούμε να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα, αφού η υπερηφάνεια του καθενός μας, αλλά και η υπερηφάνεια της χώρας μας έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα. Και τώρα μέσα από τις στάχτες ψάχνουμε την σπίθα που θα δώσει ξανά το έναυσμα για την Εθνική αναγέννηση και την Εθνική ανασυγκρότηση.
Να δώσουμε λοιπόν ακόμα και από το υστέρημα μας για της πατρίδας το καλό. Αρκεί να πιάσουν τόπο οι θυσίες μας. Αρκεί να δούμε να οδηγείται στο δικαστήριο, έστω και ένας από τους υπεύθυνους αυτής της πρωτοφανούς κατρακύλας. Αρκεί όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί να αναλάβουν τις αμέτρητες ευθύνες τους για όλα όσα δεινά με την πανάθλια συμπεριφορά τους επέφεραν στην πατρίδα μας. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών, λοιπόν λέω ξανά ο λαός. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Γιατί όλοι βλέπαμε την συμφορά να έρχεται και δεν κάναμε τίποτε για να την αναχαιτίσουμε. Γι’ αυτό και σήμερα θερίζουμε, ότι ακριβώς σπείραμε….
ΥΓ: Παρ’ όλα αυτό οi γερμανοί είναι ο τελευταίοι που μπορούν να μιλούν και να μας μέμφονται. Ας αφήσουν λοιπόν κατά μέρος την πρωτόγνωρη προπαγάνδα και τα αισχρά και πανάθλια δημοσιεύματα του κατακίτρινου Τύπου τους. Γιατί αυτοί και οι άσπονδοι φίλοι τους, βρετανοί, είναι που έκλεψαν τα Ιερά και τα Όσια μας. Αυτοί έκλεψαν τον πολιτισμό μας και σπίλωσαν την Ιστορία μας. Και τι απάντηση αλήθεια είναι αυτή που έδωσε ο πρωθυπουργ¨ος μας στις καταγέλαστες προτάσεις τους. Δεν τα αγαπάμε απλώς τα νησιά μας, κύριε Παπανδρέου. Είναι καταδικά μας και δεν επιτρέπουμε σε κανένα να αμφισβητεί έστω και ένα εκατοστό από την Εθνική Κυριαρχία μας. Τελεία και πάλα και αν τολμούν ας έλθουν να τα πάρουν.

Έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010. Ο καιρός πρωτόγνωρα βροχερός για την Κύπρο. Στο Μοναστήρι του Μαχαιρά θα ετελείτο το 53ον ετήσιο μνημόσυνο του Σταυραετού του Μαχαιρά Γρήγορη Αυξεντίου. Και στην κοινότητα του Πελενδρίου η κηδεία των οστών ενός ακόμα ήρωα αγνοούμενου της εισβολής του 1974. Η αγγελία στην εφημερίδα, στερεότυπη: Ταυτοποιήθηκαν τα οστά άλλων πέντε ηρώων της εισβολής του 1974. Μεταξύ τους και εκείνα του αγνοούμενου Ανθυπολοχαγού Καταδρομών Αντωνίου Αντώνιου του 32ου Λόχου της 33ης Μοίρας Καταδρομών, που αγνοείτο η τύχη του από την 22αν Ιουλίου του 1974. Για τελευταία φορά θεάθηκε να πολεμά με αυταπάρνηση μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον χώρο της αποβάσεως, όταν κατά την τακτική αποχώρηση από τον χώρο της εισβολής εγκλωβίσθηκε μαζί με άλλους συντρόφους του εντός χαράδρας. Η προδοσία που έφερε τα παλικάρια να δίνουν ηρωικά την άνιση μάχη, προσπαθώντας να διασπάσουν τον ασφυκτικό κλοιό του εχθρού, μέσα σε μια πραγματική κόλαση. Ο εχθρός με μια παντοδυναμία πυρός κτυπά από παντού. Από στεριά, αέρα και θάλασσα.
Έκτοτε το όνομα του αείμνηστου Ανθυπολοχαγού, ήταν μεταξύ εκείνων που η τύχη τους αγνοείτο. Ένα όνομα από τα 1619 σε ένα μακρύ ονομαστικό κατάλογο. Οι γονείς και οι συγγενείς δεν έχασαν τις ελπίδες τους. Όλοι τον περίμεναν να γυρίσει. Ο πατέρας δεν άντεξε στην αβάστακτη προσμονή. Έφυγε πολύ νωρίς από τούτο τον μάταιο κόσμο, ποιος ξέρει, ίσως για να συναντήσει τον γιο του, γρηγορότερα από τους άλλους, εκεί ψηλά στα ουράνια. Η μητέρα του γέρασε στα οδοφράγματα ψάχνοντας με μια φωτογραφία στο χέρι για μια πληροφορία που θα την έφερνε κοντά στο παιδί της. Και τα αδέλφια ζουν τον ίδιο αφόρητο Γολγοθά. Έως πριν από λίγες εβδομάδες που ένας υγρός ομαδικός τάφος αποκάλυψε το μυστικό. Ο Αντώνης έπεσε ηρωικά από το βόλι του εχθρού στην άνιση και λυσσαλέα εκείνη μάχη με τον εχθρό. Γύρω του κι άλλοι πεσόντες που με συνοπτικές διαδικασίες σκεπάσθηκαν σε ένα πρόχειρο τάφο. Και νάτος, 36 χρόνια μετά, μπροστά μας σε μια ληψανοθήκη σκεπασμένη με την γαλανόλευκη και την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μια αγκαλιά κόκαλα Ιερά. Αγνοούμενος και αγνοημένος για 36 συναπτά έτη, από εκείνους που είχαν υποχρέωση στην διακρίβωση της τύχης του. Η μάνα του υπέργηρη τον κλαίει ακατάπαυστα. Θυμάμαι ακόμα σαν εφιάλτη εκείνη την ημέρα. Θυμάμαι όλους εκείνους που χάσαμε τόσο άδικα. Εκείνο το μεσημέρι που τον ήλιο σκέπασε η ισχύ πυρός του εχθρού και η απίστευτη προδοσία. Το θυμήθηκα πολύ καλά την ώρα που τα σεπτά κόκαλα του αείμνηστου Αντώνη αποχαιρετούσαν οι χαιρετιστήριες βολές των λοκατζήδων της Εθνικής Φρουράς, καθώς κατέβαιναν στην τελευταία τους κατοικία. Η συγκίνηση ήταν απέραντη, όταν εκεί στο καφενείο της κοινότητας Πελενδρίου καθίσαμε για τα καθιερωμένα. Εκεί όπου συναντήθηκα με παλιούς φίλους και συναδέλφους καταδρομείς. Για να πάμε όλοι μαζί 36 χρόνια πίσω και να φέρουμε στην μνήμη μας τις μέρες της προδοσίας, της φωτιάς και της εγκατάλειψης. Οι ζώντες καταδρομείς που προσπαθούν ακόμα να βρουν την δικαίωση. Και οι πεσόντες ήρωες που επιστρέφουν ξανά. Οι επικήδειοι ατέλειωτοι. Η αυταπάρνηση και ο ηρωισμός τους, που επιτέλους αναγνωρίζονται. Οι νεκροί καταδρομείς που δικαιώνουν τους αδικαίωτες ζώντες συναδέλφους τους.
Έφεδρος ανθυπολοχαγός καταδρομών Αντωνίου Αντώνιος. Ένας ακόμα ξεχασμένος ήρωας που αποκαλύπτει και αποκαλύπτεται. Έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Τώρα πια δικαιωμένος για την άνιση και με αυταπάρνηση ύστατη μάχη που έδωσε περικυκλωμένος εκεί μέσα στην χαράδρα δίπλα ακριβώς από την κατεχόμενη Κερύνεια. Ένας ακόμα ήρωας βγαλμένος μέσα από τα βάθη της ένδοξης Ελληνικής Ιστορίας. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Ανακόλουθοι και ασυνεπείς…

Ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών ιδρύθηκε ύστερα από το τέλος του πιο αιματηρού πολέμου στην ιστορία της παγκόσμιας ανθρωπότητας, με την Ευρώπη να έχει την μεγαλύτερη και πιο καθοριστική συμβολή για την αντιμετώπιση της Ναζιστικής λαίλαπας. Εκατομμύρια άνθρωποι υπέφεραν τα πάνδεινα και αμέτρητοι θυσιάσθηκαν προκειμένου να αντιμετωπισθεί η στρατιωτική μηχανή του γερμανικού άξονα.
Αποστολή του Ο.Η.Ε. με βάση πάντα τις δικές του Ιδρυτικές Αρχές είναι η διαφύλαξη της παγκόσμιας ασφάλειας, ειρήνης και ελευθερίας. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα και προκείμενου να είναι αποτελεσματικός στην αποστολή του, έχει το δικαίωμα ακόμα και στην χρήση στρατιωτικών μέσων προκειμένου να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη, εκεί όπου κρίνεται απαραίτητο. Η Κορέα και το Κουβέιτ είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κατά τα οποία ο Ο.Η.Ε. χρησιμοποίησε στρατιωτική βία προκειμένου να εφαρμόσει τια δικά του ψηφίσματα. Και η Κύπρος είναι μια από τις πολλές άλλες περιπτώσεις καταπάτησης των Αρχών του Ο.Η.Ε και της παραβίασης των δικών του ψηφισμάτων στις οποίες ο Ο.Η.Ε. έκλεισε επιδεκτικά τα μάτια του…. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών που κινήθηκε αστραπιαία μόλις εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή και χωρίς περιστροφές την καταδίκασε, καλώντας την Τουρκία να σταματήσει πάραυτα τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Παρ΄ όλα αυτά, η Τουρκία, όχι μόνο περιφρόνησε τον Ο.Η.Ε., αλλά επέτεινε την στρατιωτική βία μέχρι που τελικώς κατέβαλε πολύ μεγάλο μέρος τους εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, δημιουργώντας έκτοτε μια απαράδεκτη de-facto κατάσταση.
Και τί δεν μας υποσχέθηκαν λοιπόν όλα τούτα τα χρόνια που πέρασαν. Και τί δεν ακούσαμε αλήθεια για την παράνομη κατοχή και τις τραγικές συνέπειες της. Αμέτρητα είναι τα καταδικαστικά για την Τουρκία ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνελεύσεως του Ο.Η.Ε. Με τους εκάστοτε Γενικούς Γραμματείς του Οργανισμού να αποδεικνύονται ανακόλουθοι, αφού τα υψηλά αφεντικά τους (βλέπε αγγλοαμερικανοί) χρησιμοποιούν και εκτελούν τα διάφορα ψηφίσματα, πάντα κατά το δοκούν. Για να φθάσουμε στο σημείο μια χώρα που κατακρατά παράνομα έδαφος μιας άλλης χώρας πλήρους μέλους του Ο.Η.Ε., να είναι σήμερα μέλος της ομάδας των μη μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και να διεκδικεί χωρίς συνέπειες θέση μέσα στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια!
Είναι γεγονός βεβαίως πως όλοι οι Γενικοί Γραμματείς του Ο.Η.Ε. είχαν ενεργό ανάμιξη για την λύση του κυπριακού, χωρίς ωστόσο κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Οι Δείκτες Κουεγιάρ και οι Ιδέες Γκάλι (1992) ήσαν προτάσεις για λύση, τις οποίες η Τουρκία ουδέποτε καταδέχθηκε να συζητήσει. Και όλα αυτά χωρίς συνέπειες. Για να φθάσουμε το 2004, στο επαίσχυντο και δοτό σχέδιο λύσεως του κυρίου Ανάν, το οποίο η Τουρκία έσπευσε ασμένως να αποδεχθεί, αφού ουσιαστικά νομιμοποιούσε τα παράνομα κεκτημένα της. Ένα σχέδιο που απορρίφθηκε, όμως, από την συντηρητική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού.
Έκτοτε οι πιέσεις προς την δική μας πλευρά διαρκώς εντείνονται. Αυτό το νόημα είχε άλλωστε και η πρόσφατη επίσκεψη του Μπαν Γκι Μουν στην Κύπρο. Μια επίσκεψη, υποβοηθητική υποτίθεται του απευθείας διαλόγου, που ως γνωστό ξεκίνησε επίσημα στις 2 Σεπτεμβρίου 2008. Ένας διάλογος που κατά γενική ομολογία, ενώ, όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα καρκινοβατούσε, ως δια μαγείας κατά δήλωση των Χριστόφια-Ταλάτ, σημείωσε σημαντική πρόοδο μόνο στην τελευταία συνάντηση τους, πριν ο κ. Μπαν βρεθεί στην Κύπρο.
Είδαμε, λοιπόν την μια μέρα τον Γ.Γ του Ο.Η.Ε. να επισκέπτεται το προεδρικό μέγαρο, να παρακάθεται σε δείπνο, να κάνει δηλώσεις μαζί με τον Δημήτρη Χριστόφια, και την άλλη μέρα να κάνει ακριβώς το ίδιο στα κατεχόμενα, ωσάν να επισκεπτόταν ένα άλλο, διαφορετικό κράτος. Γεύμα, κόκκινα χαλιά και δηλώσεις και στο λεγόμενο προεδρικό μέγαρο του ψευδοκράτους. Ενέργειες, δίχως άλλο που υπονομεύουν την Κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας με ταυτόχρονη ακύρωση των Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας 541 και 550, γιατί ουσιαστικά η επίσκεψη του Μπαν Γκι Μουν στα κατεχόμενα συνιστά περιφρόνηση τους και κάλεσμα και σε άλλους να τον ακολουθήσουν.
Κατά τα άλλα καμιά αναφορά δεν έγινε ούτε στην κατοχή, ούτε και στην ανάγκη κατάργησης της. Η επίσκεψη, το πρόγραμμα και το περιεχόμενο της ήταν μια καλά προσχεδιασμένη Διπλωματική ενέργεια της Τουρκίας, της Βρετανίας και του Ντάουνερ με στόχο την περαιτέρω αναβάθμιση του παράνομου καθεστώτος στα κατεχόμενα. Λαμπερή εξαίρεση η αντίδραση των αρχηγών των Κομμάτων, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΣΤΩΝ που αρνήθηκαν την πρόσκληση Ντάουνερ, στο επίσης υπονομευτικό γεγονός, της δεξίωσης στο Λήδρα Πάλλας. Η Κύπρος που και πάλιν βρίσκεται στην μέγγενη και στραγγαλίζεται ασφυκτικά από τα αόρατα πλοκάμια της αγγλοαμερικανοτουρκικής μαφίας.,
Υ.Σ.: Και η κρατική ΝΕΤ που πρόβαλε την επίσκεψη Μπαν στην Κύπρο στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων, εικοστή είδηση…. Αδέλφια, έλεος!!!

Αμερικανολαγνεία….

Ο κάθε καινούργιος χρόνος φέρνει μαζί του μια καινούργια ανατροπή. Ο ερχομός του, σαν την αντεστραμμένη όψη των απολογισμών, δίκην λατρείας που προβάλλεται μέσα από την προσμονή της έλευσης του. Τα πάντα θέλουμε ν’ αλλάξουν, να πάρουν καινούργια μορφή, ανθρώπινο ρυθμό και ουσιαστικό νόημα. Ο ερχομός του νέου έτους, που μ’ ένα ανεξήγητο τρόπο ήταν πάντα συνυφασμένος με την ελπίδα μιας νέας, καλύτερης ζωής. Αυτή η εικόνα είναι πολύ βαθιά χαραγμένη στο μυαλό όλων των ανθρώπων από την παιδική τους ηλικία. Για όλους τους παραπάνω και άλλους πολλούς λόγους, η έλευση κάθε νέου έτους, εορτάζεται πάντα με χαρά, στις πλείστες μάλιστα των περιπτώσεων, στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, χιλιάδες μικρά κανονάκια γεμίζουν τον ουρανό με αμέτρητα φανταχτερά, ποικιλόχρωμα και πανάκριβα κατά το πλείστον πυροτεχνήματα. Αμερικανολαγνεία και αμερικανιές της κακιάς ώρας! Συνεπακόλουθο και αυτό της αποστειρωμένης μοναξιάς μας.
Συλλογίζομαι πραγματικά και σχεδόν αμήχανα σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι, εκείνη ακριβώς την ώρα της ταριχευμένης χαράς και των στημένων πανηγυρισμών, έψαχναν στους κάδους τους απορριμμάτων για να πνίξουν την πείνα τους. Πόσα παιδιά στον λεγόμενο τρίτο κόσμο άφησαν την τελευταία τους πνοή, εκείνη ακριβώς την ώρα, που εμείς κάναμε την νύκτα μέρα, έτσι, μόνο και μόνο για το γούστο μας. Τρίτος κόσμος και πράσινα άλογα θα μου πείτε! Ωραία, λοιπόν! Ας το δούμε μόνο από την μια όψη, εκείνη, δηλαδή, της δικής μας Εθνικής ωφέλειας. Γιατί, κυρίες και κύριοι, τόση σπατάλη, την ίδια ακριβώς ώρα, που όλοι, μας προειδοποιούν για τα ακατάσχετα χάλια της οικονομίας μας;
Κάποτε την περιμέναμε με απίστευτη προσμονή αυτή την ξεχωριστή νύκτα. Όλη η οικογένεια έπρεπε να βρίσκεται στο σπίτι και μαζί με συγγενείς και φίλους να το γλεντήσουν με την ψυχή τους και να ανταλλάξουν από καρδιάς ευχές για ένα νέο, πιο ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Τώρα, γνήσια παιδιά και εμείς μιας καλοστημένης αμεικανόπνευστης παράστασης ασφυκτιούμε στις πλατείες και σαν καλοκουρδισμένες υπερκαταναλωτικές μηχανές, σχεδόν τουρτουρίζοντας αλαλάζουμε…..
Κατά τα άλλα, χωρίς καμιά αμφιβολία και η νέα δεκαετία αρχίζει δυστυχώς με πολλές αντιφάσεις και ανισότητες. Η χώρα μας, που ενώ από την μια κατακλύζεται από αμέτρητους κατατρεγμένους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, από την άλλη, είναι γεμάτη με χιλιάδες αυτόχθονες άνεργους, που ελπίζουν μόνο στην απόκτηση ενός πτυχίου Ανώτατου Πανεπιστημιακού ή Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Οποιουδήποτε πτυχίου και με οποιοδήποτε τρόπο…. Και η κατ’ εξακολούθηση οργανωμένη ληστεία του τρίτου κόσμου, από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, καλά κρατεί. Αν αληθινά λοιπόν, θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, έννοιες όπως η Δημοκρατία, η Ελευθερία και τα πραγματικά ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν πλέον –όπως και ο παραδοσιακός αυθεντικός τρόπος διασκέδασης- μόνο στην εικονική πραγματικότητα. Ο θάνατος σου η ζωή μου και το κακό που παράγινε.
Υπάρχουν θα μου πείτε και εκείνοι που ακόμα αντιστέκονται. Κάποιοι Αληθινοί και όχι ψευδεπίγραφοι Επαναστάτες, μοναχικοί καβαλάρηδες και διεκδικητές μιας καλύτερης ζωής για όλους, που αυτές τις μέρες έψαχναν κάποιους συνανθρώπους τους για να τους δώσουν κάτι από το υστέρημα τους. Ευτυχώς για όλους μας……
Και η αποτίμηση, ή, αξιολόγηση αν προτιμάτε: Στην δεκαετία του «00» κατρακύλησαν ανεπανόρθωτα οι ανθρώπινες αξίες. Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν η κατάσταση καταστεί οριστικώς μη αναστρέψιμη. Τώρα λοιπόν που κόπασαν οι πανηγυρισμοί και ο ουρανός καθάρισε από τους καπνούς των πυροτεχνημάτων ας κάνουμε όλοι την ενδοσκόπηση μας…… για να είναι η νέα χρονιά πραγματικά μια καινούργια και ξεχωριστή χρονιά.

Ένας ανεκτίμητος θησαυρός

Η Ελληνική γλώσσα είναι εικόνα και συνάμα γραφή. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες γλώσσες, όπως γράφεται, έτσι και διαβάζεται. Κάθε λέξη της έχει και μια ξεχωριστή έννοια. Όποιος, δεν γνωρίζει να χρησιμοποιεί σωστά την Ελληνική γλώσσα, δεν μπορεί να επικοινωνεί. Όσα γράφουμε, όσα προφέρουμε με καθαρότητα είναι η γλώσσας μας. Σε αυτή στηρίζονται όλες οι τέχνες, όπως είναι το θέατρο και όλα τα επιτεύγματα του πολιτισμού, αφού η Ελληνική γλώσσα, είναι μια γλώσσα, που με την χρήση της, στέλνει νοήματα ζωής και μέσω αυτής μπορούμε να γίνουμε κοινωνοί μεγάλων αξιών. Και αν η παράδοση και η ιστορία έχουν κάποια αξία, τούτη οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα.
Η γλώσσα μας θυμίζει την καταγωγή και τις ρίζες μας. Το κάθε γράμμα ξεχωριστά, όπως γράφεται έτσι και διαβάζεται. Και η ρίζα της λέξης δεν αλλάζει ποτέ, αφού είναι ο πυρήνας της γλώσσας μας, είναι οι ρίζες της, που δεν άλλαξαν με το πέρασμα των αιώνων. Και αυτές οι ρίζες είναι που την κράτησαν στους αιώνες των αιώνων ζωντανή, γι’ αυτό και έγινε αποδεκτή απ’ όλους τους λαούς που ήρθαν σε επαφή μαζί της.
Όσοι λαοί ήλθαν σε επαφή με την Ελληνική γλώσσα την σεβάσθηκαν και την αποδέχθηκαν. Σημειώνουμε ενδεικτικά: Μια στις τέσσερις λέξεις της αγγλικής γλώσσας είναι ελληνική και μια στις έξι στην γαλλική γλώσσα. Ακόμα στα ελληνικά καταγράφονται το 80% των διεθνών ορολογιών και το 90% της ιατρικής επιστήμης. Βεβαίως και στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν ξένες λέξεις που δυστυχώς δεν μπήκαμε στον κόπο να μεταφράσουμε (ιμπεριαλισμός, κομουνισμός, τραμ, τραίνο, τρακτέρ, κ.α.), κάτι που ήταν πολύ εύκολο να γίνει αν καταφεύγαμε στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, η οποία είναι πηγή νέων λέξεων, καινούργιων ιδεών και καινούργιων εργαλείων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καθιερώθηκαν. Αλλά και σε άλλες περιπτώσεις δανεισθήκαμε αρκετά πράγματα, όπως επί παραδείγματι στον αθλητισμό και κυρίως στα ομαδικά αθλήματα, την μουσική και την σύγχρονη τεχνολογία, κάτι που συμβαίνει, επειδή δεν μπήκαμε στον κόπο να βασανίσουμε επαρκώς την σκέψη μας. Ιδού και μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: volleyball=πετόσφαιρα, basketball=καλαθόσφαιρα, handball=χειροσφαίριση, water polo=υδατοσφαίριση, tractor=γεωργικός ελκυστήρας, κ.α. Δάνεια και αντιδάνεια, βεβαίως, πάντα θα υπάρχουν και δεν πρέπει να μας ενοχοποιούν στον βαθμό που είναι θεμιτά και όχι κακόγουστα. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική γλώσσα είναι ένας θησαυρός που δεν πρέπει να επιτρέπουμε να καταληστεύεται και να παραφράζεται, φθάνοντας με αυτόν τον τρόπο στον γλωσσικό ιμπεριαλισμό, που βλάπτει τα μέγιστα την ελληνική γλώσσα, αφού φθείρεται ανεπανόρθωτα, μιας και αφήνονται οι νέοι μας να επηρεάζονται χωρίς αντίσταση. Να θυμόμαστε λοιπόν πρέπει την απέραντη αξία της γλώσσας μας, την οποία οφείλουμε να μάθουμε τόσο καλά, ώστε να την ξεπεράσουμε, να κυριαρχήσουμε δηλαδή επ’ αυτής και να την καταστήσουμε το όχημα με το οποίοι περνάμε και δεν περνάει αυτό από πάνω μας. Γιατί όσο επαρκέστεροι χρήστες της γλώσσας μας γινόμαστε, τόσο καλύτερα συνεννοούμαστε. Ο συνδυασμός των εικόνων έχει μεγάλη σημασία στην χρήση του ορθού λόγου. Η ελληνική γλώσσα παλαιόθεν προσφέρεται όσο καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο για νοητική άσκηση. Ας ασκηθούμε λοιπόν σωστά. Η γλώσσα μας επιδέχεται ασκήσεων, εξίσου σημαντικών όπως και η άσκηση του σώματος. Διαφορετικά θα υπεισέρθουμε στο λαβύρινθο της πνευματικής φτώχειας, κάτι που δυστυχώς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται εκείνοι, που με κινηματογραφική ταχύτητα διαγράφουν από το ωρολόγια πρόγραμμα των σχολείων μας, τα φιλοσοφικά μαθήματα. Καιρός λοιπόν να συντονισθούμε Ελληνικά. Διότι, συν τοις άλλοις, η γλώσσα είναι το κύριο στοιχείο που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες….. και αν η παράδοση και η Ιστορία μας έχουν κάποια αξία, τούτο οφείλεται κυρίως στην γλώσσα μας.
Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η ελληνική γλώσσα ως επίσημη στο ευρωκοινοβούλιο με το επιχείρημα: «το να μιλά κάποιος χωρίς την Ελληνική γλώσσα είναι σαν να μιλάς σ’ ένα τυφλό για τα χρώματα». Και μιας και βρισκόμαστε εν μέσω δωδεκαημέρου να θυμόμαστε πρέπει: Στην ελληνική γλώσσα δίδαξαν τον Χριστιανισμό οι Απόστολοι των Εθνών.
Υ.Σ.: Οι παρακάτω σκέψεις μου, γράφονται, με αφορμή τα αμέτρητα μηνύματα, που λόγω των ημερών έλαβα, κυρίως μέσω του φορητού τηλεφώνου, σε παραφρασμένα Ελληνικά, αυτά που στην καθομιλουμένη ονομάζονται Ελληνικά της κακιάς ώρας…

Σόφια………….

Λίγες μέρες παραμονής στην Βουλγαρική πρωτεύουσα ήταν αρκετές για να με πλημυρίσουν με απίστευτα συγκρουόμενα συναισθήματα. Σόφια, η πόλη των απίστευτων αντιθέσεων. Κτίρια που μοιάζουν με κουτιά, είναι τα περισσότερα, με το κέντρο της πόλης να είναι πραγματικό μαγευτικό. O υπέρλαμπρος Καθεδρικός Ναός του Αγίου Αλεξάνδρου Nevski, η Εθνική Πινακοθήκη, το κτίριο της εθνικής βιβλιοθήκης, το προεδρικό μέγαρο, το μουσείο με τα πλούσια εκθέματα του, το δικαστικό μέγαρο, η Ορθόδοξη εκκλησία των Ρώσων, το κτίριο του κρατικού Πανεπιστημίου, το θεατρικό μέγαρο, κ.α. Και ο συνειρμός σχεδόν αναπόφευκτος: Κάπως, έτσι, και ακόμα καλύτερο θα ήταν το Κέντρο της Αθήνας, αν δεν σκεπάζαμε την ιστορία μας, με το τσιμέντο της αντιπαροχής!!!!
Άκουγα να λένε διάφορα για την σημερινή Βουλγαρία, μα για να είμαι ειλικρινής τα περισσότερα μου φαίνονταν ως πολύ ακραία και παράλογα. Πριν την κατάρρευση του ολοκληρωτικού συστήματος, διάφοροι τύποι, από αυτούς που υποτίθεται ζούσαν την ευτυχία τους συστήματος, κρατούσαν τσίλιες στην γωνία και αγόραζαν στην μαύρη αγορά τα δολάρια. Και τι δεν έδιναν αλήθεια κάποιες αιθέριες υπάρξεις για μερικά γυναικεία εσώρουχα…. Τώρα όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τα αντικατέστησαν τα casino, ο αγοραίος έρωτας, άνθρωποι που παραμονεύουν παντού για σου κλέψουν το αυτοκίνητο και αστυνομικοί που την έχουν στημένη στην γωνία προκειμένου να εξοφλήσεις την τροχαία παράβαση σε τιμή, που μπορείς να διαπραγματευθείς κατά περίπτωση και περίσταση Οι παγίδες στους δρόμους αμέτρητες. Και μοιραία πέφτεις στα μπλόκα της αστυνομίας, μιας και αποκλείεται να αποφύγεις την τροχαία παράβαση, αφού αντί οι οδηγοί να συναντούν στις στροφές την συνεχή διαχωριστική γραμμή, την συναντούν μπροστά τους στην απόλυτη ευθεία. Μια τροχαία παράβαση των 120 ευρώ, εξοφλείται επί τόπου, άντε το πολύ με 20 ευρώ. Εκτός αυτού, οι ασκούντες τον τροχαίο έλεγχο αστυνομικοί, σε ενημερώνουν και για τα επόμενα καραούλια των αστυνομικών. Με είκοσι ευρώ, δηλαδή, αγοράζεις τέσσερις τροχαίες παραβάσεις!!! Βουλγάρικα αυτοκίνητα σπάνια σταματούν, αφού όπως λέει και μια γνωστή παροιμία: «Τι μπορείς να λάβεις από τον μη έχοντα…».
Στην καρδιά της βουλγαρικής πρωτεύουσας λοιπόν. Εκεί που δύσκολα παίρνεις απαντήσεις σε πολλά καυτά ερωτήματα. Απαντήσεις πήραμε πρόθυμα μέσα σε δύο λεπτά, όταν κατευθυνόμενοι προς το κέντρο της πόλης ζητήσαμε την συμβουλή μιας νεαρής κοπέλας που υπομονετικά μας εξήγησε την σωστή κατεύθυνση για την εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου. Μα πώς εξηγείται αλήθεια, σε μια πόλη με μέσο μισθό 150 ευρώ να υπάρχει τόση χλιδή και ταυτοχρόνως τόση ανέχεια;. Ιδού και η απάντηση: Casino μαφία, αγοραίος έρωτας….. Λίγες ώρες αργότερο στο πιο ψηλό σημείο τη πόλης με μια πέννα και ένα κομμάτι λευκό χαρτί στο χέρι και ιδού το απόσταγμα των βασανιστικών ερωτηματικών, αν θέλετε και ένα πρώτο συμπέρασμα:
Σόφια 1: Μεσάνυκτα. Στο πιο ψηλό σημείο. Κοιτάζω γύρω μου. Ο ορίζοντας πολύ μακρινός. Κάπου, κάπου ένα αστέρι που πέφτει, αφήνει τα αποτυπώματα του στον σκοτεινό ουρανό, λίγο πριν σβήσει για πάντα. Πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά σου. Εδώ δεν είναι Ελλάδα. Εδώ είναι βαλκάνια. Σόφια. Σκέφτομαι αληθινά τί είναι αυτό που έφερε εικοσάχρονα κοριτσόπουλα να πουλούν τα φιλιά τους σε τιμή ευκαιρίας .Ο παράδεισος τους που δεν ήταν παρά μια απίστευτη κόλαση. Το μεγαλύτερο παραμύθι. Ώσπου η αλήθεια να νικήσει το ψέμα. Η ελευθερία που δεν έφερε την ευτυχία. Και το όνειρο που έγινε εφιάλτης. Πενήντα ευρώ. Όλα με πενήντα ευρώ. Κάπως έτσι, βλέπουν πως θα ξημερώσει και γι’ αυτούς μια καλύτερη μέρα……
Σόφια 2: 22ος όροφος.“R….a”. Η θέα πραγματικά Μαγευτική. Ακόμα και τα χαμόσπιτα στα φώτα της νύκτας, μοιάζουν με παλάτια. Εδώ σβήνουν την πείνα του έρωτα, κάθε λογής, καθώς πρέπει. Άνθρωποι υπεράνω κάθε υποψίας, διαπραγματεύονται τα φιλιά και τον έρωτα. Όλα έχουν την τιμή τους. Ακόμα και ένα αθώο φιλί…..
Σόφια 3: Αύριο. Με το πρώτο φως. Επιστροφή. Τι να θυμάμαι αλήθεια; Τι πρέπει να θυμάμαι Και τι να ξεχάσω; Τι να πάρω μαζί μου και τι να αφήσω εδώ; Από την μια ο πολιτισμός. Και από την άλλη η παρανομία. Αντιθέσεις. Δεν υπάρχει ισορροπία. Τα πάντα κινούνται με περίεργους ρυθμούς. Σχεδόν συνωμοτικά. Φεύγω με αμέτρητα ερωτηματικά… Τα λόγια του συναδέλφου, ίσως να δίνουν μια πρώτη απάντηση: Αυτοί θα αργήσουν, μα θα βρουν τον δρόμο τους. Εμείς είναι που χάσαμε για πάντα την πυξίδα. Ναι, μπορεί να είναι και έτσι φίλοι μου, αφού σε είκοσι άντε το πολύ τριάντα χρόνια θα είμαστε η μειοψηφία στην ίδια την πατρίδα μας…….

Ταπεινός προσκυνητής….

Ψηλά στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Δίπλα και ενδιάμεσα από τα δοξασμένα Οχυρά Ρούπελ. Επιστροφή από την Βουλγαρία, εκεί που βρέθηκα μαζί με άλλους συναδέλφους για μια εκπαιδευτική μας υποχρέωση. Μια επίσκεψη που άργησε πολύ και που επιτέλους πραγματοποιήθηκε, αφού χρειάσθηκε να παρεκκλίνουμε λίγο από το κανονικό δρομολόγιο της επιστροφής. Μπροστά μας δύο λιτές και απέριττες προτομές και μια υψηλή μαρμάρινη στήλη.
«Αντισυνταγματάρχης Καταδρομών Κατσάνης Γεώργιος Διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών Κύπρου. Έπεσε ηρωικά στις 21-7-1974 στο ύψωμα Άγιος Ιλαρίων της Κύπρου». Και παρακάτω στην ίδια προτομή σε μια μικρή χάλκινη πλάκα διαβάζουμε ακόμα: «Εκτέλεσες στο αποκορύφωμα λεβέντη μας Γιώργο το καθήκον και το χρέος σου στην πολυπόθητη πατρίδα. Κι είν απροσμέτρητα περήφανη η ιδιαίτερη σου πατρίδα! Πολέμησες σαν Έλληνας… σαν ήρωας Μεγάλος. Κι έγινες –ΣΥΜΒΟΛΟ- που αιώνια θα μείνει. Και κάθε θνητός εδώ, το γόνυ του θα κλείνει». Η συμπολίτισσα του – Κανελλίτσα Νικολάου Πασχαλέρη.
Τα παραπάνω διαβάζει κάθε διαβάτης που περνά και σταματά ταπεινός προσκυνητής σε κεντρική πλατεία του Σιδηροκάστρου. Διαμετρικά αντίθετα και στον ίδιο χώρο μια άλλη προτομή. Αυτή του αείμνηστου Δεσπότη Κωνσταντίνου Ασημίδη που σφαγιάσθηκε άγρια από τους κομιτατζήδες βουλγάρους, στην οποία και διαβάζουμε: «Μητροπολίτης Μελενοίκου και Σιδηροκάστρου Κωνσταντίνος Ασημίδης, εσφαγιάσθη υπό των βουλγάρων την 26η Ιουνίου 1913. Και στην μέση ακριβώς μια υψηλή μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα 65 Ελλήνων πατριωτών, των υπό βουλγάρων σφαγιασθέντων τη 27η Ιουνίου 1913.
Και τι δεν έφερα στην μνήμη μου αλήθεια, όταν ακουμπούσα για πρώτη φορά λίγα λουλούδια μπροστά στην μπρούτζινη προτομή του αείμνηστου διοικητή μου, οι ηρωικές πράξεις του οποίου δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνες των Σαλαμινομάχων, των Μαραθωνομάχων και των τριακόσιων του Λεωνίδα. Ο Γεώργιος Κατσάνης, ένας χαλκέντερος Έλληνας αξιωματικός, με αστείρευτο θάρρος, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή κατευθύνοντας με θάρρος απαράμιλλο την μάχη. Γύρω του οι προδομένοι λοκατζήδες του, από τους πλέον αδικημένους, αλλά πολύ υπερήφανους μαχητές της Ελληνικής Κυπριακής αντίστασης κατά του τούρκου εισβολέα. Ο Γεώργιος Κατσάνης που το υψηλό αίσθημα στο στρατιωτικό καθήκον, δεν του επέτρεψε ποτέ να σκεφθεί ποιοί και γιατί τον άφησαν να πολεμά μόνος και προδομένος, μαζί με τα παιδιά του, (όπως μας αποκαλούσε ο ίδιος στις ανέμελες ειρηνικές μα δύσκολες μέρες στην εκπαίδευση), τους ηρωικούς λοκατζήδες του, στις ακρότατες και προδομένες Θερμοπύλες της Κύπρου….
Αν ζούσε, σήμερα ο αείμνηστος Μακεδόνας αξιωματικός, θα ήταν 68 ετών. Ποιός ξέρει, ίσως να το αποκαλούσαν και πραξικοπηματία. Όπως, αποκαλούν αρνούμενοι έστω και ένα απλό μνημόσυνο τους 22 προδομένους καταδρομείς που εκτελώντας άνωθεν εντολές έχασαν την ζωή τους τόσο άδικα κατά την διάρκεια της εμφύλιας πολεμικής σύγκρουσης. Κατά την διάρκεια εκείνου τους άφρονος και προδοτικού πραξικοπήματος, για το οποίο εκείνοι που πραγματικά πρόδωσαν, χαίρουν ακόμα πλήρους ασυλίας. Κοιμήσου ήσυχα λοιπόν, αείμνηστε Γεώργιε Κατασάνη. Κοιμήσου με ήσυχη την συνείδηση και άσε τους ζωντανούς, που μη μπορώντας να απεγκλωβισθούν από τα ψεύτικα ιδεολογικά τους σύνδρομα δεν έχουν αναγνωρίσει ακόμα τους λοκατζήδες σου, που έφυγαν τόσο άδικα και απρόσμενα, πάντα, όμως, με ψηλά το κεφάλι.…

Υ.Σ.: Ταπεινά για εκείνο: Άγιος Ιλαρίωνας

20 Ιουλίου. Βράδυ Σαββάτου. Μεσάνυκτα. Σ’ εκείνη την απρόσιτη βουνοκορφή. Αριστερά μας. Σ’ εκείνο το στενό μονοπάτι. Ιούλιος. Χαράματα Κυριακής. Πρώτη φορά Στα Άγια χώματα. Στο ψηλό ξέφωτο. Κάτω απ’ το κάστρο του Άγιου Ιλαρίωνα. Την ώρα που έβγαινε ήλιος, του Ιούλη ο ήλιος ο καυτός. Για να φωτίσει για στερνή φορά, καθώς πάλευε με τον χάροντα, στα μαρμαρένια αλώνια της τιμής, το ξανθό το παλικάρι, με τις πλατιές χερούκλες, το πλατύ μέτωπο και το ατέλειωτο χαμόγελο. Κατσάνης Γεώργιος. Ο ήρωας Μακεδόνας αξιωματικός, από το Σιδηρόκαστρο….

Μίκης Θεοδωράκης

Μια σειρά εκπομπών της Βίκυς Φλέσσα «Στα άκρα» είναι που έδωσαν την αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Μια σειρά εκπομπών αφιερωμένων στον παμμέγιστο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, Μίκυ Θεοδωράκη. Τον άνθρωπο που ταξίδεψε τ’ όνομα της Ελλάδος στα πέρατα της γης. Τον ανυποχώρητο επαναστάτη που θυσίασε τα νιάτα του για τις ιδέες του, την ειρήνη, την ελευθερία και την Δημοκρατία. Τον άνθρωπο που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο πολύ λίγοι στην σύγχρονη Ελλάδα….
Δίχως αυτόν ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Αναγνωστάκης και άλλοι πολλοί Έλληνες ποιητές θα ήταν μόνο στις βιβλιοθήκες. Σταχυολόγησα και μοιράζομαι μαζί σας ότι απεκόμισα ως τηλεθεατής από αυτές τις υπέροχες εκπομπές, που δυστυχώς, λόγω του προχωρημένου της ώρας που μεταδίδονται, λίγοι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν. Βλέπετε η ελληνική τηλεόραση έχει άλλες προτεραιότητες τις ώρες της μεγάλης τηλεθέασης. Και ποιος δεν γνωρίζει αλήθεια ότι η ωραία Ελένη αιτείται διαζυγίου!!!
Πάμε λοιπόν από την αρχή: «Κάθε Τετάρτη ήταν το μάθημα της Εθνικής διαπαιδαγώγησης: Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Αλαμάνα… Πολλές φορές ακολουθούσαν και παρελάσεις. Για την Ελλάδα. Είναι πολύ μεγάλο πράγμα η Εθνική υπερηφάνεια αρκεί να μην θέλεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τους άλλους. Η εξουσία που κτυπάει και από χαρά. Η διεφθαρμένη εξουσία. Το αίσθημα των φοβισμένων ανθρώπων που πιάνονται από την εξουσία και μετατρέπονται σε τύραννο. Κάποτε υπερισχύει ο Μπετόβεν και βγαίνει η αρμονία. Κάποτε ξυπνάει η ανασφάλεια και βγαίνει το Άουσβιτς. Καπιταλισμός είναι η χειρότερη μορφή εξουσίας. Περνά στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Μιλάμε μόνο για ομόλογα. Χάσαμε την τελευταία μάχη. Το τελευταίο σήμα προδόθηκε. Οι Έλληνες βρέθηκαν μόνοι τους. Απελευθερώθηκαν μόνοι τους. Οι ξένοι μας άφησαν. Φυσικά βρήκαν συμμάχους. Εφιάλτες. Οι περισσότεροι σήμερα στην Ελλάδα είναι ξένοι, κυρίως αμερικάνοι».
Από την μια ο πατριωτισμός που δημιουργεί εποποιίες και οι επαναστάτες που δημιουργούν μια δίκαιη κοινωνία, απέναντι στους καταδότες που δημιουργούν τραγωδίες. Κάποια ασελγούν στο όραμα δήθεν της παγκόσμιας ελευθερίας. Και κάποιοι πλάθουν όνειρα για την πατρίδα, όπως την θέλουν: Λεβεντομάνα και απροσκύνητη. Κοινωνία δίκαιη, με μόρφωση για όλους. Και λαϊκή απελευθέρωση. Όχι λαϊκή αποχαύνωση.
«Θα σκοτωνόμουνα σαν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος», υποστηρίζει ο Μίκυς Θεοδωράκης και δεν θα έβλεπα όσα είδα. Τότε στον πόλεμο του “40 και στον εμφύλιο που ακολούθησε. Σήμερα η χώρα μας χλευάζεται από τους Λαούς της Ευρώπης. Ποιους; Τους Γερμανούς που σκότωσαν πάνω από μισό εκατομμύρια Έλληνες πατριώτες, χωρίς να δώσουν πεντάρα. Επτά χρόνια χούντα. Τέσσερα μέσα και τρία έξω. Οι χώρες οι μεγάλες ζουν κατά 30% από την πώληση όπλων. Μας πουλούν όπλα και μας χλευάζουν. Αποδήμησαν τον Ελληνισμό.
Και η σχέση του με τον Θείο: Ο πόνος με ένωνε με τον Θεό. Πρώτη μου συναυλία «Αι γεναιαί αι πάσαι». Πρώτη επαφή με την πραγματική μουσική. Έκανα τον ίσον και έκανα τους ψαλμούς. Η Βυζαντινή μουσική με επηρέασε βαθύτατα, αφού από ηλικία 2-3 ετών άκουγα την γιαγιά μου να ψέλνει Βυζαντινούς ύμνους. Η επαφή με την μουσική ήρθε στο Σχολείο, στην Πάτρα. Όταν ρώτησα τον πατέρα μου για το βιβλίο της μουσικής και τα αποτυπώματα (νότες), μου απάντησε ότι είναι ψείρες. Από τότε ασχολούμαι με αυτές τις ψείρες. Η μουσική έβγαινε από μέσα μου. Παρέμεινα, όμως, ο ίδιος. Ανεπηρέαστους.
Μίκυς Θεοδωράκης. Πραγματικά μεγάλος και αληθινός. Η ολοζώντανη ιστορία μας. Μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες.. Οι παρεμβάσεις του για τα εθνικά μας θέματα πάντα καταλυτικές. Η συνέχεια, η σύνθεση και ο εμπλουτισμός, μέσα από την αγωνιστική δράση, του ιστορικού μας πλούτου. Του πλούτο της ελληνικής ιστορίας που θέλουν, σήμερα, να σβήσουν... Οι κομουνιστές τον θεωρούν το άσωτο τους παιδί, οι δε υπόλοιποι τον θεωρούν άξιο, μόνο όποτε τους βολεύει. Κανόνας για εκείνους που δεν κρύβονται. Γιατί ποιός άλλος παλαιός κομουνιστής έχει το θάρρος να ομολογήσει πως αν επικρατούσε ο λαϊκός στρατός θα ήμασταν χειρότεροι και από την Αλβανία του Χότζα…….
Υ.Σ,: ¨Σ’ αυτήν την γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την σημασία αυτής της λέξης και τίποτε – απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει την ταυτότητα τους….». Η απάντηση του πολύ μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη στην πολύ μικρή Θάλεια Δραγώνα….. Και η γνώμη του για τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Οι μεγάλοι απόντες της αντίστασης. Πού ήταν στα χρόνια της κατοχής…. Ποτέ και πουθενά δεν πολέμησαν…..»