Ο Στέλιος Κυριακίδης στον τελικό...

«Τίποτα, μόνο για την Ελλάδα...»

Η ζωή του θρυλικού μαραθωνοδρόμου και αξέχαστου αθλητή του στίβου από την Πάφο, του Στυλιανού Κυριακίδη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία από τις πολλές διακρίσεις που απέσπασε σε πανελλαδικό και διεθνές επίπεδο, μεταφέρεται στον κινηματογράφο, σε μια παραγωγή που ετοιμάζει, σύμφωνα με αθηναϊκά δημοσιεύματα ο Έλληνας παραγωγός κινηματογράφου Πάρης Κασιδόκωστας.
Ο Στέλιος Κυριακίδης, γεννήθηκε στο χωριό Στατός της Πάφου στις 4 Ιουνίου 1910. Εκεί όπου δημιούργησε το Γυμναστήριο και τον Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης Ξεκίνησε τον αθλητισμό από την Γυμναστικό Σύλλογο «Ολύμπια - ΓΑ-ΣΙ-Ο (Γ.Σ.Ο.) της Λεμεσού και έμεινε πιστός σε αυτόν ως το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, παρά το γεγονός ότι είχε εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα. Έζησε δοξασμένος από το 1946 μέχρι και το θάνατό του το 1987, στην Φιλοθέη. Πρόκειται για την σημαντικότερη σύγχρονη προσωπικότητα του Ελληνικού Αθλητισμού, με διεθνείς επιτυχίες και διακρίσεις. Ήταν αθλητής της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας στίβου και διακρίθηκε στα αγωνίσματα δρόμων ημιαντοχής και αντοχής, ιδιαιτέρως, όμως, στον μαραθώνιο δρόμο. Ήταν πρώτος Βαλκανιονίκης στον Μαραθώνιο το 1934, 1936, 1937 και 1939 ενώ το 1934 και 1936 νίκησε και στα 10000μ. Δώδεκα φορές ήταν 1ος Πανελληνιονίκης στα 5000μ., 10000μ. και στο Μαραθώνιο, ενώ πέτυχε Πανελλήνια ρεκόρ στα 5000μ., 10000μ και φυσικά στον Μαραθώνιο. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936 και του Λονδίνου το 1948 και ανακηρύχθηκε16 φορές, πρώτος Παγκυπριονίκης, παρά την διακοπή των αγώνων στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν λάτρης της Ελλάδας και του αθλητισμού. Κατά γενική ομολογία, υπήρξε ο μεγαλύτερος ‘Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ένα ταλέντο που θυσιάσθηκε στις στάχτες του πολέμου. Όταν ταξίδεψε για την Αμερική ήταν ήδη 36 χρονών και δεν περίμενε να αλλάξει σε πολλά η ζωή του. Πήγε λίγο καιρό νωρίτερα στη Βοστώνη φιλοξενούμενος από Έλληνες ομογενείς, αποφασισμένος να δοξάσει την Ελλάδα. Η νίκη του στον μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946, θεωρείται από τις σημαντικότερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού όλων των εποχών.
Ο Έλληνας δρομέας, πετυχαίνοντας ατομικό και παγκόσμιο ρεκόρ στον 50ο διεθνή μαραθώνιο της Βοστόνης, τερμάτισε πρώτος με χρόνο 2.29.27 μπροστά από μεγάλους μαραθωνοδρόμους της εποχής του. Είναι τα χρόνια που η Ελλάδα ζει δραματικές ώρες εμφύλιου διχασμού. Η προσωπική διάκριση γίνεται ελληνικός άθλος. Ο Κυριακίδης αξιοποιεί τη νίκη του για να αποκαλύψει στη διεθνή κοινή γνώμη τις δραματικές στιγμές που περνά η πατρίδα του και για να συγκεντρώσει πολύτιμη ανθρωπιστική βοήθεια. Τα αθλητικά χρονικά κατέγραψαν το θρίαμβο της σωματικής αντοχής. Η ιστορία κατέγραψε το θρίαμβο της ψυχής…
Στην Αθήνα οι Έλληνες βγήκαν στους δρόμους κλαίγοντας. Στη σημείο του τερματισμού, το μικρόφωνο τον περίμενε για δηλώσεις προς τους φιλάθλους. Η ατάκα που άκουσε, ήταν μία: «Πες μας τι θέλεις να έχεις και εμείς θα το κάνουμε...". Η απάντηση πιο λιτή: «Τίποτα, μόνο για την Ελλάδα...". Οι αμερικανοί τρελάθηκαν μαζί του, τον αποθέωσαν ενώ ο αμερικανός συναθλητής του, Τζίν Κέλι δήλωσε: "Δεν θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή που έτρεχε για την πατρίδα του και όχι για τον εαυτό του». Και ο Άρθουρ Ντάφι σε σημείωμα του με τίτλο «Victory Belongs To Two Nations”, στους Boston Sunday Post, στις 21 Απριλίου 1946, έγραφε: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους, είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».
Ο Πέτρος Λινάρδος, καταξιωμένος Έλληνας δημοσιογράφος και ιστορικός του αθλητισμού έγραψε: «Ο Στέλιος Κυριακίδης ανήκει στη μεγάλη γενιά του ελληνικού στίβου του '30 που είχε μπολιαστεί με τη ρώμη της κυπριακής άθλησης. Πλάι και μαζί με τον Μάντικα, τον Φραγκούδη, τον Σύλλα, τον Λαμπράκη και πολλούς άλλους ακόμη ήταν ο μαγνήτης για τους φιλάθλους που πλημμύριζαν το Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο στην πρώτη φάση του θεσμού των Βαλκανιάδων ¬Εκείνοι μεταλαμπάδευσαν το ελληνικό αθλητικό πνεύμα και στο Ζάγκρεμπ, στο Βουκουρέστι, στη Σόφια, στο Βελιγράδι, στην Κωνσταντινούπολη».
Υ/Σ: Για όσους αγνοούν την ιστορία, θυμίζω, ότι οι Έλληνες αθλητές της Κύπρου αρνούνταν τα δώρα πως τους πρόσφεραν οι αποικιοκράτες για να αγωνισθούν με τα χρώματα της Μ. Βρετανίας και φορούσαν μόνο τα γαλανόλευκα. Οι σκλάβοι που δόξασαν την γαλανόλευκη σε χρόνια δίσεκτα και έκαναν υπερήφανο ένα Λαό που ζούσε, στο περιθώριο, καθώς παρ’ ότι νικητής και αποδεκατισμένος από τον καταστροφικό πόλεμο που προηγήθηκε βρέθηκε στην δίνη ενός εμφύλιου σπαραγμού που τόσα δεινά επισώρευσε….

Τα “greeklish” απειλούν την ελληνική γλώσσα.

Νωπή είναι ακόμα στην μνήμη μου, παρά το ότι πέρασαν αρκετά χρόνια, η αντίδραση ενός ακαδημαϊκού λειτουργού, όταν ένας μεταπτυχιακός φοιτητής τον αποκάλεσε Δάσκαλο. Είμαι καθηγητής πανεπιστημίου εξήγησε!!!! Προφανώς απ’ ότι αντιλήφθηκα η ενόχληση προήλθε από το γεγονός, ότι, έτσι, αποκαλούν οι σπουδαστές τους Εκπαιδευτικούς, στα Ανώτατα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Τ.Ε.Ι.) της πατρίδας μας, τα οποία για τους περισσότερους καθηγητές Πανεπιστημίων δεν είναι καθόλου Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Δάσκαλος: Ο πιο τιμητικός τίτλος για όποιον μπορεί να αντέξει το τεράστιο βάρος που προκαλούν οι ευθύνες απ’ αυτό το θεσπέσιο λειτούργημα.
Ο Δάσκαλος που καλείται σε δύσκολους ομολογουμένως καιρούς, να μεταλαμπαδεύσει στους νέους μας την γνώση, έχοντας να αντιπαλέψει με δισθεόρατους, αόρατους ως επί το πλείστον και υπεράνω κάθε υποψίας εχθρούς. Στην εποχή της υπερκατανάλωσης και της υπεραπλούστευσης, όπου αξίες, όπως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία και άλλα πολλά που συνθέτουν αυτό που ονομάζεται Ελληνικός Πολιτισμός, βάλλονται πανταχόθεν με βολές κατά ριπάς……
Τίτλος τιμής και ευλογία Θεού λοιπόν είναι να αξιωθείς να γίνεις ένας αληθινός Δάσκαλος. Και όποιος τον απαξιώνει, μάλλον κατά λάθος βρέθηκε σε μια τέτοια τιμητική θέση. Ο Δάσκαλος της Δημοτικής Εκπαίδευσης και όσοι μετά απ’ αυτόν παίρνει στην συνέχεια την σκυτάλη της Ελληνικής Παιδείας. Σε μια εποχή όπου ελλοχεύει ο θανάσιμος κίνδυνος αφελληνισμού των παιδιών μας, με μια μέθοδο που όσο αθώα και να φαίνεται στην ουσία αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα μεγατόνων που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το Εθνικό μας οικοδόμημα. Μάρτυρας αδιάψευστος οι απόψεις της κοινής γνώμης όπως εκφράσθηκαν μέσω μια πρόσφατης σφυγμομέτρησης.
Σε πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, που διεξήχθη σε μαθητές όλων των βαθμίδων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διαπιστώθηκε, πως η ευρέως διαδεδομένη χρήση των “greeklish”, επιδρά αρνητικά στην ορθογραφική ικανότητα των μαθητών! Η νέα αυτή μορφή “γλώσσας”, που αρχικά ξεκίνησε για εξοικονόμηση χρόνου-προκειμένου οι χρήστες να μην μετατρέπουν την γραμματοσειρά τους στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή από τα αγγλικά στα ελληνικά, σταδιακώς διαδόθηκε και πλέον επικρατεί στις σύγχρονες μορφές επικοινωνίας, όπως είναι το “Facebook”, το “MSN”, το “Skype”, αλλά και τα γραπτά μηνύματα σε κινητά τηλέφωνα,” e-mails”.
Τα είδη των λαθών των μαθητών αφορούν κυρίως την παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, το συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), καθώς, επίσης, σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.).
Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε “greeklish” σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία.
Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα “greeklish”, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο Επαγγελαμτικό Λύκειο το 70,2% και στο Γενικό Λύκειο 88,5%. Απ' αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιούν από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% τα χρησιμοποιεί καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.
Επιπλέον το 19% των μαθητών της Α’ και το 51,6% της Β’ τάξης του Γυμνασίου δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τα “greeklish” τουλάχιστον δύο χρόνια, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η χρήση τους ξεκινά από το δημοτικό.
Οι μαθητές δήλωσαν ακόμη πως πέρα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας (sms 52,8%, e-mail 78,2%, chat-forum 84,7%, smartphone 16,1%, pda 13,7%) χρησιμοποιούν τα “greeklis” και σε χειρόγραφα (προσωπικές σημειώσεις, σχολικές εργασίες, σημειώματα κ.α.) σε ποσοστό 15,7%.
Οι λόγοι χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι κατά τους μαθητές η συνήθεια, σε ποσοστό 83,9%, η εξοικονόμηση χρόνου (75,8%), επειδή το θεωρούν χρήσιμο ή βολικό εργαλείο (71,4%), για την αποφυγή ορθογραφικών λαθών (38,7%) και... επειδή είναι μόδα (33,9%).
Τέλος στην ίδια έρευνα, το 58,5% των μαθητών θεωρεί, ότι η χρήση των “greeklish” απειλεί την ελληνική γλώσσα, ενώ την ίδια άποψη έχει μόνο το 64,3% των φιλολόγων, ενώ το 53,6% έχει παρατηρήσει αύξηση των ορθογραφικών λαθών σε μαθητές, που παλαιότερα παρουσίαζαν καλύτερες επιδόσεις στο γραπτό λόγο.
Συμπέρασμα: Δώστε στους μικρούς μαθητές μας, πρώτα ελληνικά βιβλία και ύστερα Η/Υ!!! Και να θυμόμαστε πάντα πρέπει: Ο ανεπιτήδευτος πατριωτισμός που στοχεύει στην προστασία του πολιτισμού μας, δεν είναι έγκλημα κυρίες και κύριοι…..

Δέκα αλήθειες και ένα ψέμα….

Τώρα που οι εκλογές τελείωσαν και ο ο κυρίαρχος (;) Ελληνικός Λαός αποφάνθηκε (;), ας δούμε μαζί κάποιες στοιχειώδεις πικρές αλήθειες που αφορούν όλους μας: Αλήθεια πρώτη: Είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι όλοι οι Έλληνες προσήλθαν ελαφρά τη καρδία στις κάλπες, χωρίς βασανιστικές σκέψεις, φοβερούς προβληματισμούς και απίστευτα διλήμματα….. Εντούτοις βέβαιο είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων λειτουργεί όπως περίπου και στο ποδόσφαιρο. Δεν αλλάζει ομάδα με τίποτε…
Αλήθεια δεύτερη: Τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά τις εκλογές του 2004, η εναλλαγή στην εξουσία, δεν γίνεται γιατί οι επόμενοι τυγχάνουν της εμπιστοσύνης μας, αλλά πραγματοποιείται κυρίως επειδή μας απογοήτευσαν και θέλουμε να ρίξουμε μαύρο (αφού διέψευσαν τις προσδοκίες μας) στους προηγούμενους…..
Αλήθεια τρίτη: Οι ψηφοφόροι που σκέπτονται και ψηφίζουν με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία που σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί να καθορίσει ουσιαστικά το αποτέλεσμα. Ούτε και υπήρξε αριστερή στροφή, αφού ο δικομματισμός καλά κρατεί, μιας και ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ διατήρησαν τα συνολικά ποσοστά τους, ενώ Κ.Κ.Ε και Συνασπισμός δεν αύξησαν τις δυνάμεις τους. Και μην μου πείτε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό κόμμα, αφού ο βίος και η πολιτεία του επουδενί δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο
Αλήθεια τετάρτη: Μια ματιά στα ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων αρκεί, για να δούμε, όχι αυτούς που ήταν, αλλά αυτούς που δεν ήταν υποψήφιοι. Τα ψηφοδέλτια που βρίθουν, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, από τους καιροσκόπους της πολιτικής και από τα οποία απουσιάζουν καταξιωμένοι άνθρωποι στην ζωή, στις επιστήμες και στους πνευματικούς αγώνες.
Αλήθεια πέμπτη: Παρ’ όλα αυτά, όμως, δικές μας είναι οι επιλογές, δικά μας και τα κόμματα που μας κυβερνούν. Οι Νεοέλληνες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία, κάνουν μαύρα μεσάνυκτα από Ιδεολογίες και που ενδιαφέρονται σχεδόν αποκλειστικώς για το προσωπικό τους ρουσφέτι παρά για την πρόοδο του τόπου τους….
Αλήθεια έκτη: Σήμερα η ψήφος μας δεν μετρά σχεδόν καθόλου σε ότι αφορά τα Εθνικά μας θέματα, αφού όλα συνομολογούνται πίσω από τις κλειστές θύρες των ξένων διεθνών κυρίως εβραιο-αμερικανικών-αγγλο-τουρκικών κέντρων λήψεως των αποφάσεων. Κανένα κράτος δεν μπορεί να χαράξει μόνο του την στρατηγική του και να συνάψει διακρατικές συμφωνίες, αν δεν συνεννοηθεί πρώτα με τον μεγάλο αδελφό….. Και φυσικά τα μεγάλα ΟΧΙ πληρώνονται πολύ ακριβά…
Αλήθεια έβδομη: Πατρίδα ανεξάρτητη και υποθηκευμένη στο ενεχυροδανειστήριο των ξένων δεν γίνεται…
Αλήθεια όγδοη: Τα Ελληνόπουλα τα μάθαμε δυστυχώς να περιμένουν την αναπαυτική δημόσια καρέκλα και την κότα με τα χρυσά αυγά παρακολουθώντας τους ξένους εργάτες να οργώνουν την γη τους και να κτίζουν τα σπίτια τους.
Αλήθεια ένατη: Άρτος και θέαμα σ’ ένα Λαό που υποθηκεύει διαρκώς και με γεωμετρική πρόοδο όχι μόνο το μέλλον των παιδιών του, αλλά και των εγγονών, των εγγονών του…
Αλήθεια δέκατη: Οι οικογενειακές δυναστείες στην Ελληνική Πολιτική σκηνή, έχουν παρελθόν, έχουν παρόν και απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα θα έχουν δυστυχώς και μέλλον…. Πολιτικοί που σπούδασαν στα πιο ακριβά Πανεπιστήμια της Αμερικής και είτε κάθισαν σε αναπαυτικές καρέκλες με μισθούς που εμείς οι κοινοί θνητοί ούτε στα όνειρα μας δεν φανταζόμαστε, είτε δεν έχουν κολλήσει στην ζωή τους, ούτε ένα ένσημο… την ίδια ώρα που οι νέοι μας βολεύονται με τα ψίχουλα των “stage”, της ανθρώπινης ομηρίας και της εκμετάλλευσης.
Συμπέρασμα: Ζούμε δυστυχώς στην χώρα των προμηθειών, των διαλυμένων νοσοκομείων, των αυθαίρετων κτιρίων, των ανεξέλεγκτων και μέτριων Ιδιωτικών Κολεγίων. Ζούμε στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου με συσσωρευμένο πολιτισμό (κάθε είδους), ικανό να «θρέψει» αμέτρητες γενιές. Ένα πλούτο που τον σκεπάζει η αδιαφορία των μετρίων. Ζούμε στην χώρα με τα χιλιάδες «αμερικανάκια», τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά (ραδιόφωνο, τηλεόραση και τα ελεγχόμενα από το Κράτος και τους ολιγάρχες ιδρύματα) που έχουν φιμώσει από καιρό όλες τις δημιουργικές φωνές. Ζούμε στην χώρα που ανέδειξε τον Πολιτισμό, τα Γράμματα και τις Επιστήμες, με τα φοβερά, όμως, αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν οι αδιέξοδες πολιτικές των τελευταίων……. χρόνων. Βάλτε εσείς όποια χρονολογία σας βολεύει. Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα στην οποία στο μόνο που δυστυχώς μπορούμε να ελπίζουμε είναι το Ελληνικό Θαύμα….. Γιατί όπως έλεγε και ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς: Οι λαοί κερδίζουν μόνο όταν ορθώνουν το ανάστημα τους… Ιδού λοιπόν πεδίον δόξας λαμπρό. Καλό βόλι κύριε Παπανδρέου. Τούτες τις δύσκολες ώρες κανένας Έλληνας δεν δικαιούται να είναι απέναντι σου. Τα πρώτα βήματα φαίνονται θετικά, αλλά δεν παύουν να είναι απλώς κα μόνο επικοινωνιακά. Γιατί στην μάχη κρίνονται οι στρατηγοί και όχι στις δεξιώσεις…..
Υ.Σ.: Είναι ψέμα ότι το αδελφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Κύπρο, δηλαδή, ο Δημοκρατικός Συναγερμός λυπήθηκε για την ήττα της. Αν, ήταν, έτσι, ο πρόεδρος του, κ. Νίκος Αναστασιάδης δεν θα εμβόλιζε με τις δηλώσεις του, τον Κώστα Καραμανλή, λίγες μόνο μέρες πριν την κάλπη. Αυτό και αν συνιστά παρέμβαση στον προεκλογικό αγώνα. Η αχαριστία που δεν έχει όρια κυρίες και κύριοι.

Γιάννος Κρανιδιώτης: Η Ευρωπαϊκή λύση είναι μονόδρομος

Δέκα χρόνια πέρασαν χωρίς τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Τον Έλληνα της Κύπρου που από διαφορετικές θέσεις και κυρίως από την θέση του Υφυπουργού των εξωτερικών της μητρός πατρίδος, αγωνίσθηκε όσο κανένας άλλος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Κύπρου. Το Κυπριόπουλο που για δύο δεκαετίες η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του ήταν σχεδόν καθολική από την Ελληνική Πολιτεία.
Τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη τίμησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών «Ανδρέας Παπανδρέου» (ΙΣΤΑΜΕ), σε εκδήλωση μνήμης στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και στην παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια. Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γιώργος Παπανδρέου, καθώς και πολλοί άλλοι υψηλοί καλεσμένοι.
«Ο Γιάννος Κρανιδιώτης σφράγισε τις πολιτικές εξελίξεις στις κρίσιμες δεκαετίες του '80 και '90 για να καταξιωθεί ως πολιτικός και ως διπλωμάτης, που με επιτυχία συνδύαζε την τεχνοκρατική κατάρτιση με την πολιτική διορατικότητα και την σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη... Παρ’ όλο που η ζωή του Γιάννου ήταν σύντομη, η προσφορά και το έργο του ήταν ουσιαστικό και ιδιαίτερα επωφελές για Κύπρο και Ελλάδα. Παρακαταθήκη του δεν αποτελεί μόνον η αδιαμφισβήτητη συμβολή του στην ενταξιακή πορεία της Κύπρου, αλλά κυρίως οι αρχές στις οποίες στήριξε την πολιτική του δράση.... κατόπιν τεκμηριωμένης μελέτης και πολιτικού σχεδιασμού, είχε πεισθεί ότι η Κύπρος θα ενίσχυε τη θέση της εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, θα μπορούσαν σε αυτό το πλαίσιο αποτελεσματικότερα να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους... Η απουσία του Γιάννου για την Κύπρο και τον αγώνα της είναι ιδιαίτερα αισθητή τούτες τις κρίσιμες μέρες που το Κυπριακό και η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας βρίσκονται και πάλιν επιτακτικά μπροστά μας…».
Όλα τα παραπάνω αποτελούν το απόσταγμα της ομιλίας του Δημήτρη Χριστόφια, του πολιτικού ανδρός που από την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, βρέθηκε απέναντι στην πολιτική Κρανιδιώτη, όταν αυτός έδινε τις πιο δύσκολες μάχες για να πείσει και τελικώς να επιτύχει το όραμα του για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας! Και είναι αυτό, ίσως, το καλύτερο μνημόσυνο και η ύψιστη αναγνώριση του αγώνα που με συνέπεια έδωσε και κέρδισε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες ο Γιάννος Κρανιδιώτης. Το ΑΚΕΛ που και σήμερα δυστυχώς εξακολουθεί να βρίσκεται απέναντι από την Ευρώπη, αφού εντός του κυπριακού κοινοβουλίου καταψηφίζει πάντα σημαντικές ευρωπαϊκές συνθήκες, όπως το «σύμφωνο σταθερότητας" και την «συνθήκη της Λισσαβόνας».
Στην ίδια εκδήλωση μίλησε και ο Γιώργος Παπανδρέου, που μεταξύ των άλλων τόνισε: «…..Η μεγαλύτερη τιμή για τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη θα είναι να εργασθούμε όλοι μαζί, με επιμονή και ρεαλισμό, για να υλοποιηθεί το όραμά του για μια επανενωμένη, ευρωπαϊκή Κύπρο…….». Ο Γιώργος Παπανδρέου που όπως ο Μητσοτάκης και άλλοι Έλληνες πολιτικοί, έχει στα προσωπικά του τρόπαια το βραβείο «Ιπεκτσί», και ανήκει στην γενιά εκείνων που προώθησαν και τελικώς αποδέχθηκαν το Σχέδιο Ανάν, προκαταβάλλοντας ακόμα και την γνώμη του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Αυτή είναι δυστυχώς μια πικρή αλήθεια, που χωρίς φόβο και πάθος λέγεται και γράφεται από εκείνους τους ελάχιστους που δεν αποφάσισαν ακόμα να καταθέσουν μπροστά στο Αγγλο-αμερικανό-τουρκικό συνονθύλευμα, την αξιοπρέπεια τους. Και επειδή τίποτε δεν πρέπει να αποκρύπτεται, να θυμίσω ότι σε εκείνες τις δύσκολες ώρες, που οι αγγλοαμερικανοί βυσσοδομούσαν και απειλούσαν τον Κυπριακό Ελληνισμό με μια νέα μικρασιατική καταστροφή, σε περίπτωση που δεν αποδεχόταν το σχέδιο Ανάν, την πλέον ξεκάθαρη θέση, επί του επαίσχυντου Νατοϊκού σχεδίου, είχε τότε, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος και κάποια άλλα μικρότερα κόμματα, από εκείνα που όταν ανοίγουν οι κάλπες ψάχνουν να βρουν γιατί ο λαός τους υποτιμά τόσο προκλητικά. Οι υπόλοιποι είτε τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του σχεδίου, είτε στην καλύτερη των περιπτώσεων, μασούσαν τα λόγια τους……
Ναι, ο Γιάννος Κρανιδιώτης είναι μαζί μας στο δύσκολο αγώνα για την επίλυση του Κυπριακού. Ανεμίζοντας μαζί με τα Εθνικά σύμβολα μας και τις ευρωπαϊκές αξίες της Δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. Σε αυτές τις άξιες στις οποίες οφείλουμε να επιμένουμε έως το τέλος. Με ψυχραιμία, με μετριοπάθεια, με εμμονή και υπομονή. Στην πορεία της επανένωσης του τόπου μας, στην πορεία για την ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού και όχι την διχοτόμηση. Με Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους να ζουν ειρηνικά σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ευημερίας. Για τούτο και ο Κυπριακός Ελληνισμός απόρριψε εκείνο το επαίσχυντο σχέδιο. Γιατί δεν επανένωνε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Λαό της, αλλά νομιμοποιούσε και υιοθετούσε στους αιώνες των αιώνων την διχοτόμηση…….

Πογκρόμ……

Ήταν λίγο μετά την δημιουργία του τουρκικού κοσμικού λεγόμενου κράτους, όταν οι τούρκοι αποφάσισαν να δικάσουν ακόμα και την Παναγία. Σε αυτό το κράτος, διάδοχο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε μέσα από τις αμέτρητες γενοκτονίες και τις ανεξέλεγκτες και αδιάκριτες σφαγές, ως συνήθως αποφασίζουν με συνοπτικές διαδικασίες: Αφού, η Παναγία πέθανε, τότε η περιουσία της θα κατασχεθεί από το κράτος! Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους κοινούς θνητούς που δεν έχουν αφήσει απογόνους-κληρονόμους! Έτσι όλες οι εκκλησίες μαζί με όλα τα περιουσιακά στοιχεία τους πέρασαν στα βακούφια!!!
Ακολούθησαν και άλλες μεθοδευμένες διώξεις έως ότου φθάσουμε στις εφιαλτικές στιγμές και στο πογκρόμ που άρχισε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955, όταν μετά από ένα στημένο επεισόδιο και την δια τουρκικών χειρών έκρηξη στο δήθεν σπίτι του πατερούλη Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη, οι τούρκοι, προχώρησαν σε τέτοιας μορφής αγριότητες, που οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να τα περιγράψουν. Βιασμοί και εκτελέσεις, καταστήματα που παραδίδονται στις φλόγες, σύληση και δήωση των εκκλησιών, ελληνικές περιουσίες που δημεύονται και ένας άνευ προηγουμένου βίαιος ξεριζωμός που έφερε ξανά πολλούς κατατρεγμένους Έλληνες αδελφούς μας πρόσφυγες στο Ελλαδικό κράτος.. Ο κατατρεγμός ολοκληρώνεται με ένα νέο εθνικό ξεκαθάρισμα με αφορμή την τουρκοανταρσία στο ακρότατο ελληνικό προγεφύρωμα, αντίστασης, την Κύπρο, παραμονές Χριστουγέννων του 1963. Ο τουρκικός επεκτατισμός που ήταν και είναι πάντα πρώτος στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Ένας τόπος, μια Πόλη. Η ιστορία της τόσο πυκνή όσο και τα άστρα της. Μια Πόλη αθάνατη. Ψυχή της, τα όνειρα της. Εκεί και τα κειμήλια της Παναγίας Σουμελά. Μνημεία Ελληνικά που σκούριασαν στον χρόνο, μαζί με τα σκουριασμένα μυαλά των απογόνων του Κεμάλ. Και η Ελληνική Πολιτεία που παίρνει τον ύπνο του δικαίου. Από τους επίσημους φορείς δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική πρωτοβουλία, λένε και επαναλαμβάνουν οι άνθρωποι της Πόλης. Ούτε για την Σχολή του γένους, ούτε για τον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, εκεί που ο πατήρ Παύλος Πολίτης, επιμένει να αντιστέκεται και να δηλώνει πως η Πόλη είναι ένα «χωράφι, που μόνο εμείς μπορούμε και δικαιούμαστε να καλλιεργούμε». Αλλιώς την ονειρευόμαστε εμείς την μάνα Ελλάδα έλεγαν πικραμένοι από την εχθρική συμπεριφορά και την κάκιστη υποδοχή που έτυχαν οι κατατρεγμένοι από τον τουρκικό όχλο Έλληνες της πόλης: «Ήλθαμε στην μητέρα Ελλάδα και μας έλεγαν τουρκόσπορους», άκουσα να λέει με παράπονο σε εκπομπή της Ε.Τ.3, η κυρία Ρένα Φιλή.
Και οι νοέλληνες που πηγαίνουν συχνά στην Πόλη, με τους περισσότερους να νομίζουν ακόμα ότι θα αναστήσουν τον μαρμαρωμένο βασιλιά, κάτι, όμως, που ξεχνούν ευθύς μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα της άγριας καθημερινότητας. Όχι, κυρίες και κύριοι, δεν χάθηκε ποτέ η Πόλη. Η Πόλη εκπέμπει ακόμα παντού το άρωμα του πολιτισμού της, παρά τα 16 εκατομμύρια των κατοίκων της με τις πολυποίκιλες αντιθέσεις. Η Πόλη ανήκει στις πανάρχαιες Ελληνικές αξίες και είναι δώρο των Πανελλήνων σε ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα. Το Βυζάντιο που μπορεί ακόμα να ενώνει Λαούς και Πολιτισμούς.
Λιγοστοί πια οι ‘Έλληνες που απέμειναν στην Πόλη. Οι τελευταίοι έφυγαν κυνηγημένοι, αφού στους δρόμους ήταν περίπου μουγγοί, μιας και η υποψήφια ευρωπαία Τουρκία τους απαγόρευε να χρησιμοποιούν δημοσίως την γλώσσα τους! Σε αντίθεση με τον ελληνισμό όπου γης, που ναι, κράτησε, επικράτησε, διακρίθηκε και επικρίθηκε, γιατί είχε πάντα έστω και λιγοστούς ανθρώπους που πολεμούσαν, χωρίς να περιμένουν και πολλά πράγματα από το εθνικό Κέντρο…. Η Πόλη, η Βόρειος Ήπειρος, η Κύπρος, όλη η ελληνική διασπορά που κρατά γερά και μας τιμά ιδιαιτέρως. Και παρακαλώ πολύ τους νεόκοπους της νέας παγκοσμιοποιημένης ακαταστασίας, να μην το εκλάβουν και αυτό ως ακραία και υστερική άποψη.
Η Κωνσταντινούπολη, η Πόλη των Πόλεων, το πιο τρανό παράδειγμα αληθινής πολυπολιτισμικότητας. Η Πόλη της διαφορετικότητας που δεν ισοπεδώνει, αλλά συνενώνει. Έως την άλωση. Έως το πογκρόμ και την εθνοκάθαρση του 1955 και του 1963, που συνεχίζεται ακόμα….. οι Έλληνες στην Πόλη τώρα πια, δεν είναι παρά μερικές εκατοντάδες. Μεγαλώνουν, όμως, ακόμα με την γλώσσα του Ομήρου, την ιστορία του Θουκυδίδη και είναι και αυτοί περήφανοι για την Δημοκρατία του Περικλή, τα γλυπτά του Παρθενώνα, το νέο Μουσείο της Αθήνας… Και οι αληθινές ελληνικές αξίες είναι παντού. Στην Αλεξανδρέττα, στην Αλεξάνδρεια, στον Πόντο, στην Κύπρο, στην Β. Ήπειρο, στην ελληνόφωνη Ιταλία, στις μακρινές Ινδία και Περσία…
Υ.Σ,: Έσφαξαν 320 αιχμαλώτους στην ακτή της Κερύνειας. «Από το αίμα των αιχμαλώτων η θάλασσα κοκκίνισε», ομολογεί τουρκοκύπριος… Εκτελέσεις, εκτελέσεις, εκτελέσεις… Ελπίζω να μην διαμαρτυρηθούν και πάλιν οι θεωρητικοί της επαναπροσέγγισης, για δήθεν αναμόχλευση πληγών που δεν υποβοηθούν τις προσπάθειες για την λύση. Και για να τελειώνουμε μια για πάντα με αυτή την ιστορία. Κάθε λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να βρίσκεται απέναντι στην επαναπροσέγγιση με τους τουρκοκύπριους. Επαναπροσέγγιση, όμως, που δεν βασίζεται στην αμοιβαιότητα, είναι παράδοση στον εισβολέα και καταπακτή της πατρώας γης, κυρίες και κύριοι.

Στις χαρές και όχι στις λύπες σας….

Ένας ακόμα άνευ προηγουμένου όλεθρος. Όπως, σχεδόν, κάθε καλοκαιρινή περίοδο, και πάλιν μάρτυρες της ίδιας πικρής και θλιβερότατης ιστορίας. Άλλη μια φορά η Ελλάδα στον κλοιό των πυρκαγιών. Ο απολογισμός, όπως πάντα, ανατριχιαστικός. Σπίτια, εργοτάξια, κτηνοτροφικές μονάδες και κάθε είδους υποστατικά και εγκαταστάσεις έγιναν εν ριπή οφθαλμού παρανάλωμα του πυρός. Η πύρινη λαίλαπα που κατεύκαυσε ότι απόμεινε από τους λιγοστούς πνεύμονες πρασίνου της Αττικής γης. Και οι ειδικοί εμπειρογνώμονες που αναφέρονται ξανά σε μια ακόμα εγκληματική πράξη. Άλλωστε είναι πλέον πασίδηλο, ότι οι περισσότερες πυρκαγιές είναι έργο αδίστακτων εμπρηστών. Εγχώρια ή ξένα σατανικά μυαλά, που έχοντας ως στόχο κάποια προσωπικά συμφέροντα τους, δεν διστάζουν να ρίξουν στις φλόγες ότι έχει απομείνει από τις αμέτρητες πυρκαγιές που κάθε χρόνο αφανίζουν τους υπερπολύτιμους πνεύμονες πρασίνου της πατρίδας μας.
Πυρκαγιές είχαμε και θα έχουμε πάντα. Από την απερισκεψία και την κακή εκτίμηση μερικών, αλλά ακόμα και από φυσικά αίτια, όπως είναι οι ανεξέλεγκτες χωματερές, η κακή νοοτροπία με το κάψιμο της καλαμιάς και οι υψηλές θερμοκρασίες την εποχή του θέρους. Και τέτοια φαινόμενα μπορούν να αποσοβηθούν μόνο με προληπτικά μέτρα. Περιττό φαντάζει θαρρώ να θυμίσουμε, ότι η πρόληψη σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το παν, κάτι που δυστυχώς στην πατρίδα μας, όπως τα ίδια τα γεγονότα αποδεικνύουν, μάλλον αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Ένα ακόμα σύνθημα, αν θέλετε, παρά μια πρακτικότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με την μεγίστη δυνατή σοβαρότητα. Για να μην ερχόμαστε εκ των υστέρων να θρηνούμε επί των ερειπίων. Ούτε φυσικά και να ερίζουμε επί της τέφρας για το ποιός έχει την μικρότερη ή την μεγαλύτερη ευθύνη. Νισάφι πια, κυρίες και κύριοι ανευθουπεύθυνοι.
Και σε τούτη την μεγάλη δοκιμασία νάτην και πάλιν παρούσα την μικρή Κύπρο μας. Με όσα μέσα μπορούσε να διαθέσει, αλλά κυρίως με την ψυχή όσων έτρεξαν στο Εθνικό κάλεσμα. Μελανό σημείο η καθήλωση κατόπιν αστυνομικής εντολής που δόθηκε από την Αθήνα, στο έδαφος της Ρόδου, του ελικοπτέρου ρωσικών συμφερόντων που μισθώνει η Κυπριακή Δημοκρατία και το οποίο προσέτρεξε στην μάχη κατά των πύρινων μετώπων, επειδή, άκουσον-άκουσον… ο ρώσος συγκυβερνήτης του ελικοπτέρου είχε μια παλιά οφειλή ύψους εξακόσιων ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο! Για να καθυστερήσει, έτσι τουλάχιστον για τέσσερις ώρες η συμμετοχή του εν λόγω ελικοπτέρου στην μάχη της πυρόσβεσης! Το ελληνικό κράτος που σκόνταψε και πνίγηκε ακόμα μια φορά στην γραφειοκρατία ενός ανεκδιήγητου δημόσιου λειτουργού που εκείνες τις δύσκολες ώρες καθυστέρησε την συμμετοχή στην μάχη της πυρόσβεσης ενός υπερπολυτιμότατου κατασταλτικού, μέσου για εξακόσια μόνο Ευρώ! Ένα χρηματικό ποσό δηλαδή, μικρότερο ίσως και από την αξία ενός μόνο δένδρου καταμεσής του δάσους.
Σε κάτι τέτοιες θλιβερές στιγμές, έρχονται αλήθεια στο μυαλό οι μέρες εκείνων των υπέροχων καλοκαιριών του 1987 και του 2004. Τότε που όλη η Κύπρος έβγαινε στους δρόμους για να πανηγυρίσει τις μεγάλες αθλητικές επιτυχία της μάνας Ελλάδας στην καλαθόσφαιρα και στο ποδόσφαιρο. Σε τέτοιες χαρές είναι που θέλουμε να προστρέχουμε αδέλφια και όχι στις λύπες σας. Και η Κύπρος, πενθεί πραγματικά, κάθε φορά που βλέπει τον πλούτο της μάνας Ελλάδας να κατακαίγεται και να χάνεται τόσο άδικα….

Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν ήταν το τέλος…..

«Αν χίλιοι ήλιοι λάμψουν ταυτοχρόνως μια ήμερα στον ουρανό ίσως να φανεί σαν την μεγαλοσύνη του ένα και μοναδικού… αλλά θα είναι ο θάνατος ο καταστροφέας του κόσμου (Μαχαμπαράτο Αρχαίο Ινδικό Κείμενο).
Ήταν 6 Αυγούστου του 1945, ώρα 8 και 15 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, όταν το ρολόι της παγκόσμιας ιστορίας είχε σταματήσει στο απόλυτο μηδέν. Η πρώτη ατομική βόμβα, “little boy” (αγοράκι), τύπου ουρανίου, ακουμπά στο έδαφος της Χιροσίμα. Χιλιάδες άνθρωποι, όχι απλά θανατώνονται, αλλά κυριολεκτικώς εξανεμίζονται! Τρεις μέρες αργότερα ακολουθεί και η ρήψη της “Fat Man” (χονδρός), τύπου πλουτωνίου, που προοριζόταν για την πόλη Κοκούρα και έπεσε στο Ναγκασάκι, μιας που ο αρχικός στόχος άλλαξε τελικώς λόγω της πυκνής ομίχλης, με τα ίδια σχεδόν τραγικά αποτελέσματα. Ότι βρίσκεται στο πέρασμα της, εν ριπή οφθαλμού, κυριολεκτικώς εξαφανίζεται. Η 6η και η 9η Αυγούστου 1945, αποτελούν, δίχως άλλο, δυο ημερομηνίες όνειδος για την παγκόσμια ανθρωπότητα.
ΟΙ ρήψεις των δυο πυρηνικών βομβών ήταν προσωπική απόφαση του προέδρου των Η.Π.Α. Χάρι Τρούμαν και έφερε τις υπογραφές των υπουργών του των εσωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ και των στρατιωτικών χένρι Σίμσον.. Η δικαιολογία που προβάλλουν οι αμερικανοί, για αυτό το πρωτόγνωρο ανοσιούργημα τους, είναι ότι οι ρήψεις των ατομικών βομβών, θα έφερναν το γρήγορο τέλος του πολέμου στο θέατρο του Ειρηνικού Ωκεανού. Μέγα ψέμα βεβαίως, αφού η Ιαπωνία είχε ήδη αποδυναμωθεί στρατιωτικά και βρισκόταν στα πρόθυρα της συνθηκολόγησης, κάτι που τελικώς πραγματοποιήθηκε έξι μέρες αργότερα, στις 15 Αυγούστου. Η πυρηνική επίθεση των αμερικανών λοιπόν, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Αντιθέτως διεξήχθη σε πλήρη μυστικότητα, χωρίς καμιά προειδοποίηση για το όπλο ολοκληρωτικής καταστροφής που είχαν ήδη αποφασίσει να χρησιμοποιήσουν.
Τα όσα ακολούθησαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, είναι αρκούντως πειστικά για το τι είχαν κατά νου οι αμερικανοί, όταν απογείωναν τα πελώρια πολεμικά αεροσκάφη τους με το πιο καταστροφικό φορτίο, με προορισμό τους ιαπωνικούς στόχους. Η αμερικανική πολιτική σκέψη που ήθελε με τον τρόπο αυτό να στείλει το μήνυμα, για το ποιος θα είναι το αφεντικό της επόμενης μέρας του πολέμου. Η χρησιμοποίηση των πιο καταστροφικών ατομικών όπλων, όχι μόνο δεν έβαλε την ανθρωπότητα σε πορεία ειρήνης, αλλά, αντιθέτως, έδωσε το έναυσμα για την τρελή κούρσα των πολεμικών εξοπλισμών που ακολούθησε. Μια κούρσα θανάτου που λίγο πριν την κατάρρευση των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών και του λεγόμενου ανατολικού μπλοκ, μας είχε φέρει μια ανάσα πριν την επανάληψη της ίδιας ακριβώς παγκόσμιας τραγωδίας. Οι ζώνες επιρροής, ο ψυχρός πόλεμος, οι εμφύλιες με έξωθεν εντολές και οδηγίες, συρράξεις, η κρίση του 1972 με το γνωστό θέμα των πυραύλων στην Κούβα, το αιματοκύλισμα των Λαών, οι δολοφονίες ηγετών κρατών που δεν έσκυβαν το κεφάλι, η εισβολή σε χώρες που αντιδρούσαν στις δικτατορίες και ο περιβόητος πόλεμος των άστρων είναι μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Οι εγκληματικές, άσκοπες και δίχως άλλο, αδικαιολόγητες και καταδικαστέες αυτές ενέργειες, εκ μέρους πρώτα των αμερικανών και ύστερα των Σοβιετικών,, διαμόρφωσαν μια επικίνδυνη πορεία, τις συνέπειες της οποίας η ανθρωπότητα δεν μπόρεσε και ίσως να μην μπορέσει ποτέ να απορροφήσει. Και δεν αναφέρομαι ασφαλώς μόνο στις ανθρώπινες και υλικές συνέπιες εκείνης της έκρηξης, συνέπειες οι οποίες ήσαν οδυνηρότατες και δεν ξεπεράσθηκαν ακόμα, αλλά υποδηλώ κυρίως τα όσα ακολούθησαν παγκοσμίως σε πολιτικό, αλλά κυρίως σε στρατιωτικό επίπεδο. Γιατί, πραγματικός στόχος των αμερικανών, δεν ήταν άλλος από την κατάληψη εκ μέρους των Η.Π.Α. της παγκόσμιας στρατιωτικής και πολιτικής πρωτοκαθεδρίας, αφού οι απεχθείς αυτές πράξεις τους, μπορεί να ήταν από την μια η τελευταία πολεμική πράξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, από την άλλη, όμως, εξελίχθηκαν σε μια διαρκή ισορροπία τρόμου, που αποτέλεσε την απαρχή, ενός νέου ακήρυκτου ψυχρού λεγόμενου πολέμου μεταξύ των Η.Π.Α και της Σοβιετικής Ενώσεως. Ένας ψυχρός πόλεμος που οδήγησε σε μια φρενήρη κούρσα εξοπλισμών, κάτι που ανάγκασε τους Σοβιετικούς να προχωρήσουν στην δημιουργία του δικού τους πυρηνικού οπλοστασίου, με αποτέλεσμα το 1949, να έχουμε και την πρώτη σοβιετική πυρηνική δοκιμή. Οι αμερικανοί, που μετά τις αναπάντεχες κοσμογονικές αλλαγές στα πρώην ανατολικά κράτη, δεν έπαψαν μαζί με το αδελφό κράτος του Ισραήλ να ενισχύουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο, απειλώντας και εισβάλοντας κατά το δοκούν, με το πρόσχημα την κατασκευής από χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου και κυρίως από μέρους Αραβικών και Ασιατικών χωρών, πυρηνικών όπλων και όπλων μαζικής καταστροφής!!! Η εισβολή και το αναπάντεχο Βατερλό των αμερικανών, όμως, στο ΙΡΑΚ, τους διέψευσε οικτρώς και πανηγυρικώς. Και έπεται συνέχεια….. Γιατί η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν ήταν δυστυχώς το τέλος του πολέμου, αλλά η απαρχή ενός άλλου εξίσου αιματηρού ανορθόδοξου και ασταμάτητου…

Μικρές, πικρές και άγνωστες ιστορίες……

Είναι μια μικρή πικρή ιστορία από ένα άνθρωπο της διπλανής πόρτας, καθόλου, όμως, συνηθισμένη και σίγουρα συγκλονιστική. Μια ιστορία που θα έμενε άγνωστη, όπως και τόσες άλλες φαντάζομαι, είτε από σύμπτωση, είτε γιατί δεν ψάχνουμε όσο πρέπει τα γεγονότα, είτε κυρίως επειδή σήμερα οι άνθρωποι δεν μιλούν όσο πρέπει μεταξύ τους. Κέντρο εκπαίδευσης διαβιβάσεων Χαϊδαρίου., τρεις το πρωί, ξημερώματα, 22 Ιουλίου 1974. Στον θάλαμο ξάγρυπνος ένας νέος, 28 ετών, τότε. Την νεκρική σιωπή, σπάει άξαφνα ο θόρυβος μιας σφαίρας. Να ήταν αλήθεια άραγε, ή μήπως ένα κακό προαίσθημα; Μια σφαίρα αναίτια διαπερνά και γλύφει σχεδόν το πρόσωπο του Μανώλη. Εκείνη ακριβώς την στιγμή στην φλεγόμενη Κύπρο έφθαναν τα ελληνικά μεταγωγικά με τους λοκατζήδες της 1ης Μοίρας Καταδρομών, που είχαν απογειωθεί από την Σούδα, με προορισμό την φλεγόμενη Μεγαλόνησο. Ας δούμε σύντομα το ιστορικό εκείνης της πολεμικής επιχείρησης:
«…Τα παλικάρια της 1ης Μοίρας Καταδρομών με έδρα το Μάλεμε της Κρήτης, 19-22 χρονών επιβιβάζονται στα NORATLAS στη Σούδα. Αεροπορική αποστολή «ΝΙΚΗ», την ονόμασαν. Αντικειμενικός της σκοπός, η ενίσχυση των μαχόμενων Ελλήνων στην Κύπρο. Η επιχείρηση χαρακτηρίζεται ως μια από τις επιτυχέστερες και ηρωικότερες επιχειρήσεις στην ιστορία της Ελληνικής, αλλά και της παγκόσμιας πολεμικής αεροπορίας. Μια «επιχείρηση αυτοκτονίας» που μόνον Έλληνες Αεροπόροι μπορούσαν να εκτελέσουν. Την υλοποίηση του εγχειρήματος ανέλαβε η 354 μοίρα Τακτικών Μεταφορών με Αεροσκάφη NORATLAS, με τα γενναία πληρώματα τους….. Ένα από τα 15 αεροσκάφη που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση, το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4” κτυπήθηκε καίρια και κατέπεσε σε μικρό ύψωμα λίγα μέτρα πριν από τον διάδρομο προσγειώσεως. Τραγικό αποτέλεσμα Τέσσερις (4) αεροπόροι και είκοσι επτά (27) καταδρομείς, έμειναν για πάντα στα άγια Κυπριακά χώματα να φυλάττουν Θερμοπύλες. Ο Ηλίας Δαλαμάγκας από το Μεσοχώρι της Λάρισας ήταν ένας απ’ αυτούς…. Ένα άλλο αεροσκάφος, το “ΝΙΚΗ-7” κάπνιζε στον χώρο του κατεστραμμένου διαύλου προσγειώσεως, κτυπημένο από τα αντιαεροπορικά πυρά. Το πλήρωμα και οι καταδρομείς έβγαλαν πριν καεί, τα δύο νεκρά παλικάρια και τους δέκα (10) τραυματισμένους καταδρομείς που είχαν κτυπηθεί στον αέρα…
Τα παλικάρια της 1ης Μοίρας Καταδρομών παρά το βαρύ κτύπημα που δέχθηκαν, ξεχύθηκαν στην πίστα του αεροδρομίου, αναπτύχθηκαν και χάθηκαν στο σκοτάδι. Οι μάχες που έδωσαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας δικαίωσαν τη θυσία των συναδέλφων τους. Πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας γνωστές σε λίγους……
Το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4” σκεπάζεται με συνοπτικές διαδικασίες σ’ ένα πρόχειρο τάφο… Μαζί του θάβονται και τα διαμελισμένα κορμιά δεκαέξι τουλάχιστον καταδρομέων. Λες και κάτι ήθελαν να κρύψουν… Έκτοτε το ένα λάθος διαδέχεται το άλλο. Για να φθάνουν στις γενέτειρες των ηρώων μας, οστά που δεν τους ανήκουν, να θάβονται και να ξεθάβονται για να γίνεται, έτσι, ο πόνος των δικών τους ανθρώπων, ακόμη πιο δυσβάστακτος… Τρεις φορές έως τώρα έστειλαν οστά που δεν ανήκουν στον αείμνηστο Ηλία, λέει με παράπονο ο αδελφός του Μανώλης Δαλαμάγκας….».
Ο Μανώλης Δαλαμάγκας που την ώρα της συντριβής του αεροσκάφους, την στιγμή δηλαδή ακριβώς που το αεροσκάφος “ΝΙΚΗ-4”, μέσα στο οποίο βρισκόταν και ο αδελφός του, αείμνηστος καταδρομέας Ηλίας Δαλαμάγκας, έπεφτε φλεγόμενο στο μικρό ύψωμα της Μακεδονίτισσας, είδε να περνά από μπροστά του μια σφαίρα, που κανένας άλλος δεν αντιλήφθηκε. Να ήταν αλήθεια άραγε ή το κακό προαίσθημα που τον κυρίευε δεκαπέντε ολόκληρες μέρες. Τόσες, δηλαδή, μέρες, όσες χρειάσθηκε, έως ότου, φθάσει το κακό μαντάτο στο πατρικό του σπίτι. Μια ιστορία που μοιράσθηκε μαζί μας, για πρώτη φορά στην ζωή του, την Κυριακή 19 Ιουλίου 2009, όταν μας προσκάλεσε και μας φίλεψε στο πατρικό του σπίτι, αμέσως μετά την επιμνημόσυνη δέηση που τελέσθηκε και τις καταθέσεις στεφάνων στην προτομή του ήρωα, στην γενέτειρα του, το Μεσοχώρι Λάρισας…

«ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ»

Παραμονές της 15ης Ιουλίου του 1974. Η σύγκρουση της Χούντας με τον Μακάριο έχει φθάσει στο έσχατο σημείο. Ο Αρχιεπίσκοπος απευθύνεται με μια εκτενή επιστολή στον στρατηγό Γκιζίκη και μεταξύ των άλλων απαιτεί την απομάκρυνση των Ελλαδιτών αξιωματικών από την Εθνική Φρουρά της Κύπρου. Οι πληροφορίες που με καταιγιστικό ρυθμό φθάνουν στο προεδρικό Μέγαρο πείθουν τους πάντες, ότι οι συνταγματάρχες είναι έτοιμοι να προχωρήσουν σε ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου. Παρ’ όλα αυτά ο Μακάριος δηλώνει πως εξακολουθεί ακόμα να τους πιστώνει με τον αναγκαίο πατριωτισμό: «Δεν υπάρχουν τρελοί στο Ελληνικό στράτευμα, ούτε καν ο Ιωαννίδης».
15 Ιουλίου του 1974, ώρα οκτώ και δεκαπέντε το πρωί. Ο Ελλαδίτης ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης υπογράφει το σήμα με το συνθηματικό: «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ». Τα άρματα μάχης έχουν ήδη βγει στους δρόμους και διασχίζουν βασικές οδικές αρτηρίες της Λευκωσίας. Στην εμπροσθοφυλακή βρίσκονται άνθρωποι που εκτελούν χωρίς να μπορούν να φέρουν οποιαδήποτε αντίρρηση τις στρατιωτικές εντολές. Οι πρώτες δηλώσεις της ηγεσίας των πραξικοπηματιών ανατρέπουν συλλήβδην τις όποιες προσδοκίες των χρήσιμων ηλιθίων ιδιελόγων. Η λέξη ΕΝΩΣΗ για την οποία υποτίθεται βγήκαν τα άρματα στους δρόμους, δεν αναφέρεται ούτε για αστείο από τους «Εθνοσωτήρες». Άλλη μια φορά οι απλοί και αγνοί πατριώτες πληρώνουν το τίμημα της συνομωσίας.
Το πραξικόπημα είναι το πρόσχημα που δίνει την αφορμή στην Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο, κάτι που επιχείρησε χωρίς επιτυχία και στο παρελθόν. Τούτη την φορά, όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η προδοσία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Πίσω της βρίσκεται ένας σχεδόν αόρατος άνθρωπος, που κατευθύνει με απίστευτη ακρίβεια τα συνωμοτικά σχέδια του. Είναι ο βραβευθής με Νόμπελ ειρήνης, Χένρι Κίσιντζερ, οι άνθρωποι του οποίου κάνουν ότι είναι δυνατόν ώστε η Ελλάδα να μείνει αμέτοχη της κατάστασης που διαμορφώνεται στρατιωτικά. Το διπλωματικό του σώμα στήνει καλά την πλεκτάνη. Μετά τις πρώτες συγκρούσεις η χούντα καταρρέει. Το πεδίο δράσης ανήκει πλέον αποκλειστικά στον υπουργό εξωτερικών της Αμερικής. Ήδη έχει επιβάλλει μια εύθραυστη εκεχειρία και συνομιλίες που κρατούν, τόσο, όσο χρειάζεται η πολεμική μηχανή της Τουρκίας, για να εξαπολύσει την τελειωτική της επίθεση. Ο στόχος ένας και μοναδικός. Η διχοτόμηση. Και ενώ οι δυο πλευρές βρίσκονται σε διάλογο, ο τουρκικός στρατός κατά παράβαση της εκεχειρίας, εξακολουθεί να αποβιβάζεται ανενόχλητος και να ενισχύει τις θέσεις του. Με την αμερικανική διπλωματία να ενεργοποιεί όλους τους μηχανισμούς της, προκειμένου να μην υπάρξει καμιά Ελλαδική αντίδραση. Ούτε και στις 13 Αυγούστου, που οι τούρκοι τορπίλιζαν τον διάλογο και από την Άγκυρα δινόταν στο σύνθημα: «Η ΑΪΣΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ».
Έτσι καταλαμβάνεται de-facto το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την μάνα Ελλάδα συνεργό και συμμέτοχο στην πιο μεγάλη προδοσία. Από την μια οι συνταγματάρχες που την ώρα της πιο μεγάλης σφαγής του Κυπριακού Ελληνισμού, άφησαν παρά πόδας τα όπλα και από την άλλη οι πολιτικοί που μετά την επιστροφή τους από την αυτοεξορία αναλώνονται σε πανηγυρισμούς και δεξιώσεις για την αναίμακτη τάχατες αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η Κύπρος είναι μακριά μας είπαν ξανά. Το πιο μεγάλο ψέμα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.
Να τι γράφει, τον Σεπτέμβριο του 1975 η τουρκική εφημερίδα «Λίμπρ Μπελζίκ»: «Οι στρατιωτικοί κύκλοι της Τουρκίας που είχαν την ευθύνη της αποβάσεως δήλωσαν, ότι η επιχείρηση θα αποτύγχανε και οι τούρκοι ήταν έτοιμοι να αποσύρουν τις δυνάμεις τους σε περίπτωση χρησιμοποιήσεως της Ελληνικής Αεροπορίας από τις βάσεις της Κρήτης». Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζει και ο τούρκος στρατηγός της εισβολής στα απομνημονεύματα του, όπου παραδέχεται την δεινή θέση στην οποία βρέθηκε, όταν από την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων, έχανε ένα-ένα τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς και τους οπλίτες του, με πρώτο τον συνταγματάρχη Καραγλάνογλου ο οποίος ηγείτο των αποβατικών δυνάμεων.
Κάπως, έτσι, σβήνει για πάντα το πιο μεγάλο όνειρο για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974, αποτέλεσε το κύκνειο άσμα ενός διαιώνιου ονείρου. Τα άρματα μάχης ισοπέδωσαν στο πέρασμα τους, τους πάντες και τα πάντα. Εκείνο το μαύρο πρωινό. Με εκείνο το απίθανο συνθηματικό: «Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΙΣΗΛΘΕ ΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ». Έκτοτε κανείς δεν τολμά να ψελλίσει οτιδήποτε. Με την Κύπρο να οδηγείται βήμα-βήμα στις επεκτατικές αγκάλες και στις αιμοσταγείς ορέξεις του Ανατολίτη Αττίλα. Με πολλούς Έλληνες της Κύπρου να μην έχουν πλέον κανένα πρόβλημα να επιδείξουν τα διαβατήρια τους στις κατοχικές αρχές για να πάνε να πιουν το καφέ τους στο λιμανάκι της Κερύνειας. Και την μάνα Ελλάδα να συνιστά υπομονή και αυτοσυγκράτηση.
Και ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι πραγματικοί ένοχοι αυτού του δίδυμου εγκλήματος και αυτής της πρωτοφανούς τραγωδίας που ακολούθησε; Ο μισανοιγμένος φάκελος της Κύπρου, αραχνιασμένος και ξεχασμένος κρύβει όλα τα μυστικά για το δίδυμο έγκλημα. Αυτός ο φάκελος πάνω στον οποίο πολλοί ακούμπησαν για να θρέψουν πολιτικές δάφνες και που κανένας και ποτέ δεν τόλμησε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του. Γιατί κακά τα ψέματα, ένας κλειστός φάκελος είναι πιο βολικός για κάποιους που φαίνεται να είναι υπεράνω υποψίας.….. Νεκρούς και ζώντες.
Μια παλιά Ρώσικη παροιμία λέει: «Πρέπει να τυφλωθεί όποιος βλέπει μόνο με το παρελθόν». Το παρελθόν που υπάρχει για να διδάσκει και όχι να διχάζει. Αρκεί η ιστορία να γράφεται πάντα χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Αρκεί η ιστορία να μην γράφεται όπως βολεύει τους κομματάρχες και τα κομματόσκυλλα. Για όλα αυτά που μας πονάνε αβάστακτα….

Θεσσαλοί ήρωες

Μέρες Ιούλη, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Αισθήματα θλίψης για τι αποφράδες μέρες καθώς μετρούμε τις ανοικτές πληγές μας και τιμούμε τους νεκρούς ήρωες μας. Και εκείνους που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Δημοκρατία και εκείνους που θύματα μιας απίστευτης πλεκτάνης προδόθηκαν την ώρα της έσχατης μάχης, καθώς σχεδόν μόνοι τους, εγκαταλελειμμένοι και προδομένοι, έδιναν τον ιερό αγώνα εκεί ψηλά στις κακοτράχαλες βουνοκορφές του γέρου Πενταδάκτυλου και στης Κερύνειας τις όμορφες ακρογιαλιές, για την απόκρουση του τούρκου εισβολέα.

Δεν πολέμησαν, δεν αντιστάθηκαν στην Κύπρο υποστηρίζουν πολλοί. Πρόκειται για το πιο μεγάλο ψέμα, μιας και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Οι αριθμοί που αποδεικνύουν, πως σε κανένα πόλεμο της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας, δεν έδωσαν την ζωή τους, τόσοι πολλοί, σε τόσες λίγες μέρες. Μεταξύ αυτών και πολλοί Ελλαδίτες, οι πιο πολλοί καταγόμενοι από την Θεσσαλική γη, που ως ένα ελάχιστο φόρο τιμής, νοιώθω την ανάγκη να τους θυμηθούμε σήμερα μαζί, το καθένα από αυτούς ξεχωριστά.

Ο ταγματάρχης Πούλιος Δημήτριος και ο Λοχίας Κουκουσούλης Βασίλειος από τα Τρίκαλα έσυραν πρώτοι τον χορό των αθανάτων, όταν έπεφταν στην μάχη κατά των τούρκων στασιαστών, ο πρώτος στην περιοχή της Αμμοχώστου και ο δεύτερος στην Αγία Τηλλυρία το 1964. Γα να τους ακολουθήσουν πιστοί στον όρκο «Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά», το μαύρο καλοκαίρι του1974: Ο Υπολοχαγός πεζικού Τσιώνος Σωτήριος από τον Κοκκινοπηλό Ελασσώνος, ο λοχαγός πεζικού Τσουκνίδας Δημήτριος από τους Σοφάδες της Καρδίτσας (επίσημα αγνοείται), ο Αρχιλοχίας Σκαμπαρδώνης (επίσημα αγνοείται) Χρίστος από το Μαυρομάτι της Καρδίτσας, ο επιλοχίας πεζικού Αθανασίου Νικόλαος από την Κρυοπηγή της Καρδίτσας, ο δεκανέας Μπολομύτης Χρυσόστομος από το Χάρμα της Καρδίτσας, ο δεκανέας πεζικού Κωστόπουλος Ζάχος Στέφανος από το Προάστιο της Καρδίτσας, ο στρατιώτης Αθανασούλας Βασίλειος από την Αγρελιά των Τρικάλων, ο στρατιώτης Κουκούλης Θωμάς από τους Αγίους θεοδώρους της Καρδίτσας (σύμφωνα με μαρτυρία του αδελφού του είναι αγνοούμενος), ο στρατιώτης Παναγιώτου Βασίλειος από το Πευκόφυτο Καρδίτσας, ο καταδρομέας Δαλαμάγκας Ηλίας από το Μεσοχώρι Λάρισας, ο καταδρομέας Γιαννακός Στέφανος από το Παλαιοκκλήσι της Καρδίτσας και ο καταδρομέας Νάκος Γεώργιος από τον Πλάτανο Τρικάλων.
Αγνοούνται ακόμα, ο αρχιλοχίας Γιαννακόπουλος Νικόλαος από το Μουζάκι Καρδίτσας, ο επιλοχίας Ραχωβίτσας Γρηγόριος από τον Άγιο Ακάκιο της Καρδίτσας, οι λοχίες Αθανασόπουλος Δημήτριος από την Καστανιά της Καρδίτσας και Οικονόμου Ηλίας από τα Τρίκαλα και οι στρατιώτες Ανεμάς Δημήτριος και Καραγιώργος Αθανάσιος από την Καρδίτσα.
Θα τους είμαστε πάντα ευγνώμονες. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.

Ντίνος Αυγουστή
Καρδίτσα - Αγνοούμενοι:
1. Γιαννακόπουλος Νικόλαος του Δημητρίου,
2. Ραχωβίτσας Γρηγόριος του Θωμά,
3. Αθανασόπουλος Δημήτριος του Μηνά,
4. Ανεμάς Δημήτριος του Ιωάννη,
5. Τσουκνίδας Δημήτριος του Βαΐου,
6. Κουκούλης Θωμάς του Ιωάννη,
7. Σκαμπαρδώνης Χρήστος του Φιλίππου

Καρδίτσα - Πεσόντες:
1. Αθανασίου Νικόλαος του Γεωργίου,
2. Μπουλομύτης Χρυσόστομος του Αγγέλου,
3. Κωστόπουλος Στέφανος του Αθανασίου,
4. Γιαννάκος Στέφανος του Θωμά,
5. Παναγιώτου Βασίλειος του Παναγιώτη