Χαρίτα Μάντολες, Γυναίκα Σύμβολο

1619 αγνοούμενοι μιάς απίστευτης τραγωδίας. Μιας τραγωδίας που προήλθε ύστερα από μια ανήκουστη και πρωτοφανή προδοσία. Το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Άρρενες 1503. Γυναίκες αγνοούμενες 116. Παιδιά μέχρι 16 ετών 31, από 17-18 ετών 133, από 19-39 ετών 664, από 40-59 ετών 208, άνω των 60 ετών 316. Πολίτες αγνοούμενοι 613, στρατιώτες 484 και έφεδροι 514. Εξήντα τέσσερις από τους αγνοούμενους μας κατάγονται από την Ελλάδα και πέντε είναι και αμερικανοί υπήκοοι. Μετά και τις τελευταίες ταυτοποιήσεις στον κατάλογο έχουν απομείνει 1503 ονόματα.
Πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου σύμφωνα με αδιάψευστες μαρτυρίες υπήρξαν ομαδικές εκτελέσεις στρατιωτών, αλλά και αμάχων πολιτών. Μία από αυτές αφορά ομαδικό τάφο στο κατεχόμενο Πατρίκι: «Είδα αριθμό Ελληνοκυπρίων να μεταφέρονται από τούρκους και εντός λίγης ώρας άκουσα ριπές αυτομάτου όπλου…». Είναι η αυθεντική μαρτυρία πρώην στρατιώτη των Ηνωμένων Εθνών. Στο Παλαίκυθρο ένας άλλος ομαδικός τάφος ένδεκα αμάχων πολιτών. Άλλωστε ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς παραδέχθηκε σε συνέντευξη του το 1996 στον δημοσιογράφο Σταύρο Σιδερά της τηλεόρασης του «Σίγμα», ότι οι τουρκοκύπριοι «μαχητές» παραλάμβαναν από τους εισβολείς τους αιχμαλώτους και τους εκτελούσαν εν ψυχρώ. Το ομολογούν ακόμη οι ίδιοι οι τούρκοι στρατιώτες. Μεταξύ τους ο Ρόνι Αλάσορ από το Ερζερούμ της Τουρκίας, που στο βιβλίο του «Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους», αναφέρεται σε απίστευτες ομολογίες αγριότητας.
Να τι γράφει ο πάντα έγκυρος και ο έγκριτος Λάζαρος Μαύρος στην «Σημερινή» της Κύπρου: «Δράστες ήσαν συντεταγμένα τμήματα του τουρκικού στρατού, με σαφείς εντολές την εξόντωση των αιχμαλώτων. Όπως έγραφε και ο Τούρκος υπολοχαγός του Αττίλα και καθηγητής, Γιαλτσίν Κιουτσούκ, για τους συναδέλφους του, «ελάχιστοι ήταν οι σωστοί και τίμιοι αξιωματικοί που υπηρέτησαν στην Κύπρο κατά την εισβολή. Οι περισσότεροι, αιμοβόροι και βάρβαροι, πρωταγωνιστούσαν στο πλιάτσικο και στις λεηλασίες... τους αγνοούμενους τούς εκτέλεσαν λίγο μετά τη σύλληψή τους». Κι ο λοχίας των ΠΑΟ, Χ. Κιοφέν του 61 Σ.Π. του Αττίλα, με συνταγματάρχη τον Χουσνού Εμεκλί και λοχαγό τον Τουφάν Σανλί, θυμάται τις εντολές και οδηγίες που τους έδιναν: «Μη δείχνετε έλεος, κάψτε, καταστρέψτε. Χωρίς να σας χτυπήσουν, χτυπήστε. Χωρίς να σας απειλήσουν, σκοτώστε»...
Αντίστοιχες μαρτυρίες υπάρχουν για την εκτέλεση δώδεκα ανδρών στο χωριό Ελιά της Κερύνειας. Οι πρόσφατες ταυτοποιήσεις των λειψάνων αρκετών αγνοουμένων μας, σε όλες τις περιπτώσεις, φανερώνουν ανάγλυφα τα σημάδια της εν ψυχρώ εκτέλεσης. Αυτόπτης μάρτυρας στο χωριό Ελιά, η Χαρίτα Μάντολες: «Όπλισαν τα όπλα που κρατούσαν. Τα έβαλαν στους δίποδες. Άρχισαν να φωνάζουν «οτούρ-οτούρ», δηλαδή «κάτσετε-κάτσετε»…. 48 ψυχές γονατιστές, να παρακαλούμε τον Άγιο Γεώργιο, κοντά στο ξωκλήσι του ήμασταν, να μας σώσει…. Δευτερόλεπτα μετά έπεσαν οι σφαίρες. Η μισή γενιά μαζί με πολλούς συγχωριανούς της Χαρίτας Μάντολες ξεκληρίζεται. Αυτή ζει ως εκ θαύματος. Για να κουβαλά έως πριν λίγες μέρες τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες των δικών της αγνοουμένων... Για να ζητά, χωρίς ωστόσο να βρει ποτέ την παραμικρή έστω ανταπόκριση, την τιμωρία των ενόχων.
Στο πρόσωπο της Χαρίτας Μάντολες ταυτίσαμε και εξακολουθούμε να ταυτίζουμε το δράμα των συγγενών των αγνοουμένων. Το όνομα της Χαρίτας Μάντολες έγινε σύμβολο στον αγώνα για διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων του 1974. Στον αγώνα που για κείνη διήρκεσε τριάντα τέσσερα χρόνια, παρά μία μέρα. Από τον Ιούλιο του 1974 μέχρι και πριν από λίγες βδομάδες, η Χαρίτα Μάντολες, έδινε τον προσωπικό της αγώνα για τη διακρίβωση της τύχης προσφιλών της προσώπων που χάθηκαν τις μέρες της τουρκικής εισβολής. Χτύπησε πόρτες, έτρεξε σε όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν για τους αγνοουμένους, μίλησε με χιλιάδες άτομα, έδωσε απίστευτο αριθμό συνεντεύξεων, παρακάλεσε δικούς και ξένους να την βοηθήσουν. Το τελευταίο κεφάλαιο του αγώνα της, έκλεισε χθες Σάββατο στη Λεμεσό, όπου κηδεύτηκαν τα μαρτυρικά οστά του πατέρα, του συζύγου και των δύο επ' αδελφαίς γαμπρών της: Νεόφυτος Δαμασκηνός, Ανδρέας Σ. Μάντολες, Θεόδωρος Αχιλλέως και Φοίβος Κ. Κυπριανού.
«Πιστεύω ότι τώρα ήρθε η λύτρωση», λέει και προσεύχεται να βοηθήσουν ο Θεός και η Παναγία για να μάθουν όλες οι μανάδες τι έγιναν τα παιδιά τους. «Με λυπεί, με στενοχωρεί πάρα πολύ το γεγονός ότι θα κηδεύσω τον άνδρα μου χωρίς κρανίο, χωρίς κορμί. Δύο πόδια κι ένα χέρι... αυτά μόνο είναι τα λείψανα του άνδρα μου που βρήκαν. Τι έγιναν τα άλλα;» διερωτάται και ξεσπά σε κλάμα. Από την ομάδα των αγνοουμένων που βρέθηκαν στον ομαδικό τάφο, άλλα δύο άτομα είναι χωρίς κρανίο. Τα συναισθήματά μου είναι φορτισμένα, όμως, λέω, ας είναι, φτάνει που μάθαμε, που καταφέραμε τζιαι τους βρήκαμε. Μακάρι ο Θεός και η Παναγία να βοηθήσουν για να μάθουν και οι άλλες οι μανάδες τι έγιναν τα παιθκιά τους. Τούτη είναι η προσευχή μου».
Επιθυμία δική της, αλλά και ολόκληρης της οικογένειάς της να μην μιλήσει ούτε ένας πολιτικός στην κηδεία των δικών της ανθρώπων: «Όσοι από αυτούς επιθυμούν να παραστούν είναι ευπρόσδεκτοι, όμως κανείς από αυτούς δεν θα μιλήσει. Θα μιλήσει μόνο ένα μέλος της οικογένειας και ένα φιλικό πρόσωπο. Δεν θέλουμε πολιτικούς να φκάλουν λόους (να εκφωνήσουν λόγους). Τα δύο άτομα που θα μιλήσουν εκ μέρους της οικογένειας, είναι αρκετά» λέει χαρακτηριστικά. Η Χαρίτα Μάντολες παράδειγμα καρτερίας και αντοχής σε καιρούς παραίτησης. Εγκαταλελειμμένη και προδομένη να δίνει τον αγώνα στον οποίο ουδείς πολιτικός της συμπαραστάθηκε. Να μην χαλάσει το καλό κλίμα ίσως. Να μην προκαλέσουμε τους Αγγλοαμερικανότουρκους…
Υ.Σ. Υπήρξαν και από δικής μας πλευράς κάποιες ωμότητες είπατε. Ελάχιστες με δράστες άτακτους ανθρωπόμορφους, τον Αύγουστο του 1974, τους οποίους η συντεταγμένη Κυπριακή Δημοκρατία τιμώρησε παραδειγματικά. Και οι οποίες ωμότητες έγιναν μετά που οι τούρκοι βίασαν, δολοφόνησαν, λεηλάτησαν και κούρσεψαν. Έτσι για να μην λέμε και να μην γράφουμε ότι θέλουμε…

Έλλειμμα Παιδείας

ΠΑΙΔΕΙΑ (παιδεύω): Εκπαίδευση – μόρφωση. Η Παιδεία είναι το κορυφαίο μέσο εξανθρωπισμού και έχει στόχο την ανύψωση του ανθρώπου, για να μπορεί να έχει μια συνολική άποψη για τον κόσμο, σε βαθμό που να έχει την δυνατότητα να στοχάζεται για όλα όσα συμβαίνουν μέσα του και γύρω του. Η Παιδεία συνδέεται με την διανοητική, την συναισθηματική και την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου και δεν εξαντλείται στην αποστήθιση κάποιων γνώσεων ή στην απόκτηση κάποιων δεξιοτήτων, πρέπει δε να δημιουργεί άτομα αυτοτελή και γνήσια στην ελευθερία και την αγάπη. Η Παιδεία πρέπει να γαλουχεί ελεύθερες προσωπικότητες, με υψηλά ιδανικά, με πανανθρώπινα ιδεώδη, με ανεξαρτησία, με ήθος, με συμπόνια, με σύνεση, με καλοσύνη. Παιδεία σε τελική ανάλυση, είναι η ανάπτυξη και η ωρίμανση κάθε ελεύθερου ανθρώπου σε όλες τις πτυχές της προσωπικότητας του.
Αποστολή της Παιδείας, πρέπει να είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας ανθρωποκεντρικής, με υψηλά πνευματικά και ηθικά ιδανικά. Ο καθένας πρέπει να φροντίζει να γίνεται ο ίδιος παράδειγμα προς μίμηση. Να διδάσκουμε με έργα και όχι μόνο με λόγια. Όλοι μας, αλλά κυρίως οι δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, οφείλουμε να είμαστε παραδείγματα προς μίμηση, με συνέπεια, φροντίδα και αγάπη για τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο μας, για την φύση και για τον Θεό.
Παιδεία δεν είναι μόνο η συστηματική σχολική εκπαίδευση, από το Νηπιαγωγείο μέχρι και το Πανεπιστήμιο. Το αποτέλεσμα ολοκληρωμένης παιδείας, για παράδειγμα, είναι η ευαισθησία απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, στην κοινωνική αδικία και ακόμη, απέναντι στο βιασμό της φύσης. Στον όρο Παιδεία συμπεριλαμβάνονται η οικογένεια, η ευρύτερη κοινωνία, οι ηθικές κοινωνικές, πολιτισμικές, πολιτικές, θρησκευτικές και άλλες αξίες και γενικά όλα όσα προσλαμβάνει το αναπτυσσόμενο πρόσωπο από την στιγμή της παρουσίας του στην μήτρα της μάνας, έως και το πέρας της ζωής του.
Η δύναμη της παιδείας είναι απεριόριστη, αφού τρέφει την ελπίδα και το όνειρο των Λαών, ώστε να ανατρέπουν ό,τι το οπισθοδρομικό, ό,τι το κοινωνικά επιζήμιο για να οδηγηθούν στην αληθινή γνώση που φέρνει την ειρήνη, την ευημερία και την ανθρωπιά. Η δύναμη της παιδείας που αποτινάζει ζυγούς από καταβολής κόσμου έως και σήμερα και ρίχνει τα κάστρα της απανθρωπιάς, όπως: την δουλεία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την περιφρόνηση, τον εξευτελισμό, τον εκβιασμό, την αδικία, την αναξιοκρατία, την στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την στέρηση στην μόρφωση, την στέρηση στην εργασία, την απόρριψη, την περιθωριοποίηση, την απελπισία. Εξ ου και η προσπάθεια του κατεστημένου για υποβάθμιση και υπονόμευση της.
Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: Παιδεία είναι η αγωγή ψυχής. Κατά τον Πλάτωνα η αγωγή χωρίζεται: Στην μουσική (βρίσκομαι στην περιοχή των μουσών). Αυτό που σήμερα ονομάζουμε πνευματική καλλιέργεια. Και στην γυμναστική (άθληση και σωματική ευρωστία). Αυτό που σήμερα ονομάζουμε αθλητισμό. Η αρετή που αποσκοπεί στην πνευματική καλλιέργεια με στόχο την δημιουργία άριστων ανθρώπων, με αρετές, όπως: η σωφροσύνη, η ευπρέπεια και η ανδρεία και αρχές όπως: το ήθος και η τιμιότητα. Και κατά τον Αριστοτέλη, η Παιδεία έχει σκοπό την αρετή και όχι την πρακτική σκοπιμότητα.
Ζωντανό μνημείο τρόπου της αγωγής και του σώματος στην Αρχαία Ελλάδα αποτελούν οι Ολυμπιακοί αγώνες που στόχο είχαν να πλάσσουν ανθρώπους με όμορφη ψυχή και με όμορφο σώμα και να αναδεικνύουν νικητή όποιον συνδύαζε αρμονικά και τα δυο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο δισκοβόλος του Μύρωνα, υπόδειγμα και πρότυπο που αντιγράφουν όλοι οι αθλητές της δισκοβολίας, αφού συνδυάζει την αρμονία ψυχής, σώματος και κίνησης. Και το στεφάνι με κλωνάρια αγριελιάς που καταδεικνύει την σεμνότητα του νικητή, καταξιώνοντας και αναδεικνύοντας το επίπεδο πολιτισμού, ομορφιάς και σοφίας των Αρχαίων Ελλήνων. Η σύγκριση με τα στεφάνια αγριελιάς των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας του 2004, μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλέσει. Το ταπεινό στεφάνι αγριελιάς απέναντι στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τις φτιαγμένες επιδόσεις των σημερινών πάμπλουτων αθλητών.
Παιδεία, ο καλύτερος δρόμος για την κατάκτηση του μέλλοντος. Υπό την προϋπόθεση ότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως το μέλλον δεν είναι δώρο, αλλά κατάκτηση. Η παιδεία που πάντα αρχίζει και τελειώνει στον εαυτό μας. με το καλό σχολείο και την καλή οικογένεια να υποβοηθούν τα μέγιστα. Τα καλά αυτά εφόδια όμως, που διαβρώνονται, λεηλατούνται και κακοποιούνται από τις πολιτικές σκοπιμότητες και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, που επιστρατεύουν κάθε δόλιο μέσο, με σκοπό το κέρδος. Εξ ου και στην πατρίδα μας δημιουργούμε νέα τμήματα και καινούργιες Ανώτατες Σχολές, όχι για να εξυπηρετήσουμε τις πραγματικές ανάγκες της Κοινωνίας, αλλά για να μην χάσουν κάποιοι πολιτικάντηδες την θέση τους στο κοινοβούλιο. Σε μια χώρα που δεν πάσχει από έλλειψη καινούργιων Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, αλλά από έλλειψη ΠΑΙΔΕΙΑΣ και διαφάνειας σε όλα τα επίπεδα. Στην χώρα του «Ζιμεστάν», του «Μαγγιστάν», του «ΤΕΙστάν» και πάει λέγοντας….

Άνθρωποι και υπάνθρωποι

Αμύθητα ποσά ξοδεύονται για τους πολεμικούς εξοπλισμούς και τουλάχιστον 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο είναι το κόστος κατανάλωσης ναρκωτικών ουσιών. Στο παραπάνω ποσό δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την χρήση των εξαρτισιογόνων αυτών ουσιών. Και όλα αυτά την ίδια στιγμή που κάθε μια ώρα πεθαίνουν σχεδόν 2.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών από την πείνα!
Όσο αφορά το βιοτικό επίπεδο μεταξύ πλουσίων φτωχών, το χάσμα διαρκώς διευρύνεται. Αρχής γενομένης από το 1800 μ.Χ., όπου για κάθε 2 φτωχούς αντιστοιχούσε ένας πλούσιος, για να φθάσουμε στο 2003, όπου η αναλογία απογειώθηκε στο 114:1. Τα στοιχεία που παρατίθενται δεν είναι καθόλου αυθαίρετα, αλλά προέρχονται μέσα από τις επίσημες ανακοινώσεις και εκθέσεις του Ο.Η.Ε.
Και η κατανομή του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος σε ολόκληρο τον Πλανήτη: Ο μισός πλούτος της γης βρίσκεται στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες. Ειδικότερα στις Η.Π.Α. το 25%, στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 15%, και στην Ιαπωνία το 10%. Στις χώρες αυτές ανήκει πάνω από 65% των παγκόσμιων εξαγωγών. Ακόμα οι πλούσιες χώρες,, δηλαδή το 20% του πληθυσμού της γης, καταναλώνουν το 60% των τροφών του πλανήτη, όπως επίσης καταναλώνουν και το 60% των ενεργειακών πόρων της γης. Όλα αυτά, την ίδια ώρα που 1,5 δισεκατομμύριο άνθρωποι, κυρίως στην Νότια Αμερική, στην Αφρική και στην Ασία, ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση και φτώχεια. Δεν έχουν πόσιμο νερό. Δεν έχουν ούτε καν την υποτυπώδη και στοιχειώδη φροντίδα σε θέματα παιδείας και υγείας. Με τα παιδιά να δέχονται το μεγαλύτερο βάρος αυτής της ανέχειας. Φτωχά παιδιά που ψάχνουν στους αποξηραμένους αγρούς λίγα σπόρια για να χορτάσουν την πείνα τους. Με την θνησιμότητα και την παιδική πορνεία να φθάνει στα ύψη. Η φτώχεια και η δυστυχία δεν αφήνει σχεδόν κανένα περιθώριο για εναλλακτικές λύσεις. Εξαθλιωμένοι συνάνθρωποι μας που χάνουν και το τελευταίο οχυρό αντίστασης, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, βγάζουν τα παιδιά τους στους δρόμους. Πάνω σε αυτά τα μικρά αγγελούδια, ικανοποιούν τις σεξουαλικές ανάγκες τους, τα ανθρωποειδή που καταληστεύουν τον πλούτο τους. «Άνθρωποι» από τις λεγόμενες πλούσιες χώρες της Δύσης οργανώνουν εκδρομές με στόχο να ικανοποιήσουν τις ανώμαλες σεξουαλικές τους ορέξεις. Ακούς εκεί σεξοτουρισμός! Εικόνες έσχατης ανθρώπινης καταρράκωσης και παραφροσύνης. Άμα δε, προσθέσουμε και τα 250 εκατομμύρια παιδιά που εργάζονται σκληρά, τις περισσότερες φορές μάλιστα, μόνο για ένα κομμάτι ψωμί, αντιλαμβανόμαστε πόσο περήφανοι θα πρέπει να αισθανόμαστε για τα επιστημονικά και άλλα επιτεύγματα των λεγόμενων αναπτυγμένων χωρών.
Οι φτωχοί της Γης, στο μυαλό και την συνείδηση των πλουσίων, είναι αόρατοι άνθρωποι», με την έννοια ότι θεωρούνται περίπου ανύπαρκτοι. Η φτώχεια, η αρρώστια, η αγραμματοσύνη και η περιθωριοποίηση, απλώς προστίθενται σε αυτή την ανυπαρξία. Από επίσημες μελέτες για την ανάπτυξη των πολύ φτωχών Λαών σε θέματα υγείας, εκπαίδευσης και πόσιμου νερού, υπολογίζεται ότι θ’ απαιτηθούν γύρω στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Αν η ανάπτυξη αυτή γίνει με περιορισμό μα μην καταστραφεί το περιβάλλον, τότε το ποσό ανεβαίνει στα 120 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.
Για την συγκέντρωση αυτού ποσού, έχουν γίνει διάφορες προτάσεις όπως: Σε κάθε βαρέλι πετρελαίου, να μπει οικολογικό τέλος ενός δολαρίου. Αυτό θα επέφερε ένα συνολικό ποσό ανά έτος, γύρω στα 60 δισεκατομμύρια δολάρια. Στα κέρδη από το διεθνές χρηματιστήριο να γίνονται κρατήσεις 0,05%. Αυτό θα επέφερε τον χρόνο, γύρω στα 160 δισεκατομμύρια δολάρια (πρόταση Τόμπιν, Νόμπελ οικονομίας). Οι πλούσιες χώρες να διαθέτουν το 0,7% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Αυτό θα επέφερε τον χρόνο, γύρω στα 150 δισεκατομμύρια δολάρια. Κάθε άτομο στις πλούσιες χώρες αν δίνει 100 δολάρια τον χρόνο, αυτό θα έφερε ένα συνολικό ποσό ανά έτος, γύρω στα 120 δισεκατομμύρια δολάρια.
Τα στοιχεί του Ο.Η.Ε. αποκαλύπτουν και άλλες πηγές από τις οποίες μπορούν να καλυφθούν τα έξοδα για την κατάργηση, μια για πάντα, της φτώχειας στον πλανήτη μας, όπως: Αν οι 225 πιο πλούσιοι άνθρωποι της Γης διαθέσουν μόνο το 4% της περιουσίας τους. Αν μειωθούν κατά 4% ο δαπάνες για πολεμικούς εξοπλισμούς σ’ όλο τον πλανήτη.
Μα τι σημαίνει αλήθεια η λέξη άνθρωπος. Ετυμολογικώς αν το δούμε, η λέξη άνθρωπος προέρχεται από το άνω θρώσκω, που σημαίνει κοιτάζω ψηλά. Με τον τρόπο αυτό οι αρχαίοι μας πρόγονοι ξεχώρισαν τον άνθρωπο από τα ζώα, γιατί σε αντίθεση με τα ζώα ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάζει ψηλά και να αναζητά την αλήθεια και το φως και να ζει μια ζωή με όσο μπορεί περισσότερο νόημα και ουσία.
Οι άνθρωποι που προσπαθούν να καταπραΰνουν τον πόνο των απανταχού της γης κατατρεγμένων, ανακηρύσσοντας Παγκόσμιες μέρες. Παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών, Παγκόσμια μέρα κατά την πείνας, Παγκόσμια μέρα κατά του AIDS, Παγκόσμια μέρα προσφύγων και πάει λέγοντας. Οι άνθρωποι που γίναμε απάνθρωποι και σε πολλές των περιπτώσεων υπάνθρωποι, κυρίες και κύριοι…

Ψηφίζουμε σε πολλά τίποτε...

«Ψηφίζουμε σε πολλά τίποτε, το δικό μας τίποτε, για να βγει κάτι….»

Και το τελευταίο οχυρό έπεσε λοιπόν. Η Γαλλία με αγγλικό στίχο στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού! Να μου πείτε και η Κύπρος που επανέφερε τον Ελληνικό τι κατάφερε. Απλώς πάτωσε κατά το κοινώς λεγόμενο Η Κύπρος που για τέταρτη συνεχή χρονιά μένει εκτός τελικού. Σιγά και τι έγινε θα μου πείτε. Παρ’ όλα αυτά, όμως, έστω και σ’ αυτό το πανηγύρι όπου οι αλληλοπριμοδοτήσεις ξεπερνούν κάθε όριο, δίνεται η ευκαιρία να βγάλουμε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
Ανάδελφο ΄Έθνος μας χαρακτήρισε κάποτε ο Χρήστος Σαρτζετάκης. Και ήταν αυτή η πιο σοφή κουβέντα που βγήκε από τα χείλη του, σε όλη την διάρκεια της προεδρικής του θητείας. Το βλέπουμε άλλωστε καθημερινώς στην πράξη, καθώς ελάχιστες είναι οι φορές που βρίσκουμε σταθερούς υποστηρικτές και συμμάχους ακόμη και σε πολύ απλά θέματα.
Η σεμνή παρουσία της πολυτάλαντης Ευδοκίας Καδή από την Κύπρο, που ο ελληνικός στίχος του τραγουδιού της, δεν εκτιμήθηκε από τους υποταγμένους στους κανόνες λειτουργίας της παγκοσμιοποιημένης πολυπολιτισμικότητας. Γι’ αυτό και φρόντισαν με συνοπτικές διαδικασίες να την στείλουν σπίτι της. Μπαμ και κάτω, όπως και ο τίτλος της μπαλάντας της.
Ποτέ δε παρακολουθώ αυτό το ευρωπαϊκό συνονθύλευμα. Το πανηγύρι που ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού, παρ’ ότι σίγουρα και σέβομαι και εκτιμώ την μουσική παράδοση και την μουσική παιδεία κάθε Λαού. Η ισοπέδωση και η υποταγή στον ένα και μοναδικό μεγάλο αδελφό, δεν προσφέρεται ούτε για αληθινή ψυχαγωγία, ούτε και για σωστά συμπεράσματα. Εντούτοις, σχεδόν πάντα παρακολουθώ πολύ προσεκτικά την ψηφοφορία που ακολουθεί. Είναι αν θέλετε και το μοναδικό κομμάτι της όλη διαδικασίας που έχει πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Τα παράξενα ας πούμε δωδεκάρια των Κροατών και Βοσνίων στην Σερβία. Φαίνεται πως οι πρώην Γιουγκοσλάβοι ξεπερνούν πιο εύκολα από τους άλλους λαούς τα σοβαρά μεταξύ τους προβλήματα. Και υπό αυτή την έννοια, εύγε και πάλιν εύγε τους.
Το Αζερμπαϊτζάν ψηφίζει την Τουρκία, οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ψηφίζουν την Ρωσία και λίγο την Ουκρανία και πάει λέγοντας. Η δική μας τηλεπαρουσιάστρια δεν έπεσε ποτέ έξω στις προβλέψεις της, για το ποιος και που θα δώσει το δωδεκάρι. Ως εκ τούτου φυσιολογικότατο και το τελικό αποτέλεσμα. Η πρώην Σοβιετική Ένωση, η μετέπειτα Κοινοπολιτεία, η ναρκωμένη μα ποτέ αποκοιμισμένη πολική αρκούδα, η ξερακιανή αλεπού της τούνδρας, τα τσακάλια της στέπας, ολάκερα τα Βαλκάνια και η ψυχρή Σκανδιναβία, συνασπίσθηκαν απρόσμενα.
Ας το δούμε ως ένα κόμη πανηγύρι υποστηρίζουν μερικοί. Και άμα δεν μας αρέσει μπορούμε να κλείσουμε την τηλεόραση. Ωραία λοιπόν ας μην είμαστε απόλυτοι. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, όταν, ένα ολόκληρο Έθνος περιμένει από την Κολομοίρα για να δει μια άσπρη μέρα, τότε υπάρχει σημαντικό πρόβλημα. Άμα ένα ολόκληρο Έθνος παρακολουθεί αυτό το πανηγύρι και παθιάζεται, τότε, ναι, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Άμα ένα ολόκληρο Έθνος παραληρεί την ώρα που η Καλομοίρα κουνιέται και λικνίζεται, τότε πρέπει να ζούμε εκτός τόπου και χρόνου αν δεν διαισθανόμαστε ότι υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα…
Όταν ένα ολόκληρο Έθνος περιμένει μια νίκη στην “Eurovision” για να γελάσει λίγο το προσωπάκι του, ναι τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. «Ψηφίζουμε σε πολλά τίποτε, το δικό μας τίποτε, για να βγει κάτι….» Έτσι το είπε ο Λάκης Λαζόπουλος. Διαλέγετε και παίρνετε…

Ο Μάριος της Εθνικής μας Μοναξιάς

Διαβάζουμε μεταξύ άλλων στο εξώφυλλο ενός μικρού καλαίσθητου εγχειριδίου στο οποίο απεικονίζεται το συρματόπλεγμα με φόντο την πύρινη λαίλαπα που σκόρπισαν οι φλόγες του πολέμου και που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1994: Κύπρος, 20 χρόνια μετά. Μάριος Τόκας. Κύκλος τραγουδιών «Η δική μου η πατρίδα». Τραγουδούν: Φωτεινή Σαββατιανού, Κώστας Χατζηχριστοδούλου, Δώρος Δημοσθένους. Μουσική Επιμέλεια: Σάββας Σάββα. Οργανωτές: Η Κυπριακή Πρεσβεία στην Αθήνα, η Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδας, το Υπουργείο Αιγαίου και οι Δήμοι Μυτιλήνης, Πατρέων, Λάρισας, Λαμίας και Θεσσαλονίκης. Συνεργάσθηκαν ακόμη οι Κυπριακές Οργώσεις της Ενώσεως Κύπριων Νομού Πάτρας, του Συλλόγου Κυπρίων Νομού Λάρισας, της Ενώσεως Κυπρίων Βορείου Ελλάδος, του Συλλόγου Κυπρίων Φθιώτιδας, Φωκίδας, Ευρυτανίας και η Κυριακή Εστία Βορείου Ελλάδας
Και το σχετικό κείμενο στην πρώτη εσωτερική σελίδα της έκδοσης : Είκοσι χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και η μισή Κύπρος ακόμη υπόδουλη, η άλλη μισή στο στόχαστρο του Αττίλα, που στο πέρασμα του τίποτε δεν άφησε όρθιο. Νεκροί, πρόσφυγες, αγνοούμενοι, εγκλωβισμένοι. «Πολλές αρχέγονες μητέρες», όπως λέει και ο ποιητής, πόλεις ελληνικές από την εποχή των Μυκηναΐων και των Αχαιών, στενάζουν καρτερώντας την ώρα της λύτρωσης.
Οι ισχυροί δεν θέλησαν. Δεν απέτρεψαν, δεν υπάκουσαν στις επιταγές της διεθνούς νομιμότητας, αφήνουν ακόμα και σήμερα την Τουρκία να ποδοπατά τις αξίες, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες του Κυπριακού Ελληνισμού. Τα στυγνά συμφέροντα τους έδιναν πάντα το προβάδισμα στην λογική της επιβράβευσης της Τουρκίας.
Όμως κι εμείς, ο Ελληνισμός, παγιδευμένοι στην ίδια λογική και τις δικές μας πάγιες αδυναμίες, δεν κατορθώσαμε μέχρι σήμερα να διαμορφώσουμε τη δική μας αυτόνομη εθνική στρατηγική, κι η Τουρκία ανενόχλητη προχώρησε να εδραιώσει την κατοχή της, θέτοντας πια σε εφαρμογή τα ευρύτερα επεκτατικά της σχέδια: Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη.
Κρίσιμες και καθοριστικές είναι τούτες οι ώρες. Κύπρος, Αιγαίο Θράκη, Σκόπια, Αλβανία, μια τουρκική κυκλωτική κίνηση, υποκινούμενη προφανώς από ξένα κέντρα αποφάσεων, που πασκίζουν να αποδυναμώσουν την Ελλάδα, δεν μας αφήνουν άλλα περιθώρια. Η χάραξη και υλοποίηση μιας πανεθνικής στρατηγικής, που όλοι από κοινού πρέπει να στηρίξουμε, αφήνοντας κατά μέρος τις πολιτικές αντιπαλότητες και συσσωρευμένα αχρείαστα πάθη, αποτελεί την μοναδική διέξοδο σωτηρίας τους έθνος.
Ενωμένους και ισχυρούς, αποφασισμένους και σταθερούς υπερασπιστές των δικαίων και των δικαιωμάτων μας, δεν μπορούν να μας νικήσουν, θέλουν δεν θέλουν θα υποχρεωθούν ν’ αλλάξουν τη στάση και την τακτική τους. Πολύ περισσότερο η Τουρκία, μια χώρα κλινικά νεκρή, με ημερομηνία λήξεως…
Παρακάτω, γράφει σχετικά ο Μάριος Τόκας: Ο κύκλος «Η δική μου η πατρίδα» αποτελείται από τραγούδια που άρχισαν να γράφονται αμέσως μετά την εισβολή, είναι τραγούδια που βγήκαν από τα βάθη της ψυχής μου και αποτελούν την συνιστάμενη του πόνου και της οργής μου για τα πάθη του νησιού μου. Στους στίχους του Θεοδόση Πιερίδη, του Κώστα Μόντη, του Μιχάλη Πασσιαρδή, του Κυριάκου Χαραλαμπίδη, του Αντρέα Νεοφυτίδη και των άλλων εκλεκτών ποιητών του τόπου μου βρήκα την πρώτη ύλη για να ξεκινήσουν οι μελωδίες του κύκλου αυτού. Εφέτος είκοσι χρόνια μετά την εισβολή καταθέτω τα τραγούδια αυτά ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη αυτών που χάθηκαν πολεμώντας για την ελευθερία. Αυτή την ελευθερία για την οποία ανέβηκε στην αγχόνη ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ένας δεκαοχτάρης αθεράπευτα ερωτευμένος με την Ελλάδα και την Ελευθερία.
Στις επόμενες σελίδες οι στίχοι των τραγουδιών: Θόλος «παιδί με μια φωτογραφία» του Κυριάκου Χαραλαμπίδη, Αγνοούμενος του Μιχάλη Πασσιαρδή, «Στιγμές» της εισβολής και Κερύνεια 1974 του Κώστα Μόντη, την Ελλάδα αγαπώ του Ευαγόρα Παλληκαρίδη…
Και στην τελευταία σελίδα το πλούσιο και ποιοτικό βιογραφικό σημείωμα του αείμνηστου Μάριου Τόκα. Τα θυμήθηκα όλα αυτά, καθώς στ’ αλήθεια, δεν θυμάμαι κανένα άλλο συμπατριώτη μου καλλιτέχνη, που να έδωσε τόσα πολλά, χωρίς ποτέ να επιδιώξει οποιοδήποτε όφελος, οικονομικό ή άλλο, σε τόσο λίγο μικρό χρονικό διάστημα. Ο Μάριος που δεν ανήκε σε κανένα και δεν ακολούθησε ποτέ πρότυπα κομματικών ή πολιτικών ιδεολογιών. Ήταν ο Μάριος του καθένα και όλων μας. ο Μάριος όλων των Ελλήνων. Ο Μάριος της Εθνικής μας Μοναξιάς που ο θάνατος του την έχει κάνει ακόμη πιο μοναχική. Και της Εθνικής περηφάνιας μας. Αληθινός Αρχάγγελος, στου παραδείσου την αυλόπορτα….

Ο Μάριος Τόκας

Ο Μάριος όλων των Ελλήνων
Τον πήρε ο Χριστός μαζί του, Λαμπρής ημέρα, καθώς ανέβαινε στους ουρανούς. Την ώρα που μελοποιούσε τον τελευταίο εκκλησιαστικό Ύμνο για την κεχαριτωμένη Θεογεννήτορα Μαρία. Ένας ακόμη προδομένος τυφεκιοφόρος, μαχητής της πρώτης γραμμής, το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Καταξιωμένος από κάθε άποψη. Από μικρό τον κέρδισε η μουσική. Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, γράφει την δική του αξιοζήλευτη Ιστορία με τα υπέροχα τραγούδια του. Για την ανυπέρβλητη προσφορά του έχουν εκφρασθεί με τα καλύτερα λόγια καλλιτεχνικοί ογκόλιθοι. Πρώτος στον κατάλογο ο Θεοδωράκης ο μέγιστος, που στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, μεταξύ των άλλων έγραψε: «Μας έδωσες έργα γνήσια Ελληνικά, γεμάτα από την θάλασσα και τον ουρανό της ιδιαίτερης του πατρίδας σου, της Κύπρου».
Για τον Μάριο μπορείς να γράψεις μέρα νύκτα ασταμάτητα. Μεγάλος μέσα από την απλότητα του, με μια απέραντη αγκαλιά που χωρούσε τους πάντες. Ταπεινός, σεμνός, ευαίσθητος, μαχητής. Μεσουράνησε στο καλλιτεχνικό στερέωμα, σε μια άγρια εποχή, έχοντας ως μοναδικά όπλα, το ήθος, την εργατικότητα και το πλούσιο ταλέντο του. Πολύ Κύπριος, άρα και πολύ Έλληνας είχε πει κάποτε με νόημα ο τότε Υπουργός Πολιτισμού της Μάνας Ελλάδας, Θάνος Μικρούτσικος, ο οποίος δεν δίστασε να τον κατατάξει στην πρώτη γραμμή των Ελλήνων συνθετών.
Πρώτος αυτός έβγαλε από την ναφθαλίνη τα υπέροχα ποιήματα του τραγουδιστή της Λευτεριάς Ευαγόρα Παλληκαρίδη και του Ανδρέα Ζάκου, αλλά και την πικραμένη γενιά και την ωδή του Ρίτσου στον Γρηγόρη Αυξεντίου και τα έντυσε μουσικά για να τα αποδώσει στους αιώνες των αιώνων, ως μια ελάχιστη προσφορά και αντίδωρο αγάπης προς τους Πανέλληνες: «Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα…, Λάβετε φάγετε τούτο εστί το αίμα και το σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου…». Τραγούδησε και ανέδειξε όσο λίγοι τις συνέπειες της βάναυσης τουρκικής εισβολής και κατοχής: «Χαίρεται Αμμόχωστος, Σαλαμίς, Έγκωμη, Στυλίς, Μόρφου, Αιγιαλούσα και άλλα καρτερικά Ελληνικά ονόματα… Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας… Λογαριάσετε λάθος με τον νου σας εμπόροι, δεν μετριέται πατρίδα λευτεριά με τον πήχη, χίλια χρόνια και αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι….».
Ο Μάριος Τόκας της προσφοράς και όχι της ζήτησης. Έπρεπε να φύγει από την ζωή για να γίνει γνωστό ότι τα χρήματα από τις συναυλίες του στην Κύπρο διατίθεντο για τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας. Ήταν θυμάμαι Οκτώβριος του 2002, όταν τον παρακάλεσα να παρευρεθεί και να τραγουδήσει σε μια εκδήλωση όπου ο Σύλλογος Κυπρίων Λάρισας θα τιμούσε τους Θεσσαλούς που πολέμησαν στην Κύπρο το μαύρο καλοκαίρι τους 1974. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 23 του ιδίου μήνα και τα τιμητικά παράσημα στους ανδρειωμένους Ελλαδίτες παρέδωσε ο ίδιος ο τότε Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Ευάγγελος Φλωράκης. Ο Μάριος που στην παρότρυνση του αείμνηστου στρατηγού, απέδωσε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο: «Ανασήκωσε την πλάτη και απόσεισε τους Πενταδάκτυλε μου». Ο Μάριος που ήρθε με προσωπικά του έξοδα στην Λάρισα πληρώνοντας ακόμα και το ξενοδοχείο του. «Μας λένε πως η Κύπρος δεν πουλάει. Εμείς λοιπόν τους απαντάμε πως η Κύπρος δεν πουλιέται». Έτσι έκλεισε καταχειροκροτούμενος, εκείνη την ξεχωριστή εκδήλωση που η παρουσία του την έκανε ανεπανάληπτη.
Θυμάμαι ακόμη τις συναυλίες για τα εικοσάχρονα της εισβολής, όταν μαζί με τους συνεργάτες του όργωσε την Ελλάδα, τραγουδώντας και ενημερώνοντας για το Εθνικό μας θέμα, χωρίς κανένα απολύτως οικονομικό κίνητρο. Και είναι πολύ νωπές στην μνήμη μου οι τελευταίες κουβέντες που ανταλλάξαμε στο νοσοκομείο όπου έδινε την τελευταία δική του προσωπική μάχη. Εκείνες τις τελευταίες τρεις ώρες που μείναμε μαζί, που παρά την κρίσιμη κατάσταση της υγείας, η αγωνία του για την πατρίδα, υπερτερούσε των πάντων. Όπως και το 1974, όντας προδομένος έδινε μαζί με όσους απέμειναν να αντιστέκονται την μάχη για την ελευθερία της πολυαγαπημένης μας ιδιαίτερης πατρίδας. Της δικής μας μικρής πατρίδας που οι επίορκοι της Ελλάδας πρόδωσαν και παρέδωσαν. Μικροπρεπείς ηγέτες ανάξιοι των περιστάσεων. Στρατιωτικοί και πολιτικοί. Της μάνας Ελλάδας που λάτρεψε και τραγούδησε όσο λίγοι. ..
Χρειάζεται υπομονή και να είσαι έτοιμος να λες «Όχι». Έχω στη ζωή και την καριέρα μου πει περισσότερα «ΟΧΙ» παρά ναι…. Η φρεσκάδα υπάρχει πάντα στην αλήθεια. Το κυνήγι της αλήθειας ανανεώνει την δημιουργία. Και το αίσθημα του για την Ελλάδα: «Την Ελλάδα δεν την αγαπώ απλώς, την Λατρεύω... Αν η αναφορά στην εισβολή και την κατοχή δηλητηριάζει την ελληνοτουρκική φιλία, τότε τι φιλία είναι αυτή… Θα πήγαινα στα κατεχόμενα χωρίς λογοκρισία, για να τραγουδήσω και εκεί το «Ανασήκωσε την πλάτη και απόσεισε τους Πενταδάκτυλε μου». Η επαναπροσέγγιση με τους τουρκοκυπρίους δεν πρέπει να λειτουργεί σε βάρος της Εθνικής μας καταγωγής…. Υπογραφή Μάριος Τόκας, που δεν ανήκε σε κανένα και δεν ακολούθησε ποτέ πρότυπα κομματικών ή πολιτικών ιδεολογιών. Ήταν ο Μάριος του καθένα και όλων μας. ο Μάριος όλων των Ελλήνων. Ο Μάριος της Εθνικής μας Μοναξιάς, αλλά και της Εθνικής περηφάνιας μας. Ένας Αληθινός Αρχάγγελος, στου παραδείσου την αυλόπορτα….

Ξεχασμένοι ήρωες - Χάρμα Καρδίτσας

13 Απριλίου 2008. Στο Χάρμα του Δήμου Ιθώμης της Καρδίτσας. Σε μια σεμνή εκδήλωση που διοργάνωνε ο τοπικός Δήμος, τελούνται τα αποκαλυπτήρια της προτομής ενός ακόμα ήρωα της ΕΛ.ΔΥ.Κ. που έπεσε μαχόμενος κατά των τούρκων στην μαρτυρική Κύπρο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Του Λοχία πεζικού αείμνηστου Μπολομύτη Χρυσόστομου του Αγγέλου, τα οστά του οποίου επέστρεψαν μόλις πριν δυο μήνες και κάτι μέρες, στην γενέτειρα του. Ήταν απόγευμα της 7ης Φεβρουάριου 2008, όταν ύστερα από την επιμνημόσυνη δέηση στην εκκλησία της γενέτειρας του, εναποτέθηκαν με τιμές ήρωα που απέδωσε στρατιωτικό άγημα στο κοιμητήριo της κοινότητας του.
Ο Μπολομύτης Χρυσόστομος, ορφανός από μητέρα από την ηλικία των επτά ετών, γιος πολύτεκνης οικογένειας, πήγε στην Κύπρο στις 19 Ιουλίου 1974, με την 107 Σειρά, η οποία αντικατέστησε την 103, που θα επέστρεφε μετά την λήξη τη θητείας της στην πατρώα γη. Ο πόλεμος βρήκε την 107 Σειρά, να ετοιμάζεται για να ενταχθεί στην νέα μονάδα της και τους οπλίτες της 103 να ταξιδεύουν για την Ελλάδα όπου θα ελάμβαναν το φύλλο πορείας και την απόλυση. Την επομένη μέρα 20 Ιουλίου, δίχως καν να προλάβουν να γνωρίσουν τους χώρους του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ. και τους παλαιότερους συναδέλφους τους της 105 σειράς, η πατρίδα τους καλεί να υπερασπισθούν στο πεδίο της μάχης την τιμή και την υπόληψη όλων μας. Εν τω μεταξύ και τα μέλη της 107 Σειράς, επιστρέφουν ύστερα από αφάνταστες ταλαιπωρίες, προκειμένου να ενισχύσουν τις δυνάμεις αντίστασης.
Ο Χρυσόστομος Μπολομύτης και οι υπόλοιποι πολεμιστές της ΕΛ.ΔΥ.Κ. ορμώμενοι από αγάπη για την πατρίδα και παρά την προδοσία και κατάρρευση του μετώπου αντιστέκονται με αυταπάρνηση, πολλοί δε εξ αυτών κρατώντας πολύ ψηλά την σημαία ποτίζουν με το άγιο αίμα τους την κυπριακή γη. Το πως πολέμησαν οι άνδρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ. ομολογήθηκε και από τους ίδιους τους τούρκους στρατιωτικούς. Ο ταξίαρχος Μερ Ζορλού, που συμμετείχε στην εισβολή, τους χαρακτήρισε αληθινούς τιτάνες που πολέμησαν με μένος, ηρωισμό, πίστη και αυταπάρνηση. Την ίδια ώρα που κάποιοι είχαν την αναίδεια, να μιλούν ακόμα και για ασκήσεις των τούρκων. Σκληρή και άνιση η μάχη για να κρατηθεί ελεύθερο το στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Οι αμέτρητοι σιδερόφρακτοι νίκησαν τους λιγοστούς ανδρειωμένους. Οι νεκροί και αγνοούμενοι εξ Ελλάδος στρατιώτες υπερέβησαν τους ογδόντα. Οι τούρκοι είχαν ανυπολόγιστες απώλειες που ποτέ έως και σήμερα δεν ανακοίνωσαν.
Ο Χρυσόστομος Μπολομύτης πέφτει ηρωικώς μαχόμενος στις 22 Ιουλίου, από εχθρικό βλήμα όλμου. Θυσιάστηκε για την πατρίδα και την ελευθέρια της μαρτυρικής Ελληνικής νήσου Κύπρου, την ίδια στιγμή που στην Αθήνα η χούντα παρέδινε την εξουσία στους πολιτικούς που άνοιγαν σαμπάνιες για την επάνοδο τους στην εξουσία, μετά από επτά χρόνια αυτοεξορίας. Πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που αρνούνται να δώσουν την μάχη. Η Κύπρος είναι μακριά έλεγαν και επαναλάμβαναν.….Φθηνές και ανάξιες λόγου δικαιολογίες από ανάξιους και ηττοπαθείς ηγέτες…. Στρατιωτικούς και πολιτικούς.
Δικαιολογίες που αποτυπώνονται εύστοχα στην μαρτυρία του πολεμιστή Ανθυπολοχαγού της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Αντώνιου Αργυρίου. Η πίκρα και το παράπονο του κάθε Έλληνα πατριώτη για την ανεπανάληπτη προδοσία του 1974: «Επολεμήσαμε εκεί. Με την πίστη ως την νίκη και με την ελπίδα η Μάνα Ελλάς να μας σκεπάσει με τα γαλανά φτερά της. Αναμέναμε με τους οφθαλμούς στον ουρανό για να αντικρίσωμεν τα ελληνικά φτερά. Δεν ήλθαν όμως. Διατί; Πιθανώς πολλοί να σπεύσουν να μου δώσουν απάντηση. Λυπούμαι, αλλά δεν θα την δεχθώ, διότι δεν ήσαν εκεί για να ζήσουν την πάλη των συναδέλφων μου, για να ζήσουν τα συναισθήματα, δια να τους ακούσουν ν’ αποθνήσκουν με τα λόγια: «Ζήτω η Ελλάς – Ζήτω η Ένωσις!..» Οι κύριοι αυτοί δεν ευρέθησαν στο μεγάλο προσκλητήριο του Έθνους και της ιστορίας».
Σχεδόν κανένα ραδιοτηλεοπτικό μέσο δεν μπήκε στον κόπο να καλύψει έστω και περιγραφικά το μεγάλο αυτό γεγονός. Είχαν ως συνήθως άλλες προτεραιότητες.

Η Αθήνα, μοναδικό στήριγμα στον αγώνα μας

Ο Δημήτρης Χριστόφιας βρέθηκε στην Αθήνα για διαβουλεύσεις με την Ελληνική κυβέρνηση. Στην Ελλάδα που πάντα ήταν και παραμένει η μητέρα πατρίδα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Σε αντίθεση με όσα ο ίδιος και οι οπαδοί του κόμματος του μετά επιτάσεως υποστήριζαν τα τελευταία σαράντα τουλάχιστον χρόνια. Ότι, δηλαδή, η Ελλάδα δεν είναι παρά μια ξένη χώρα από την οποία δεν μπορούμε να αναμένουμε καμιά ουσιαστική βοήθεια και υποστήριξη. Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας, που όσο σκληρή κι αν είναι πρέπει να λέγεται και να γράφεται. Σε κάθε περίπτωση, όμως, και ο Δημήτρης Χριστόφιας, τήρησε μια μακρόχρονη παράδοση, που θέλει τον κάθε νεοεκλεγμένο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, να επισκέπτεται πρώτα την Αθήνα για τις απαραίτητες συζητήσεις με την πολιτική ηγεσία και τον αναγκαίο συντονισμό με την ελληνική κυβέρνηση. Η Αθήνα που ήταν και παραμένει το μοναδικό στήριγμα στο δύσκολο αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου για Φυσική και Εθνική επιβίωση.
Ενόψει σημαντικών, όπως προδιαγράφονται, εξελίξεων στο Κυπριακό, οι δυο κυβερνήσεις προχώρησαν στη διαμόρφωση ενός κοινού πλαισίου μέσα στο οποίο θα κινηθούν. Με την δική μας πλευρά να παρουσιάζεται να επιδιώκει την κινητικότητα και την έναρξη πρωτοβουλιών που θα οδηγήσουν στην λύση του Κυπριακού. Θέτοντας, τα όρια και τις προϋποθέσεις, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρούνται όροι ή εμπόδια. Απεναντίας αποτελούν την ελάχιστη διασφάλιση -στο βαθμό που αυτό μπορεί να γίνει- του αποτελέσματος που θα προκύψει, προκειμένου η όποια πρόταση για λύση να στοχεύει στην επίτευξη μιας συμφωνίας λειτουργικής και βιώσιμης, ώστε να τύχει της έγκρισης του κυπριακού Λαού στο σύνολο του. Αθήνα και Λευκωσία τόνισαν πως η συμφωνία της 8ης Ιουλίου, αποτελεί το πιο σταθερό σημείο εκκίνησης των νέων διαπραγματεύσεων. Μια Συμφωνία σταθμός, την οποία ο Τάσσος Παπαδόπουλος συνομολόγησε με τον Μεχμέτ Αλή Ταλατ, ο οποίος, όμως, στην συνέχεια με εντολή της Άγκυρας την έστειλε στο πυρ το εξώτερο.
Μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας σίγουρα δεν υπάρχουν. Δεδομένου μάλιστα, ότι ο κατοχικός ηγέτης, με τις δημόσιες τοποθετήσεις του, πυροδοτεί ουσιαστικά κάθε πρωτοβουλία πριν καν εξελιχθεί. Η διαφαινόμενη εμμονή του στο σχέδιο Ανάν και στην λύση των «δύο κρατών», επουδενί δεν μπορούν να αποτελέσουν την βάση της λύσης, αφού ο προσανατολισμός της δικής μας πλευράς στοχεύει πάντα σε μια λύση που θα είναι εναρμονισμένη με τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε., τους κανόνες λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Δημήτρης Χριστόφιας καλλιέργησε προεκλογικά προσδοκίες ότι αυτός μπορεί καλύτερα να διαχειρισθεί το κυπριακό, φθάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει, πως μπορεί να βοηθήσει τον παλιό σύντροφο του, Μεχμέτ Αλή Ταλάτ, να κάνει την επανάστασή του. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, άφησε σοβαρές αιχμές και κατηγόρησε άδικα, ακόμη και τον ίδιο τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, που δεν είναι αρεστός στους ξένους, επιχείρημα που επικαλέσθηκαν κατά κόρον και το κομμουνιστικό Α.Κ.Ε.Λ. και ο δεξιός Δημοκρατικός Συναγερμός, προκειμένου να στείλουν στο σπίτι του, τον πρώην πρόεδρο. Οι μεγάλες κομματικές μάντρες τους, αποδείχθηκαν αρκετά στεγανές και απόρθητες. Με τον Λαό να επιδεικνύει απόλυτη έλλειψη αυτοσεβασμού στον πρώτο γύρο των εκλογών. Για να επικρατήσουν τελικώς οι κάθε είδους πολιτικές συναλλαγές και τα μικροσυμφέροντα.
Πριν καλά-καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί λοιπόν, άρχισαν να κοινοποιούνται τα παρασκήνια. Υπερατλαντικά παρασκήνια που στοχεύουν πάντα προς μία και μοναδική κατεύθυνση. Με τους Μητσοτάκηδες, τους Σημίτηδες, τους Γιωργάκηδες, τους Πρετεντέρηδες, τις Ντορούλες, τους Μπεγλίτες, και άλλους πολλούς να πετούν κατά το κοινώς λεγόμενο την σκούφια τους. Και που να κλείσει το κυπριακό. Δεν έχει σημασία το πώς. Ας είναι κι όπως-όπως βρε αδελφέ.. ... Τι αδέλφια και πράσινα άλογα κύριε Πρετεντέρη μας. Κατά τα άλλα οι συνομιλίες, πήγαν όπως πάντα καλά, με τους δύο ηγέτες του Ελληνισμού να μιλούν ξανά για συναντήληψη.
Η επίσκεψη Χριστόφια στην Αθήνα, συνέπεσε ακόμη με τις έντονες διεργασίες γύρω από το Σκοπιανό. Διεργασίες που δείχνουν σε μεγάλο βαθμό τις πιέσεις που θα ακολουθήσουν για το κλείσιμο και του κυπριακού. Διεργασίες που φέρνουν ξανά στην μνήμη μας, όλο εκείνο το οργιώδες παρασκήνιο που προηγήθηκε, λίγο πριν την οριστικοποίηση του τελικού Σχεδίου του Κόφι Ανάν. Με τις έντονες προς κάθε κατεύθυνση πιέσεις από τους αμερικανούς. Ακόμα και ο ίδιος ο Τζορτζ Μπους, επικοινώνησε προσωπικά με τον Κώστα Καραμανλή, προκειμένου να τον πείσει να αναλάβει την ευθύνη και να «νουθετήσει» τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Η αμερικανική κυβέρνηση, που και τότε και σήμερα και πάντα βρίσκεται απέναντι από την Ελλάδα, την πιο πιστή, ίσως, σύμμαχο της.
Η Αμερική που δεν συμπεριφέρεται ούτε ως εταίρος, ούτε καν ως ανεξάρτητος παρατηρητής των πραγμάτων. Αντιθέτως μάλιστα, λειτουργεί προασπίζοντας τα τουρκικά και σκοπιανά συμφέροντα με τον πιο στυγνό και ελεεινό τρόπο. Γι’ αυτό και εμείς στείλαμε στο σπίτι του, τον μη αρεστό σε αυτούς Τάσσο Παπαδόπουλο!!!

Ερνέντο Τσε Γκεβάρα.

Συμπληρώθηκαν φέτος 40 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου επαναστάτη από την Αργεντινή. Θετή πατρίδα του ήταν η Κούβα. Ο Τσε ταξίδευσε στη Βολιβία για να διαδώσει την επανάσταση στην λατινοαμερικανική ήπειρο. Εμπνεόμενος από βαθύ ανθρωπισμό πάντα πρώτος στην φωτιά της μάχης δεν δίσταζε να δώσει τα πάντα όταν οι περισσότεροι τον είχαν προ πολλού προδώσει. Ο Τσε έγραψε πολλές συναρπαστικές σελίδες στην ιστορία. Γιατρός και επαναστάτης, δεν ανέχεται την εκμετάλλευση που υφίστανται οι άνθρωποι και υποστηρίζει ένα κεντρικό σχεδιασμό, βασισμένο σε κοινωνικά, πολιτικά και ηθικά κριτήρια. Απαιτούσε από τους συντρόφους του να συνδυάζουν την θεωρία με την πράξη. Αυτός ήταν και ο λόγος που ήταν έντονα επικριτικός στα συστήματα της Ανατολικής Ευρώπης και ασκούσε έντονη κριτική κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Προδόθηκε από την Μόσχα, την μητρόπολη του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», πριν ακόμη προλάβει να πατήσει τα σαράντα. Και οι χωρικοί της Βολιβίας απέρριψαν με περιφρόνηση την επανάσταση του, επιτρέποντας στον στρατό της χώρας και την CIA να τον συλλάβουν και να τον εκτελέσουν. Η φτωχά εξοπλισμένη και με πεσμένο ηθικό ανταρτική του ομάδα, περικυκλώνεται από βολιβιανούς στρατιώτες. Εξουθενωμένος ο Τσε συλλαμβάνεται σε μια βολιβιανή ζούγκλα από το βολιβιανό στρατό και μεταφέρεται στο χωριό Λα Χικουέρα. Οι φήμες λένε πως οι στρατιώτες τράβηξαν κλήρο για το ποιος θα έχει την τιμή να τον εκτελέσει. Εκτελέσθηκε κατόπιν διαταγής του δικτάτορα Μαριέντος, από τον νεαρό τότε λοχία του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν, στην πόλη Ιγκέρα, στις 9 Οκτωβρίου 1967. Ο Λοχίας αρχικά δίσταζε να πυροβολήσει. Το έκανε μόνο σαν ο Τσε του είπε: «Πυροβόλησε δειλέ, θα σκοτώσεις μόνο ένα άνθρωπο». Λέγεται πως ο λοχίας είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ για να βρει το θάρρος να τον εκτελέσει. Η σορός του μεταφέρθηκε στην πόλη Βαγεγκράντε, όπου εξετέθη σε δημόσια θεά για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι της περιοχής προσεύχονται στον Χριστό και τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Θάφτηκε σε ένα ανώνυμοι τάφο, δίπλα στο διάδρομο ενός μικρού αεροδρομίου, αφού προηγουμένως του έκοψαν τα χέρια για να έχουν τα δακτυλικά του αποτυπώματα! Το είχαν γαζώσει με σφαίρες στο στήθος και στα πόδια και άφησαν το πρόσωπο του ανέγγιχτο για σκοπούς αναγνώρισης.
«Και έτσι πέθανε», έγραψε ο Ριτσαρντ Γκοτ του «Γκάρτνιαν», ένας από τους λίγους δημοσιογράφους που βρέθηκε στον τόπο της σύλληψης εκείνη την ημέρα. Και ο Ρίτσαρντ Γκοτ, του “Guardian” έγραφε στην ανταπόκριση του: «Θα μείνει στην ιστορία ως η μεγαλύτερη προσωπικότητα της Λατινικής Αμερικής μετά τον Μπολίβαρ. Το όνομα του θα γίνει θρύλος». Και ασφαλώς δικαιώθηκε. Ο Τσε μετατράπηκε στο σύμβολο ενός μοναχικού επαναστάτη που ξεπερνά σύνορα, έθνη, κόμματα και θρησκείες. Ο Τσε, ένας μεγάλος μπελάς, ακόμη και για τους μαρξιστές της Μόσχας, αλλά και για τους κομουνιστές της Βολιβίας. «Ήταν ένας αιμοδιψής μαρξιστής που δικαίως πέθανε και απέτυχε. Δεν τον θέλουμε πίσω», είπε ο Ιγνάτιος Μπαρέτο, υπάλληλος από το Καράκας. Γεγονός πάντως είναι πως σήμερα επικρατούν εκείνοι που τιμούν τον αντάρτη. «Ο Τσε πολεμούσε για τη δημιουργία αξιοπρεπούς κοινωνίας, όπου κανείς δεν θα βρίσκεται στον δρόμο, κανένας δεν θα τον εκμεταλλεύονται και όλοι θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες να σπουδάσουν και να ζήσουν», λέει ο Λογιόλα Γκουζμάν, μέλος της βουλής της Βολιβίας και ένας από τους λίγους εναπομείναντες αντάρτες που πολέμησαν δίπλα στον Τσε Γκεβάρα… Και ο Οσβάλτο Τσάτο Περέδο, ένας βολιβιανός πρώην αντάρτης, του οποίου ο αδελφός, Ρομπέρτο, είχε εκτελεσθεί μαζί με τον Τσε λέει: «Ο Τσε είναι μεγαλύτερος και πιο ζωντανός από ποτέ». «Ήταν δύσκολο να φαντασθεί κανείς ότι κάποτε αυτός ο άνδρας ήταν μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της Λατινικής Αμερικής». Επίσης δύσκολο ήταν, έγραφε ο Γκοτ, να φαντασθεί κανείς ότι οι ιδέες του θα ξεθώριαζαν μαζί του. Σαράντα χρόνια αργότερα το σκηνικό αλλάζει. οι Κουβετιανοί έχουν επιστρέψει, όπως και ο σοσιαλισμός και ο Τσε είναι επίσημα ήρωας.
Υ.Σ.: Τι θα έλεγε αλήθεια ο Τσε για τους σημερινούς «σοσιαλιστές» με τις υπερπολυτελείς επαύλεις, τις πανάκριβες λιμουζίνες και τα πολυτελή κότερα; Και για κάποιους άλλους, «δικούς μας» ψευτοεπαναστάτες (αυτούς που αποκαλούν φασιστικό τον αγώνα του Αυξεντίου και των άλλων επαναστατών κατά της τυραννίας της αγγλοκρατίας), που με την φωτογραφία του στο στήθος μετατρέπουν σε αρένες τα ποδοσφαιρικά γήπεδα ή διασκεδάζουν αμέριμνοι στην κατακτημένη μας γη; Ο Τσε, ένα ζωντανό παράδειγμα και ένας πραγματικός θρύλος με μια συγκλονιστική πορεία που πάλευε στην πράξη για τις ιδέες του… Ο Τσε, Άξιος θαυμασμού για την συνέπεια του ακόμη και από εκείνους που βρίσκονται απέναντι στην ιδεολογία του.
Το άκουσα πριν λίγες μέρες από την εκπομπή του Βασίλη Ρασούλη στην ΕΡΑ.: «Κακώς η Σοβιετική ‘Ένωση δεν χρησιμοποίησε πυρηνικά όπλα εναντίον των Η.Π.Α το 1962». Το είπε και αυτό ο Τσε. Τραγικό λάθος που δεν ταιριάζει με το ανάστημα ενός επαναστάτη υπερασπιστή των μικρών και αδύνατων λαών.

Περί Δημοκρατίας ο λόγος

Δημοκρατία. Κατάγεται από την κοιτίδα του πολιτισμού, την Αθήνα του Περικλή και των αμέτρητων φιλοσόφων. Τι επικαλούμαστε άπειρες φορές και την καταστρατηγούμε άλλες τόσες. Για ποια δημοκρατία, όμως, μιλάμε, όταν η ηγεσία δεν εμπιστεύεται τον λαό, παρά μόνο όταν θέλει την ψήφο του για την κατάληψη της εξουσίας, ενώ στα κρίσιμα ζητήματα, που τον αφορούν άμεσα, τον θεωρεί ανίκανο να αποφασίσει με Δημοψήφισμα (Δήμος+Ψήφισμα), για να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της απόφασης του; Βλέπε συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, ένταξη στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην ΟΝΕ και πάει λέγοντας. Και σε ποια ακόμη δημοκρατία αναφερόμαστε, όταν μια μεγάλη μερίδα υποψηφίων ξοδεύει πακτωλό χρημάτων προκειμένου να περάσει το κατώφλι του κοινοβουλίου και άλλοι που δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες διαθέτουν μόνο πενταροδεκάρες; Αφήνω ασχολίαστο το πώς γίνονται οι επιλογές για τα ψηφοδέλτια Μετά την εκλογή, όμως, γίνεται το έλα να δεις…
Διαβάζω από Κυριακάτικη εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» στις 28-10-2007: Μηνιαίες αποδοχές βουλευτών: Καθαρή αποζημίωση 6.500 Ευρώ, από συμμετοχές σε επιτροπές 300 Ευρώ ανά συνεδρίαση, για επίδομα οργάνωσης γραφείου 1200-1500 Ευρώ, ταχυδρομική ατέλεια 1000 Ευρώ, έξοδα κίνησης 450-1000 Ευρώ, για σταθερά τηλέφωνα 1.100 Ευρώ, για φορητό τηλέφωνο 250 Ευρώ, για επίδομα στέγης για τους βουλευτές εκτός Αθηνών 1.000 Ευρώ, επίδομα γάμου 10% επί τη αποζημίωσης, για κάθε παιδί 5% επί της αποζημίωσης και πάει λέγοντας. Γιατί εκτός των μετρήσιμων προκλητικών κατά γενική ομολογία, μισθών και επιδομάτων, υπάρχουν και οι υπερπολυτελείς μερσεντές, οι έως και τρεις συνεργάτες από τις δημόσιες υπηρεσίες, ένας φρουρός αστυνομικός (κάποιοι βουλευτές προς τιμή τους το αρνούνται) και ένας επιστημονικός συνεργάτης. Η συνολική αποζημίωση φορολογείται αυτοτελώς και ένα μικρό ποσοστό (600-650 Ευρώ) πηγαίνει στα ταμεία των κομμάτων, εκτός των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που προσφέρουν το 1/3 της αποζημίωσης τους στο κόμμα και εκείνων του Κ.Κ.Ε. που πιστό στις αρχές του, υποχρεώνει τους βουλευτές του να προσφέρουν όλα τα χρήματα της αποζημίωσης τους στο ταμείο του Περισσού (το ίδιο και τα αυτοκίνητα) και αντ’ αυτών τους δίνεται μισθός, ανάλογα με τις προσωπικές τους ανάγκες. Τέλος, με δύο βουλευτικές θητείες εξασφαλίζεται πλήρης σύνταξη. Έχουν και βουλευτική ασυλία οι εκπρόσωποι μας, κάτι που από μόνο του σηκώνει μεγάλη κουβέντα.
Διάβασα και για τις αναδρομικές αποζημιώσεις των δικαστών, οι οποίες προέκυψαν μετά από πρόσφατη απόφαση του μισθοδοκείου για νέες αυξήσεις των μισθών τους, το ύψος των οποίων για τους περισσότερους αποτελούν τα πικρομεροκάματα μιας ολόκληρης ζωής. Κάποιοι λοιπόν από αυτούς θα λάβουν καθαρή αναδρομική αποζημίωση που φθάνει τα 150.000 Ευρώ. Όσο για τους μισθούς του προέδρου, του πρωθυπουργού, των υπουργών και των χιλιάδων συμβούλων και αργόμισθων ως επί το πλείστον παρασυμβούλων, καλύτερα να μην γίνεται λόγος…. Μισθοί, έξοδα παραστάσεων, οδοιπορικά, εκτός έδρας δεξιώσεις, κ.τ.λ., κ.τ.λ…
Σύμφωνα με τους ειδικούς υπάρχουν πολλών ειδών δημοκρατίες. Η έμμεση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, είναι αυτή που εφαρμόζεται στην πράξη στη χώρα μας. Σε αυτή ο λαός εκπροσωπείται από τους αντιπροσώπους που εκλέγει μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια σε αντίθεση με την άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπου οι πολίτες είχαν άποψη και την εξέφραζαν δημοσίως αποφασίζοντας από κοινού για το μέλλον το δικό τους, αλλά και για το μέλλον της κοινής τους πατρίδας. Στην αρχαία Αθήνα που πέρασε και αυτή από χίλια μύρια κύματα έως ότου φθάσει στην εφαρμογή της άριστης δημοκρατίας. Γιατί Δημοκρατία ήταν και αυτή στην οποία οι άρχοντες δεν εκλέγονταν αλλά επιλέγονταν με κλήρωση, αλλά Δημοκρατία ήταν επίσης και εκείνη που ονομαζόταν και Πολιτεία και στην οποία η ισότητα είχε πραγματικό νόημα, αφού στόχος ήταν πάντα η κοινή ευδαιμονία με πρότυπα που κατοχυρώνονται από την κοινωνία και με επιλογή των αρχόντων με εκλογές και όχι με κληρωτίδα όπως γινόταν στην κακή δημοκρατία. Στην καλή Δημοκρατία οι αποφάσεις είναι καλύτερες και αξιοκρατικές αφού οι άρχοντες μπορεί να είναι φτωχοί άνθρωποι του λαού, χωρίς ανώτερες και ανώτατες σπουδές, με βαθύ, όμως, αισθητήριο για την ζωή. Πρόκειται για μια πραγματικά αξιοκρατική Δημοκρατία που αποβλέπει στο καλό των πολλών, μορφωμένων και αμόρφωτων. Γιατί ο Λαός αποφασίζει καλύτερα όταν όλοι μαζί συνδυάζουν και σμίγουν τις γνώσεις και τις ικανότητες τους. Αλλά είπαμε, αυτά στην Αρχαία Αθήνα. Στον αντίποδα της δημοκρατίας η ολιγαρχία στην οποία αποκλείονται οι φτωχοί και κυβερνούν μόνο οι πλούσιοι επειδή έχουν υψηλό εισόδημα. Η ολιγαρχία που βασίζεται στην πλουτοκρατία και ρέπει προς την αριστοκρατία.
Υπάρχουν θα μου πείτε και χειρότερα. Ο πρόεδρος της Γαλλίας επί παραδείγματι αμέσως μετά το διαζύγιο με την όμορφη αλλά απρόσιτη όπως λένε οι κακές γλώσσες σύζυγο του, ανακοίνωσε αύξηση των απολαβών του κατά 140.000 Ευρώ τον χρόνο!!! Και κάτι τελευταίο. Η διαφθορά, η απάτη και οι αδιαφανείς διαδικασίες δεν μπορεί να είναι δημοκρατία. Και δυστυχώς απ΄ όλα αυτά έχουμε μπουχτίσει συνέλληνες…

Υ.Σ.: Με κανόνες άμεσης Δημοκρατίας εκλέχθηκε και του πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, με την διαφορά, όμως, ότι το πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενδεχομένως για ευνόητους λόγους να τον ψήφισαν και κάποιοι που δεν θέλουν να τον δουν ούτε ζωγραφιστό.