Ανακόλουθοι και ασυνεπείς…

Ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών ιδρύθηκε ύστερα από το τέλος του πιο αιματηρού πολέμου στην ιστορία της παγκόσμιας ανθρωπότητας, με την Ευρώπη να έχει την μεγαλύτερη και πιο καθοριστική συμβολή για την αντιμετώπιση της Ναζιστικής λαίλαπας. Εκατομμύρια άνθρωποι υπέφεραν τα πάνδεινα και αμέτρητοι θυσιάσθηκαν προκειμένου να αντιμετωπισθεί η στρατιωτική μηχανή του γερμανικού άξονα.
Αποστολή του Ο.Η.Ε. με βάση πάντα τις δικές του Ιδρυτικές Αρχές είναι η διαφύλαξη της παγκόσμιας ασφάλειας, ειρήνης και ελευθερίας. Για τον σκοπό αυτό μάλιστα και προκείμενου να είναι αποτελεσματικός στην αποστολή του, έχει το δικαίωμα ακόμα και στην χρήση στρατιωτικών μέσων προκειμένου να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη, εκεί όπου κρίνεται απαραίτητο. Η Κορέα και το Κουβέιτ είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κατά τα οποία ο Ο.Η.Ε. χρησιμοποίησε στρατιωτική βία προκειμένου να εφαρμόσει τια δικά του ψηφίσματα. Και η Κύπρος είναι μια από τις πολλές άλλες περιπτώσεις καταπάτησης των Αρχών του Ο.Η.Ε και της παραβίασης των δικών του ψηφισμάτων στις οποίες ο Ο.Η.Ε. έκλεισε επιδεκτικά τα μάτια του…. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών που κινήθηκε αστραπιαία μόλις εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή και χωρίς περιστροφές την καταδίκασε, καλώντας την Τουρκία να σταματήσει πάραυτα τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Παρ΄ όλα αυτά, η Τουρκία, όχι μόνο περιφρόνησε τον Ο.Η.Ε., αλλά επέτεινε την στρατιωτική βία μέχρι που τελικώς κατέβαλε πολύ μεγάλο μέρος τους εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, δημιουργώντας έκτοτε μια απαράδεκτη de-facto κατάσταση.
Και τί δεν μας υποσχέθηκαν λοιπόν όλα τούτα τα χρόνια που πέρασαν. Και τί δεν ακούσαμε αλήθεια για την παράνομη κατοχή και τις τραγικές συνέπειες της. Αμέτρητα είναι τα καταδικαστικά για την Τουρκία ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνελεύσεως του Ο.Η.Ε. Με τους εκάστοτε Γενικούς Γραμματείς του Οργανισμού να αποδεικνύονται ανακόλουθοι, αφού τα υψηλά αφεντικά τους (βλέπε αγγλοαμερικανοί) χρησιμοποιούν και εκτελούν τα διάφορα ψηφίσματα, πάντα κατά το δοκούν. Για να φθάσουμε στο σημείο μια χώρα που κατακρατά παράνομα έδαφος μιας άλλης χώρας πλήρους μέλους του Ο.Η.Ε., να είναι σήμερα μέλος της ομάδας των μη μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και να διεκδικεί χωρίς συνέπειες θέση μέσα στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια!
Είναι γεγονός βεβαίως πως όλοι οι Γενικοί Γραμματείς του Ο.Η.Ε. είχαν ενεργό ανάμιξη για την λύση του κυπριακού, χωρίς ωστόσο κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Οι Δείκτες Κουεγιάρ και οι Ιδέες Γκάλι (1992) ήσαν προτάσεις για λύση, τις οποίες η Τουρκία ουδέποτε καταδέχθηκε να συζητήσει. Και όλα αυτά χωρίς συνέπειες. Για να φθάσουμε το 2004, στο επαίσχυντο και δοτό σχέδιο λύσεως του κυρίου Ανάν, το οποίο η Τουρκία έσπευσε ασμένως να αποδεχθεί, αφού ουσιαστικά νομιμοποιούσε τα παράνομα κεκτημένα της. Ένα σχέδιο που απορρίφθηκε, όμως, από την συντηρητική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού.
Έκτοτε οι πιέσεις προς την δική μας πλευρά διαρκώς εντείνονται. Αυτό το νόημα είχε άλλωστε και η πρόσφατη επίσκεψη του Μπαν Γκι Μουν στην Κύπρο. Μια επίσκεψη, υποβοηθητική υποτίθεται του απευθείας διαλόγου, που ως γνωστό ξεκίνησε επίσημα στις 2 Σεπτεμβρίου 2008. Ένας διάλογος που κατά γενική ομολογία, ενώ, όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα καρκινοβατούσε, ως δια μαγείας κατά δήλωση των Χριστόφια-Ταλάτ, σημείωσε σημαντική πρόοδο μόνο στην τελευταία συνάντηση τους, πριν ο κ. Μπαν βρεθεί στην Κύπρο.
Είδαμε, λοιπόν την μια μέρα τον Γ.Γ του Ο.Η.Ε. να επισκέπτεται το προεδρικό μέγαρο, να παρακάθεται σε δείπνο, να κάνει δηλώσεις μαζί με τον Δημήτρη Χριστόφια, και την άλλη μέρα να κάνει ακριβώς το ίδιο στα κατεχόμενα, ωσάν να επισκεπτόταν ένα άλλο, διαφορετικό κράτος. Γεύμα, κόκκινα χαλιά και δηλώσεις και στο λεγόμενο προεδρικό μέγαρο του ψευδοκράτους. Ενέργειες, δίχως άλλο που υπονομεύουν την Κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας με ταυτόχρονη ακύρωση των Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας 541 και 550, γιατί ουσιαστικά η επίσκεψη του Μπαν Γκι Μουν στα κατεχόμενα συνιστά περιφρόνηση τους και κάλεσμα και σε άλλους να τον ακολουθήσουν.
Κατά τα άλλα καμιά αναφορά δεν έγινε ούτε στην κατοχή, ούτε και στην ανάγκη κατάργησης της. Η επίσκεψη, το πρόγραμμα και το περιεχόμενο της ήταν μια καλά προσχεδιασμένη Διπλωματική ενέργεια της Τουρκίας, της Βρετανίας και του Ντάουνερ με στόχο την περαιτέρω αναβάθμιση του παράνομου καθεστώτος στα κατεχόμενα. Λαμπερή εξαίρεση η αντίδραση των αρχηγών των Κομμάτων, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΣΤΩΝ που αρνήθηκαν την πρόσκληση Ντάουνερ, στο επίσης υπονομευτικό γεγονός, της δεξίωσης στο Λήδρα Πάλλας. Η Κύπρος που και πάλιν βρίσκεται στην μέγγενη και στραγγαλίζεται ασφυκτικά από τα αόρατα πλοκάμια της αγγλοαμερικανοτουρκικής μαφίας.,
Υ.Σ.: Και η κρατική ΝΕΤ που πρόβαλε την επίσκεψη Μπαν στην Κύπρο στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων, εικοστή είδηση…. Αδέλφια, έλεος!!!

Αμερικανολαγνεία….

Ο κάθε καινούργιος χρόνος φέρνει μαζί του μια καινούργια ανατροπή. Ο ερχομός του, σαν την αντεστραμμένη όψη των απολογισμών, δίκην λατρείας που προβάλλεται μέσα από την προσμονή της έλευσης του. Τα πάντα θέλουμε ν’ αλλάξουν, να πάρουν καινούργια μορφή, ανθρώπινο ρυθμό και ουσιαστικό νόημα. Ο ερχομός του νέου έτους, που μ’ ένα ανεξήγητο τρόπο ήταν πάντα συνυφασμένος με την ελπίδα μιας νέας, καλύτερης ζωής. Αυτή η εικόνα είναι πολύ βαθιά χαραγμένη στο μυαλό όλων των ανθρώπων από την παιδική τους ηλικία. Για όλους τους παραπάνω και άλλους πολλούς λόγους, η έλευση κάθε νέου έτους, εορτάζεται πάντα με χαρά, στις πλείστες μάλιστα των περιπτώσεων, στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, χιλιάδες μικρά κανονάκια γεμίζουν τον ουρανό με αμέτρητα φανταχτερά, ποικιλόχρωμα και πανάκριβα κατά το πλείστον πυροτεχνήματα. Αμερικανολαγνεία και αμερικανιές της κακιάς ώρας! Συνεπακόλουθο και αυτό της αποστειρωμένης μοναξιάς μας.
Συλλογίζομαι πραγματικά και σχεδόν αμήχανα σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι, εκείνη ακριβώς την ώρα της ταριχευμένης χαράς και των στημένων πανηγυρισμών, έψαχναν στους κάδους τους απορριμμάτων για να πνίξουν την πείνα τους. Πόσα παιδιά στον λεγόμενο τρίτο κόσμο άφησαν την τελευταία τους πνοή, εκείνη ακριβώς την ώρα, που εμείς κάναμε την νύκτα μέρα, έτσι, μόνο και μόνο για το γούστο μας. Τρίτος κόσμος και πράσινα άλογα θα μου πείτε! Ωραία, λοιπόν! Ας το δούμε μόνο από την μια όψη, εκείνη, δηλαδή, της δικής μας Εθνικής ωφέλειας. Γιατί, κυρίες και κύριοι, τόση σπατάλη, την ίδια ακριβώς ώρα, που όλοι, μας προειδοποιούν για τα ακατάσχετα χάλια της οικονομίας μας;
Κάποτε την περιμέναμε με απίστευτη προσμονή αυτή την ξεχωριστή νύκτα. Όλη η οικογένεια έπρεπε να βρίσκεται στο σπίτι και μαζί με συγγενείς και φίλους να το γλεντήσουν με την ψυχή τους και να ανταλλάξουν από καρδιάς ευχές για ένα νέο, πιο ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Τώρα, γνήσια παιδιά και εμείς μιας καλοστημένης αμεικανόπνευστης παράστασης ασφυκτιούμε στις πλατείες και σαν καλοκουρδισμένες υπερκαταναλωτικές μηχανές, σχεδόν τουρτουρίζοντας αλαλάζουμε…..
Κατά τα άλλα, χωρίς καμιά αμφιβολία και η νέα δεκαετία αρχίζει δυστυχώς με πολλές αντιφάσεις και ανισότητες. Η χώρα μας, που ενώ από την μια κατακλύζεται από αμέτρητους κατατρεγμένους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, από την άλλη, είναι γεμάτη με χιλιάδες αυτόχθονες άνεργους, που ελπίζουν μόνο στην απόκτηση ενός πτυχίου Ανώτατου Πανεπιστημιακού ή Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Οποιουδήποτε πτυχίου και με οποιοδήποτε τρόπο…. Και η κατ’ εξακολούθηση οργανωμένη ληστεία του τρίτου κόσμου, από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, καλά κρατεί. Αν αληθινά λοιπόν, θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, έννοιες όπως η Δημοκρατία, η Ελευθερία και τα πραγματικά ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν πλέον –όπως και ο παραδοσιακός αυθεντικός τρόπος διασκέδασης- μόνο στην εικονική πραγματικότητα. Ο θάνατος σου η ζωή μου και το κακό που παράγινε.
Υπάρχουν θα μου πείτε και εκείνοι που ακόμα αντιστέκονται. Κάποιοι Αληθινοί και όχι ψευδεπίγραφοι Επαναστάτες, μοναχικοί καβαλάρηδες και διεκδικητές μιας καλύτερης ζωής για όλους, που αυτές τις μέρες έψαχναν κάποιους συνανθρώπους τους για να τους δώσουν κάτι από το υστέρημα τους. Ευτυχώς για όλους μας……
Και η αποτίμηση, ή, αξιολόγηση αν προτιμάτε: Στην δεκαετία του «00» κατρακύλησαν ανεπανόρθωτα οι ανθρώπινες αξίες. Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν η κατάσταση καταστεί οριστικώς μη αναστρέψιμη. Τώρα λοιπόν που κόπασαν οι πανηγυρισμοί και ο ουρανός καθάρισε από τους καπνούς των πυροτεχνημάτων ας κάνουμε όλοι την ενδοσκόπηση μας…… για να είναι η νέα χρονιά πραγματικά μια καινούργια και ξεχωριστή χρονιά.

Ένας ανεκτίμητος θησαυρός

Η Ελληνική γλώσσα είναι εικόνα και συνάμα γραφή. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες γλώσσες, όπως γράφεται, έτσι και διαβάζεται. Κάθε λέξη της έχει και μια ξεχωριστή έννοια. Όποιος, δεν γνωρίζει να χρησιμοποιεί σωστά την Ελληνική γλώσσα, δεν μπορεί να επικοινωνεί. Όσα γράφουμε, όσα προφέρουμε με καθαρότητα είναι η γλώσσας μας. Σε αυτή στηρίζονται όλες οι τέχνες, όπως είναι το θέατρο και όλα τα επιτεύγματα του πολιτισμού, αφού η Ελληνική γλώσσα, είναι μια γλώσσα, που με την χρήση της, στέλνει νοήματα ζωής και μέσω αυτής μπορούμε να γίνουμε κοινωνοί μεγάλων αξιών. Και αν η παράδοση και η ιστορία έχουν κάποια αξία, τούτη οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα.
Η γλώσσα μας θυμίζει την καταγωγή και τις ρίζες μας. Το κάθε γράμμα ξεχωριστά, όπως γράφεται έτσι και διαβάζεται. Και η ρίζα της λέξης δεν αλλάζει ποτέ, αφού είναι ο πυρήνας της γλώσσας μας, είναι οι ρίζες της, που δεν άλλαξαν με το πέρασμα των αιώνων. Και αυτές οι ρίζες είναι που την κράτησαν στους αιώνες των αιώνων ζωντανή, γι’ αυτό και έγινε αποδεκτή απ’ όλους τους λαούς που ήρθαν σε επαφή μαζί της.
Όσοι λαοί ήλθαν σε επαφή με την Ελληνική γλώσσα την σεβάσθηκαν και την αποδέχθηκαν. Σημειώνουμε ενδεικτικά: Μια στις τέσσερις λέξεις της αγγλικής γλώσσας είναι ελληνική και μια στις έξι στην γαλλική γλώσσα. Ακόμα στα ελληνικά καταγράφονται το 80% των διεθνών ορολογιών και το 90% της ιατρικής επιστήμης. Βεβαίως και στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν ξένες λέξεις που δυστυχώς δεν μπήκαμε στον κόπο να μεταφράσουμε (ιμπεριαλισμός, κομουνισμός, τραμ, τραίνο, τρακτέρ, κ.α.), κάτι που ήταν πολύ εύκολο να γίνει αν καταφεύγαμε στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, η οποία είναι πηγή νέων λέξεων, καινούργιων ιδεών και καινούργιων εργαλείων που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καθιερώθηκαν. Αλλά και σε άλλες περιπτώσεις δανεισθήκαμε αρκετά πράγματα, όπως επί παραδείγματι στον αθλητισμό και κυρίως στα ομαδικά αθλήματα, την μουσική και την σύγχρονη τεχνολογία, κάτι που συμβαίνει, επειδή δεν μπήκαμε στον κόπο να βασανίσουμε επαρκώς την σκέψη μας. Ιδού και μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: volleyball=πετόσφαιρα, basketball=καλαθόσφαιρα, handball=χειροσφαίριση, water polo=υδατοσφαίριση, tractor=γεωργικός ελκυστήρας, κ.α. Δάνεια και αντιδάνεια, βεβαίως, πάντα θα υπάρχουν και δεν πρέπει να μας ενοχοποιούν στον βαθμό που είναι θεμιτά και όχι κακόγουστα. Παρ’ όλα αυτά, η ελληνική γλώσσα είναι ένας θησαυρός που δεν πρέπει να επιτρέπουμε να καταληστεύεται και να παραφράζεται, φθάνοντας με αυτόν τον τρόπο στον γλωσσικό ιμπεριαλισμό, που βλάπτει τα μέγιστα την ελληνική γλώσσα, αφού φθείρεται ανεπανόρθωτα, μιας και αφήνονται οι νέοι μας να επηρεάζονται χωρίς αντίσταση. Να θυμόμαστε λοιπόν πρέπει την απέραντη αξία της γλώσσας μας, την οποία οφείλουμε να μάθουμε τόσο καλά, ώστε να την ξεπεράσουμε, να κυριαρχήσουμε δηλαδή επ’ αυτής και να την καταστήσουμε το όχημα με το οποίοι περνάμε και δεν περνάει αυτό από πάνω μας. Γιατί όσο επαρκέστεροι χρήστες της γλώσσας μας γινόμαστε, τόσο καλύτερα συνεννοούμαστε. Ο συνδυασμός των εικόνων έχει μεγάλη σημασία στην χρήση του ορθού λόγου. Η ελληνική γλώσσα παλαιόθεν προσφέρεται όσο καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο για νοητική άσκηση. Ας ασκηθούμε λοιπόν σωστά. Η γλώσσα μας επιδέχεται ασκήσεων, εξίσου σημαντικών όπως και η άσκηση του σώματος. Διαφορετικά θα υπεισέρθουμε στο λαβύρινθο της πνευματικής φτώχειας, κάτι που δυστυχώς δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται εκείνοι, που με κινηματογραφική ταχύτητα διαγράφουν από το ωρολόγια πρόγραμμα των σχολείων μας, τα φιλοσοφικά μαθήματα. Καιρός λοιπόν να συντονισθούμε Ελληνικά. Διότι, συν τοις άλλοις, η γλώσσα είναι το κύριο στοιχείο που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες….. και αν η παράδοση και η Ιστορία μας έχουν κάποια αξία, τούτο οφείλεται κυρίως στην γλώσσα μας.
Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η ελληνική γλώσσα ως επίσημη στο ευρωκοινοβούλιο με το επιχείρημα: «το να μιλά κάποιος χωρίς την Ελληνική γλώσσα είναι σαν να μιλάς σ’ ένα τυφλό για τα χρώματα». Και μιας και βρισκόμαστε εν μέσω δωδεκαημέρου να θυμόμαστε πρέπει: Στην ελληνική γλώσσα δίδαξαν τον Χριστιανισμό οι Απόστολοι των Εθνών.
Υ.Σ.: Οι παρακάτω σκέψεις μου, γράφονται, με αφορμή τα αμέτρητα μηνύματα, που λόγω των ημερών έλαβα, κυρίως μέσω του φορητού τηλεφώνου, σε παραφρασμένα Ελληνικά, αυτά που στην καθομιλουμένη ονομάζονται Ελληνικά της κακιάς ώρας…

Σόφια………….

Λίγες μέρες παραμονής στην Βουλγαρική πρωτεύουσα ήταν αρκετές για να με πλημυρίσουν με απίστευτα συγκρουόμενα συναισθήματα. Σόφια, η πόλη των απίστευτων αντιθέσεων. Κτίρια που μοιάζουν με κουτιά, είναι τα περισσότερα, με το κέντρο της πόλης να είναι πραγματικό μαγευτικό. O υπέρλαμπρος Καθεδρικός Ναός του Αγίου Αλεξάνδρου Nevski, η Εθνική Πινακοθήκη, το κτίριο της εθνικής βιβλιοθήκης, το προεδρικό μέγαρο, το μουσείο με τα πλούσια εκθέματα του, το δικαστικό μέγαρο, η Ορθόδοξη εκκλησία των Ρώσων, το κτίριο του κρατικού Πανεπιστημίου, το θεατρικό μέγαρο, κ.α. Και ο συνειρμός σχεδόν αναπόφευκτος: Κάπως, έτσι, και ακόμα καλύτερο θα ήταν το Κέντρο της Αθήνας, αν δεν σκεπάζαμε την ιστορία μας, με το τσιμέντο της αντιπαροχής!!!!
Άκουγα να λένε διάφορα για την σημερινή Βουλγαρία, μα για να είμαι ειλικρινής τα περισσότερα μου φαίνονταν ως πολύ ακραία και παράλογα. Πριν την κατάρρευση του ολοκληρωτικού συστήματος, διάφοροι τύποι, από αυτούς που υποτίθεται ζούσαν την ευτυχία τους συστήματος, κρατούσαν τσίλιες στην γωνία και αγόραζαν στην μαύρη αγορά τα δολάρια. Και τι δεν έδιναν αλήθεια κάποιες αιθέριες υπάρξεις για μερικά γυναικεία εσώρουχα…. Τώρα όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τα αντικατέστησαν τα casino, ο αγοραίος έρωτας, άνθρωποι που παραμονεύουν παντού για σου κλέψουν το αυτοκίνητο και αστυνομικοί που την έχουν στημένη στην γωνία προκειμένου να εξοφλήσεις την τροχαία παράβαση σε τιμή, που μπορείς να διαπραγματευθείς κατά περίπτωση και περίσταση Οι παγίδες στους δρόμους αμέτρητες. Και μοιραία πέφτεις στα μπλόκα της αστυνομίας, μιας και αποκλείεται να αποφύγεις την τροχαία παράβαση, αφού αντί οι οδηγοί να συναντούν στις στροφές την συνεχή διαχωριστική γραμμή, την συναντούν μπροστά τους στην απόλυτη ευθεία. Μια τροχαία παράβαση των 120 ευρώ, εξοφλείται επί τόπου, άντε το πολύ με 20 ευρώ. Εκτός αυτού, οι ασκούντες τον τροχαίο έλεγχο αστυνομικοί, σε ενημερώνουν και για τα επόμενα καραούλια των αστυνομικών. Με είκοσι ευρώ, δηλαδή, αγοράζεις τέσσερις τροχαίες παραβάσεις!!! Βουλγάρικα αυτοκίνητα σπάνια σταματούν, αφού όπως λέει και μια γνωστή παροιμία: «Τι μπορείς να λάβεις από τον μη έχοντα…».
Στην καρδιά της βουλγαρικής πρωτεύουσας λοιπόν. Εκεί που δύσκολα παίρνεις απαντήσεις σε πολλά καυτά ερωτήματα. Απαντήσεις πήραμε πρόθυμα μέσα σε δύο λεπτά, όταν κατευθυνόμενοι προς το κέντρο της πόλης ζητήσαμε την συμβουλή μιας νεαρής κοπέλας που υπομονετικά μας εξήγησε την σωστή κατεύθυνση για την εκκλησία του Αγίου Αλεξάνδρου. Μα πώς εξηγείται αλήθεια, σε μια πόλη με μέσο μισθό 150 ευρώ να υπάρχει τόση χλιδή και ταυτοχρόνως τόση ανέχεια;. Ιδού και η απάντηση: Casino μαφία, αγοραίος έρωτας….. Λίγες ώρες αργότερο στο πιο ψηλό σημείο τη πόλης με μια πέννα και ένα κομμάτι λευκό χαρτί στο χέρι και ιδού το απόσταγμα των βασανιστικών ερωτηματικών, αν θέλετε και ένα πρώτο συμπέρασμα:
Σόφια 1: Μεσάνυκτα. Στο πιο ψηλό σημείο. Κοιτάζω γύρω μου. Ο ορίζοντας πολύ μακρινός. Κάπου, κάπου ένα αστέρι που πέφτει, αφήνει τα αποτυπώματα του στον σκοτεινό ουρανό, λίγο πριν σβήσει για πάντα. Πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά σου. Εδώ δεν είναι Ελλάδα. Εδώ είναι βαλκάνια. Σόφια. Σκέφτομαι αληθινά τί είναι αυτό που έφερε εικοσάχρονα κοριτσόπουλα να πουλούν τα φιλιά τους σε τιμή ευκαιρίας .Ο παράδεισος τους που δεν ήταν παρά μια απίστευτη κόλαση. Το μεγαλύτερο παραμύθι. Ώσπου η αλήθεια να νικήσει το ψέμα. Η ελευθερία που δεν έφερε την ευτυχία. Και το όνειρο που έγινε εφιάλτης. Πενήντα ευρώ. Όλα με πενήντα ευρώ. Κάπως έτσι, βλέπουν πως θα ξημερώσει και γι’ αυτούς μια καλύτερη μέρα……
Σόφια 2: 22ος όροφος.“R….a”. Η θέα πραγματικά Μαγευτική. Ακόμα και τα χαμόσπιτα στα φώτα της νύκτας, μοιάζουν με παλάτια. Εδώ σβήνουν την πείνα του έρωτα, κάθε λογής, καθώς πρέπει. Άνθρωποι υπεράνω κάθε υποψίας, διαπραγματεύονται τα φιλιά και τον έρωτα. Όλα έχουν την τιμή τους. Ακόμα και ένα αθώο φιλί…..
Σόφια 3: Αύριο. Με το πρώτο φως. Επιστροφή. Τι να θυμάμαι αλήθεια; Τι πρέπει να θυμάμαι Και τι να ξεχάσω; Τι να πάρω μαζί μου και τι να αφήσω εδώ; Από την μια ο πολιτισμός. Και από την άλλη η παρανομία. Αντιθέσεις. Δεν υπάρχει ισορροπία. Τα πάντα κινούνται με περίεργους ρυθμούς. Σχεδόν συνωμοτικά. Φεύγω με αμέτρητα ερωτηματικά… Τα λόγια του συναδέλφου, ίσως να δίνουν μια πρώτη απάντηση: Αυτοί θα αργήσουν, μα θα βρουν τον δρόμο τους. Εμείς είναι που χάσαμε για πάντα την πυξίδα. Ναι, μπορεί να είναι και έτσι φίλοι μου, αφού σε είκοσι άντε το πολύ τριάντα χρόνια θα είμαστε η μειοψηφία στην ίδια την πατρίδα μας…….

Ταπεινός προσκυνητής….

Ψηλά στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Δίπλα και ενδιάμεσα από τα δοξασμένα Οχυρά Ρούπελ. Επιστροφή από την Βουλγαρία, εκεί που βρέθηκα μαζί με άλλους συναδέλφους για μια εκπαιδευτική μας υποχρέωση. Μια επίσκεψη που άργησε πολύ και που επιτέλους πραγματοποιήθηκε, αφού χρειάσθηκε να παρεκκλίνουμε λίγο από το κανονικό δρομολόγιο της επιστροφής. Μπροστά μας δύο λιτές και απέριττες προτομές και μια υψηλή μαρμάρινη στήλη.
«Αντισυνταγματάρχης Καταδρομών Κατσάνης Γεώργιος Διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών Κύπρου. Έπεσε ηρωικά στις 21-7-1974 στο ύψωμα Άγιος Ιλαρίων της Κύπρου». Και παρακάτω στην ίδια προτομή σε μια μικρή χάλκινη πλάκα διαβάζουμε ακόμα: «Εκτέλεσες στο αποκορύφωμα λεβέντη μας Γιώργο το καθήκον και το χρέος σου στην πολυπόθητη πατρίδα. Κι είν απροσμέτρητα περήφανη η ιδιαίτερη σου πατρίδα! Πολέμησες σαν Έλληνας… σαν ήρωας Μεγάλος. Κι έγινες –ΣΥΜΒΟΛΟ- που αιώνια θα μείνει. Και κάθε θνητός εδώ, το γόνυ του θα κλείνει». Η συμπολίτισσα του – Κανελλίτσα Νικολάου Πασχαλέρη.
Τα παραπάνω διαβάζει κάθε διαβάτης που περνά και σταματά ταπεινός προσκυνητής σε κεντρική πλατεία του Σιδηροκάστρου. Διαμετρικά αντίθετα και στον ίδιο χώρο μια άλλη προτομή. Αυτή του αείμνηστου Δεσπότη Κωνσταντίνου Ασημίδη που σφαγιάσθηκε άγρια από τους κομιτατζήδες βουλγάρους, στην οποία και διαβάζουμε: «Μητροπολίτης Μελενοίκου και Σιδηροκάστρου Κωνσταντίνος Ασημίδης, εσφαγιάσθη υπό των βουλγάρων την 26η Ιουνίου 1913. Και στην μέση ακριβώς μια υψηλή μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα 65 Ελλήνων πατριωτών, των υπό βουλγάρων σφαγιασθέντων τη 27η Ιουνίου 1913.
Και τι δεν έφερα στην μνήμη μου αλήθεια, όταν ακουμπούσα για πρώτη φορά λίγα λουλούδια μπροστά στην μπρούτζινη προτομή του αείμνηστου διοικητή μου, οι ηρωικές πράξεις του οποίου δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνες των Σαλαμινομάχων, των Μαραθωνομάχων και των τριακόσιων του Λεωνίδα. Ο Γεώργιος Κατσάνης, ένας χαλκέντερος Έλληνας αξιωματικός, με αστείρευτο θάρρος, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή κατευθύνοντας με θάρρος απαράμιλλο την μάχη. Γύρω του οι προδομένοι λοκατζήδες του, από τους πλέον αδικημένους, αλλά πολύ υπερήφανους μαχητές της Ελληνικής Κυπριακής αντίστασης κατά του τούρκου εισβολέα. Ο Γεώργιος Κατσάνης που το υψηλό αίσθημα στο στρατιωτικό καθήκον, δεν του επέτρεψε ποτέ να σκεφθεί ποιοί και γιατί τον άφησαν να πολεμά μόνος και προδομένος, μαζί με τα παιδιά του, (όπως μας αποκαλούσε ο ίδιος στις ανέμελες ειρηνικές μα δύσκολες μέρες στην εκπαίδευση), τους ηρωικούς λοκατζήδες του, στις ακρότατες και προδομένες Θερμοπύλες της Κύπρου….
Αν ζούσε, σήμερα ο αείμνηστος Μακεδόνας αξιωματικός, θα ήταν 68 ετών. Ποιός ξέρει, ίσως να το αποκαλούσαν και πραξικοπηματία. Όπως, αποκαλούν αρνούμενοι έστω και ένα απλό μνημόσυνο τους 22 προδομένους καταδρομείς που εκτελώντας άνωθεν εντολές έχασαν την ζωή τους τόσο άδικα κατά την διάρκεια της εμφύλιας πολεμικής σύγκρουσης. Κατά την διάρκεια εκείνου τους άφρονος και προδοτικού πραξικοπήματος, για το οποίο εκείνοι που πραγματικά πρόδωσαν, χαίρουν ακόμα πλήρους ασυλίας. Κοιμήσου ήσυχα λοιπόν, αείμνηστε Γεώργιε Κατασάνη. Κοιμήσου με ήσυχη την συνείδηση και άσε τους ζωντανούς, που μη μπορώντας να απεγκλωβισθούν από τα ψεύτικα ιδεολογικά τους σύνδρομα δεν έχουν αναγνωρίσει ακόμα τους λοκατζήδες σου, που έφυγαν τόσο άδικα και απρόσμενα, πάντα, όμως, με ψηλά το κεφάλι.…

Υ.Σ.: Ταπεινά για εκείνο: Άγιος Ιλαρίωνας

20 Ιουλίου. Βράδυ Σαββάτου. Μεσάνυκτα. Σ’ εκείνη την απρόσιτη βουνοκορφή. Αριστερά μας. Σ’ εκείνο το στενό μονοπάτι. Ιούλιος. Χαράματα Κυριακής. Πρώτη φορά Στα Άγια χώματα. Στο ψηλό ξέφωτο. Κάτω απ’ το κάστρο του Άγιου Ιλαρίωνα. Την ώρα που έβγαινε ήλιος, του Ιούλη ο ήλιος ο καυτός. Για να φωτίσει για στερνή φορά, καθώς πάλευε με τον χάροντα, στα μαρμαρένια αλώνια της τιμής, το ξανθό το παλικάρι, με τις πλατιές χερούκλες, το πλατύ μέτωπο και το ατέλειωτο χαμόγελο. Κατσάνης Γεώργιος. Ο ήρωας Μακεδόνας αξιωματικός, από το Σιδηρόκαστρο….

Μίκης Θεοδωράκης

Μια σειρά εκπομπών της Βίκυς Φλέσσα «Στα άκρα» είναι που έδωσαν την αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Μια σειρά εκπομπών αφιερωμένων στον παμμέγιστο Έλληνα μουσικοσυνθέτη, Μίκυ Θεοδωράκη. Τον άνθρωπο που ταξίδεψε τ’ όνομα της Ελλάδος στα πέρατα της γης. Τον ανυποχώρητο επαναστάτη που θυσίασε τα νιάτα του για τις ιδέες του, την ειρήνη, την ελευθερία και την Δημοκρατία. Τον άνθρωπο που αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο πολύ λίγοι στην σύγχρονη Ελλάδα….
Δίχως αυτόν ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Αναγνωστάκης και άλλοι πολλοί Έλληνες ποιητές θα ήταν μόνο στις βιβλιοθήκες. Σταχυολόγησα και μοιράζομαι μαζί σας ότι απεκόμισα ως τηλεθεατής από αυτές τις υπέροχες εκπομπές, που δυστυχώς, λόγω του προχωρημένου της ώρας που μεταδίδονται, λίγοι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν. Βλέπετε η ελληνική τηλεόραση έχει άλλες προτεραιότητες τις ώρες της μεγάλης τηλεθέασης. Και ποιος δεν γνωρίζει αλήθεια ότι η ωραία Ελένη αιτείται διαζυγίου!!!
Πάμε λοιπόν από την αρχή: «Κάθε Τετάρτη ήταν το μάθημα της Εθνικής διαπαιδαγώγησης: Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Αλαμάνα… Πολλές φορές ακολουθούσαν και παρελάσεις. Για την Ελλάδα. Είναι πολύ μεγάλο πράγμα η Εθνική υπερηφάνεια αρκεί να μην θέλεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τους άλλους. Η εξουσία που κτυπάει και από χαρά. Η διεφθαρμένη εξουσία. Το αίσθημα των φοβισμένων ανθρώπων που πιάνονται από την εξουσία και μετατρέπονται σε τύραννο. Κάποτε υπερισχύει ο Μπετόβεν και βγαίνει η αρμονία. Κάποτε ξυπνάει η ανασφάλεια και βγαίνει το Άουσβιτς. Καπιταλισμός είναι η χειρότερη μορφή εξουσίας. Περνά στο στάδιο του ιμπεριαλισμού. Μιλάμε μόνο για ομόλογα. Χάσαμε την τελευταία μάχη. Το τελευταίο σήμα προδόθηκε. Οι Έλληνες βρέθηκαν μόνοι τους. Απελευθερώθηκαν μόνοι τους. Οι ξένοι μας άφησαν. Φυσικά βρήκαν συμμάχους. Εφιάλτες. Οι περισσότεροι σήμερα στην Ελλάδα είναι ξένοι, κυρίως αμερικάνοι».
Από την μια ο πατριωτισμός που δημιουργεί εποποιίες και οι επαναστάτες που δημιουργούν μια δίκαιη κοινωνία, απέναντι στους καταδότες που δημιουργούν τραγωδίες. Κάποια ασελγούν στο όραμα δήθεν της παγκόσμιας ελευθερίας. Και κάποιοι πλάθουν όνειρα για την πατρίδα, όπως την θέλουν: Λεβεντομάνα και απροσκύνητη. Κοινωνία δίκαιη, με μόρφωση για όλους. Και λαϊκή απελευθέρωση. Όχι λαϊκή αποχαύνωση.
«Θα σκοτωνόμουνα σαν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος», υποστηρίζει ο Μίκυς Θεοδωράκης και δεν θα έβλεπα όσα είδα. Τότε στον πόλεμο του “40 και στον εμφύλιο που ακολούθησε. Σήμερα η χώρα μας χλευάζεται από τους Λαούς της Ευρώπης. Ποιους; Τους Γερμανούς που σκότωσαν πάνω από μισό εκατομμύρια Έλληνες πατριώτες, χωρίς να δώσουν πεντάρα. Επτά χρόνια χούντα. Τέσσερα μέσα και τρία έξω. Οι χώρες οι μεγάλες ζουν κατά 30% από την πώληση όπλων. Μας πουλούν όπλα και μας χλευάζουν. Αποδήμησαν τον Ελληνισμό.
Και η σχέση του με τον Θείο: Ο πόνος με ένωνε με τον Θεό. Πρώτη μου συναυλία «Αι γεναιαί αι πάσαι». Πρώτη επαφή με την πραγματική μουσική. Έκανα τον ίσον και έκανα τους ψαλμούς. Η Βυζαντινή μουσική με επηρέασε βαθύτατα, αφού από ηλικία 2-3 ετών άκουγα την γιαγιά μου να ψέλνει Βυζαντινούς ύμνους. Η επαφή με την μουσική ήρθε στο Σχολείο, στην Πάτρα. Όταν ρώτησα τον πατέρα μου για το βιβλίο της μουσικής και τα αποτυπώματα (νότες), μου απάντησε ότι είναι ψείρες. Από τότε ασχολούμαι με αυτές τις ψείρες. Η μουσική έβγαινε από μέσα μου. Παρέμεινα, όμως, ο ίδιος. Ανεπηρέαστους.
Μίκυς Θεοδωράκης. Πραγματικά μεγάλος και αληθινός. Η ολοζώντανη ιστορία μας. Μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες.. Οι παρεμβάσεις του για τα εθνικά μας θέματα πάντα καταλυτικές. Η συνέχεια, η σύνθεση και ο εμπλουτισμός, μέσα από την αγωνιστική δράση, του ιστορικού μας πλούτου. Του πλούτο της ελληνικής ιστορίας που θέλουν, σήμερα, να σβήσουν... Οι κομουνιστές τον θεωρούν το άσωτο τους παιδί, οι δε υπόλοιποι τον θεωρούν άξιο, μόνο όποτε τους βολεύει. Κανόνας για εκείνους που δεν κρύβονται. Γιατί ποιός άλλος παλαιός κομουνιστής έχει το θάρρος να ομολογήσει πως αν επικρατούσε ο λαϊκός στρατός θα ήμασταν χειρότεροι και από την Αλβανία του Χότζα…….
Υ.Σ,: ¨Σ’ αυτήν την γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την σημασία αυτής της λέξης και τίποτε – απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει την ταυτότητα τους….». Η απάντηση του πολύ μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη στην πολύ μικρή Θάλεια Δραγώνα….. Και η γνώμη του για τον Ανδρέα Παπανδρέου και την Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Οι μεγάλοι απόντες της αντίστασης. Πού ήταν στα χρόνια της κατοχής…. Ποτέ και πουθενά δεν πολέμησαν…..»

Ο Στέλιος Κυριακίδης στον τελικό...

«Τίποτα, μόνο για την Ελλάδα...»

Η ζωή του θρυλικού μαραθωνοδρόμου και αξέχαστου αθλητή του στίβου από την Πάφο, του Στυλιανού Κυριακίδη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία από τις πολλές διακρίσεις που απέσπασε σε πανελλαδικό και διεθνές επίπεδο, μεταφέρεται στον κινηματογράφο, σε μια παραγωγή που ετοιμάζει, σύμφωνα με αθηναϊκά δημοσιεύματα ο Έλληνας παραγωγός κινηματογράφου Πάρης Κασιδόκωστας.
Ο Στέλιος Κυριακίδης, γεννήθηκε στο χωριό Στατός της Πάφου στις 4 Ιουνίου 1910. Εκεί όπου δημιούργησε το Γυμναστήριο και τον Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης Ξεκίνησε τον αθλητισμό από την Γυμναστικό Σύλλογο «Ολύμπια - ΓΑ-ΣΙ-Ο (Γ.Σ.Ο.) της Λεμεσού και έμεινε πιστός σε αυτόν ως το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας, παρά το γεγονός ότι είχε εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα. Έζησε δοξασμένος από το 1946 μέχρι και το θάνατό του το 1987, στην Φιλοθέη. Πρόκειται για την σημαντικότερη σύγχρονη προσωπικότητα του Ελληνικού Αθλητισμού, με διεθνείς επιτυχίες και διακρίσεις. Ήταν αθλητής της Ελληνικής Εθνικής Ομάδας στίβου και διακρίθηκε στα αγωνίσματα δρόμων ημιαντοχής και αντοχής, ιδιαιτέρως, όμως, στον μαραθώνιο δρόμο. Ήταν πρώτος Βαλκανιονίκης στον Μαραθώνιο το 1934, 1936, 1937 και 1939 ενώ το 1934 και 1936 νίκησε και στα 10000μ. Δώδεκα φορές ήταν 1ος Πανελληνιονίκης στα 5000μ., 10000μ. και στο Μαραθώνιο, ενώ πέτυχε Πανελλήνια ρεκόρ στα 5000μ., 10000μ και φυσικά στον Μαραθώνιο. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου το 1936 και του Λονδίνου το 1948 και ανακηρύχθηκε16 φορές, πρώτος Παγκυπριονίκης, παρά την διακοπή των αγώνων στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν λάτρης της Ελλάδας και του αθλητισμού. Κατά γενική ομολογία, υπήρξε ο μεγαλύτερος ‘Έλληνας Μαραθωνοδρόμος, ένα ταλέντο που θυσιάσθηκε στις στάχτες του πολέμου. Όταν ταξίδεψε για την Αμερική ήταν ήδη 36 χρονών και δεν περίμενε να αλλάξει σε πολλά η ζωή του. Πήγε λίγο καιρό νωρίτερα στη Βοστώνη φιλοξενούμενος από Έλληνες ομογενείς, αποφασισμένος να δοξάσει την Ελλάδα. Η νίκη του στον μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946, θεωρείται από τις σημαντικότερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού όλων των εποχών.
Ο Έλληνας δρομέας, πετυχαίνοντας ατομικό και παγκόσμιο ρεκόρ στον 50ο διεθνή μαραθώνιο της Βοστόνης, τερμάτισε πρώτος με χρόνο 2.29.27 μπροστά από μεγάλους μαραθωνοδρόμους της εποχής του. Είναι τα χρόνια που η Ελλάδα ζει δραματικές ώρες εμφύλιου διχασμού. Η προσωπική διάκριση γίνεται ελληνικός άθλος. Ο Κυριακίδης αξιοποιεί τη νίκη του για να αποκαλύψει στη διεθνή κοινή γνώμη τις δραματικές στιγμές που περνά η πατρίδα του και για να συγκεντρώσει πολύτιμη ανθρωπιστική βοήθεια. Τα αθλητικά χρονικά κατέγραψαν το θρίαμβο της σωματικής αντοχής. Η ιστορία κατέγραψε το θρίαμβο της ψυχής…
Στην Αθήνα οι Έλληνες βγήκαν στους δρόμους κλαίγοντας. Στη σημείο του τερματισμού, το μικρόφωνο τον περίμενε για δηλώσεις προς τους φιλάθλους. Η ατάκα που άκουσε, ήταν μία: «Πες μας τι θέλεις να έχεις και εμείς θα το κάνουμε...". Η απάντηση πιο λιτή: «Τίποτα, μόνο για την Ελλάδα...". Οι αμερικανοί τρελάθηκαν μαζί του, τον αποθέωσαν ενώ ο αμερικανός συναθλητής του, Τζίν Κέλι δήλωσε: "Δεν θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιο αθλητή που έτρεχε για την πατρίδα του και όχι για τον εαυτό του». Και ο Άρθουρ Ντάφι σε σημείωμα του με τίτλο «Victory Belongs To Two Nations”, στους Boston Sunday Post, στις 21 Απριλίου 1946, έγραφε: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους, είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».
Ο Πέτρος Λινάρδος, καταξιωμένος Έλληνας δημοσιογράφος και ιστορικός του αθλητισμού έγραψε: «Ο Στέλιος Κυριακίδης ανήκει στη μεγάλη γενιά του ελληνικού στίβου του '30 που είχε μπολιαστεί με τη ρώμη της κυπριακής άθλησης. Πλάι και μαζί με τον Μάντικα, τον Φραγκούδη, τον Σύλλα, τον Λαμπράκη και πολλούς άλλους ακόμη ήταν ο μαγνήτης για τους φιλάθλους που πλημμύριζαν το Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο στην πρώτη φάση του θεσμού των Βαλκανιάδων ¬Εκείνοι μεταλαμπάδευσαν το ελληνικό αθλητικό πνεύμα και στο Ζάγκρεμπ, στο Βουκουρέστι, στη Σόφια, στο Βελιγράδι, στην Κωνσταντινούπολη».
Υ/Σ: Για όσους αγνοούν την ιστορία, θυμίζω, ότι οι Έλληνες αθλητές της Κύπρου αρνούνταν τα δώρα πως τους πρόσφεραν οι αποικιοκράτες για να αγωνισθούν με τα χρώματα της Μ. Βρετανίας και φορούσαν μόνο τα γαλανόλευκα. Οι σκλάβοι που δόξασαν την γαλανόλευκη σε χρόνια δίσεκτα και έκαναν υπερήφανο ένα Λαό που ζούσε, στο περιθώριο, καθώς παρ’ ότι νικητής και αποδεκατισμένος από τον καταστροφικό πόλεμο που προηγήθηκε βρέθηκε στην δίνη ενός εμφύλιου σπαραγμού που τόσα δεινά επισώρευσε….

Τα “greeklish” απειλούν την ελληνική γλώσσα.

Νωπή είναι ακόμα στην μνήμη μου, παρά το ότι πέρασαν αρκετά χρόνια, η αντίδραση ενός ακαδημαϊκού λειτουργού, όταν ένας μεταπτυχιακός φοιτητής τον αποκάλεσε Δάσκαλο. Είμαι καθηγητής πανεπιστημίου εξήγησε!!!! Προφανώς απ’ ότι αντιλήφθηκα η ενόχληση προήλθε από το γεγονός, ότι, έτσι, αποκαλούν οι σπουδαστές τους Εκπαιδευτικούς, στα Ανώτατα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Τ.Ε.Ι.) της πατρίδας μας, τα οποία για τους περισσότερους καθηγητές Πανεπιστημίων δεν είναι καθόλου Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Δάσκαλος: Ο πιο τιμητικός τίτλος για όποιον μπορεί να αντέξει το τεράστιο βάρος που προκαλούν οι ευθύνες απ’ αυτό το θεσπέσιο λειτούργημα.
Ο Δάσκαλος που καλείται σε δύσκολους ομολογουμένως καιρούς, να μεταλαμπαδεύσει στους νέους μας την γνώση, έχοντας να αντιπαλέψει με δισθεόρατους, αόρατους ως επί το πλείστον και υπεράνω κάθε υποψίας εχθρούς. Στην εποχή της υπερκατανάλωσης και της υπεραπλούστευσης, όπου αξίες, όπως η γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία και άλλα πολλά που συνθέτουν αυτό που ονομάζεται Ελληνικός Πολιτισμός, βάλλονται πανταχόθεν με βολές κατά ριπάς……
Τίτλος τιμής και ευλογία Θεού λοιπόν είναι να αξιωθείς να γίνεις ένας αληθινός Δάσκαλος. Και όποιος τον απαξιώνει, μάλλον κατά λάθος βρέθηκε σε μια τέτοια τιμητική θέση. Ο Δάσκαλος της Δημοτικής Εκπαίδευσης και όσοι μετά απ’ αυτόν παίρνει στην συνέχεια την σκυτάλη της Ελληνικής Παιδείας. Σε μια εποχή όπου ελλοχεύει ο θανάσιμος κίνδυνος αφελληνισμού των παιδιών μας, με μια μέθοδο που όσο αθώα και να φαίνεται στην ουσία αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα μεγατόνων που απειλεί να τινάξει στον αέρα όλο το Εθνικό μας οικοδόμημα. Μάρτυρας αδιάψευστος οι απόψεις της κοινής γνώμης όπως εκφράσθηκαν μέσω μια πρόσφατης σφυγμομέτρησης.
Σε πρόσφατη έρευνα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, που διεξήχθη σε μαθητές όλων των βαθμίδων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διαπιστώθηκε, πως η ευρέως διαδεδομένη χρήση των “greeklish”, επιδρά αρνητικά στην ορθογραφική ικανότητα των μαθητών! Η νέα αυτή μορφή “γλώσσας”, που αρχικά ξεκίνησε για εξοικονόμηση χρόνου-προκειμένου οι χρήστες να μην μετατρέπουν την γραμματοσειρά τους στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή από τα αγγλικά στα ελληνικά, σταδιακώς διαδόθηκε και πλέον επικρατεί στις σύγχρονες μορφές επικοινωνίας, όπως είναι το “Facebook”, το “MSN”, το “Skype”, αλλά και τα γραπτά μηνύματα σε κινητά τηλέφωνα,” e-mails”.
Τα είδη των λαθών των μαθητών αφορούν κυρίως την παράλειψη τονισμού ή σημείων στίξης και τη χρήση αγγλικών σημείων στίξης, το συνδυασμό ελληνικών και λατινικών γραμμάτων σε μία λέξη, ορθογραφικά λάθη (π.χ. ο αντί για ω), φωνητικά λάθη (κυρίως στους φθόγγους π.χ. κς αντί για ξ), καθώς, επίσης, σύντμηση λέξεων (π.χ. tespa αντί τέλος πάντων, tpt αντί για τίποτα, dld αντί για δηλαδή κ.α.).
Οι φιλόλογοι δήλωσαν ότι συνάντησαν λέξεις γραμμένες σε “greeklish” σε γραπτά του σχολείου σε ποσοστό 64,3% και ότι παρατηρήθηκαν και μη αναμενόμενα λάθη, όπως αλλαγή χρόνου ή προσώπου στα ρήματα, αλλαγή πτώσης στα ουσιαστικά, αντικατάσταση λέξης με άλλη, με εντελώς διαφορετική σημασία.
Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 77,4% των μαθητών χρησιμοποιούν τα “greeklish”, με αξιοσημείωτη αύξηση χρηστών από το γυμνάσιο στο λύκειο. Οι μαθητές που παραδέχτηκαν ότι τα χρησιμοποιούν στο γυμνάσιο φτάνουν το 67,8%, στο Επαγγελαμτικό Λύκειο το 70,2% και στο Γενικό Λύκειο 88,5%. Απ' αυτούς, περίπου το 50% τα χρησιμοποιούν από δύο έως και περισσότερα χρόνια, ενώ πάνω από το 63% τα χρησιμοποιεί καθημερινά ή πολλές φορές τη μέρα.
Επιπλέον το 19% των μαθητών της Α’ και το 51,6% της Β’ τάξης του Γυμνασίου δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τα “greeklish” τουλάχιστον δύο χρόνια, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, η χρήση τους ξεκινά από το δημοτικό.
Οι μαθητές δήλωσαν ακόμη πως πέρα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας (sms 52,8%, e-mail 78,2%, chat-forum 84,7%, smartphone 16,1%, pda 13,7%) χρησιμοποιούν τα “greeklis” και σε χειρόγραφα (προσωπικές σημειώσεις, σχολικές εργασίες, σημειώματα κ.α.) σε ποσοστό 15,7%.
Οι λόγοι χρήσης του συγκεκριμένου τρόπου γραφής είναι κατά τους μαθητές η συνήθεια, σε ποσοστό 83,9%, η εξοικονόμηση χρόνου (75,8%), επειδή το θεωρούν χρήσιμο ή βολικό εργαλείο (71,4%), για την αποφυγή ορθογραφικών λαθών (38,7%) και... επειδή είναι μόδα (33,9%).
Τέλος στην ίδια έρευνα, το 58,5% των μαθητών θεωρεί, ότι η χρήση των “greeklish” απειλεί την ελληνική γλώσσα, ενώ την ίδια άποψη έχει μόνο το 64,3% των φιλολόγων, ενώ το 53,6% έχει παρατηρήσει αύξηση των ορθογραφικών λαθών σε μαθητές, που παλαιότερα παρουσίαζαν καλύτερες επιδόσεις στο γραπτό λόγο.
Συμπέρασμα: Δώστε στους μικρούς μαθητές μας, πρώτα ελληνικά βιβλία και ύστερα Η/Υ!!! Και να θυμόμαστε πάντα πρέπει: Ο ανεπιτήδευτος πατριωτισμός που στοχεύει στην προστασία του πολιτισμού μας, δεν είναι έγκλημα κυρίες και κύριοι…..

Δέκα αλήθειες και ένα ψέμα….

Τώρα που οι εκλογές τελείωσαν και ο ο κυρίαρχος (;) Ελληνικός Λαός αποφάνθηκε (;), ας δούμε μαζί κάποιες στοιχειώδεις πικρές αλήθειες που αφορούν όλους μας: Αλήθεια πρώτη: Είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι όλοι οι Έλληνες προσήλθαν ελαφρά τη καρδία στις κάλπες, χωρίς βασανιστικές σκέψεις, φοβερούς προβληματισμούς και απίστευτα διλήμματα….. Εντούτοις βέβαιο είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων λειτουργεί όπως περίπου και στο ποδόσφαιρο. Δεν αλλάζει ομάδα με τίποτε…
Αλήθεια δεύτερη: Τα τελευταία χρόνια και ειδικά μετά τις εκλογές του 2004, η εναλλαγή στην εξουσία, δεν γίνεται γιατί οι επόμενοι τυγχάνουν της εμπιστοσύνης μας, αλλά πραγματοποιείται κυρίως επειδή μας απογοήτευσαν και θέλουμε να ρίξουμε μαύρο (αφού διέψευσαν τις προσδοκίες μας) στους προηγούμενους…..
Αλήθεια τρίτη: Οι ψηφοφόροι που σκέπτονται και ψηφίζουν με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία που σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί να καθορίσει ουσιαστικά το αποτέλεσμα. Ούτε και υπήρξε αριστερή στροφή, αφού ο δικομματισμός καλά κρατεί, μιας και ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ διατήρησαν τα συνολικά ποσοστά τους, ενώ Κ.Κ.Ε και Συνασπισμός δεν αύξησαν τις δυνάμεις τους. Και μην μου πείτε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό κόμμα, αφού ο βίος και η πολιτεία του επουδενί δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο
Αλήθεια τετάρτη: Μια ματιά στα ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων αρκεί, για να δούμε, όχι αυτούς που ήταν, αλλά αυτούς που δεν ήταν υποψήφιοι. Τα ψηφοδέλτια που βρίθουν, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, από τους καιροσκόπους της πολιτικής και από τα οποία απουσιάζουν καταξιωμένοι άνθρωποι στην ζωή, στις επιστήμες και στους πνευματικούς αγώνες.
Αλήθεια πέμπτη: Παρ’ όλα αυτά, όμως, δικές μας είναι οι επιλογές, δικά μας και τα κόμματα που μας κυβερνούν. Οι Νεοέλληνες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία, κάνουν μαύρα μεσάνυκτα από Ιδεολογίες και που ενδιαφέρονται σχεδόν αποκλειστικώς για το προσωπικό τους ρουσφέτι παρά για την πρόοδο του τόπου τους….
Αλήθεια έκτη: Σήμερα η ψήφος μας δεν μετρά σχεδόν καθόλου σε ότι αφορά τα Εθνικά μας θέματα, αφού όλα συνομολογούνται πίσω από τις κλειστές θύρες των ξένων διεθνών κυρίως εβραιο-αμερικανικών-αγγλο-τουρκικών κέντρων λήψεως των αποφάσεων. Κανένα κράτος δεν μπορεί να χαράξει μόνο του την στρατηγική του και να συνάψει διακρατικές συμφωνίες, αν δεν συνεννοηθεί πρώτα με τον μεγάλο αδελφό….. Και φυσικά τα μεγάλα ΟΧΙ πληρώνονται πολύ ακριβά…
Αλήθεια έβδομη: Πατρίδα ανεξάρτητη και υποθηκευμένη στο ενεχυροδανειστήριο των ξένων δεν γίνεται…
Αλήθεια όγδοη: Τα Ελληνόπουλα τα μάθαμε δυστυχώς να περιμένουν την αναπαυτική δημόσια καρέκλα και την κότα με τα χρυσά αυγά παρακολουθώντας τους ξένους εργάτες να οργώνουν την γη τους και να κτίζουν τα σπίτια τους.
Αλήθεια ένατη: Άρτος και θέαμα σ’ ένα Λαό που υποθηκεύει διαρκώς και με γεωμετρική πρόοδο όχι μόνο το μέλλον των παιδιών του, αλλά και των εγγονών, των εγγονών του…
Αλήθεια δέκατη: Οι οικογενειακές δυναστείες στην Ελληνική Πολιτική σκηνή, έχουν παρελθόν, έχουν παρόν και απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα θα έχουν δυστυχώς και μέλλον…. Πολιτικοί που σπούδασαν στα πιο ακριβά Πανεπιστήμια της Αμερικής και είτε κάθισαν σε αναπαυτικές καρέκλες με μισθούς που εμείς οι κοινοί θνητοί ούτε στα όνειρα μας δεν φανταζόμαστε, είτε δεν έχουν κολλήσει στην ζωή τους, ούτε ένα ένσημο… την ίδια ώρα που οι νέοι μας βολεύονται με τα ψίχουλα των “stage”, της ανθρώπινης ομηρίας και της εκμετάλλευσης.
Συμπέρασμα: Ζούμε δυστυχώς στην χώρα των προμηθειών, των διαλυμένων νοσοκομείων, των αυθαίρετων κτιρίων, των ανεξέλεγκτων και μέτριων Ιδιωτικών Κολεγίων. Ζούμε στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου με συσσωρευμένο πολιτισμό (κάθε είδους), ικανό να «θρέψει» αμέτρητες γενιές. Ένα πλούτο που τον σκεπάζει η αδιαφορία των μετρίων. Ζούμε στην χώρα με τα χιλιάδες «αμερικανάκια», τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά (ραδιόφωνο, τηλεόραση και τα ελεγχόμενα από το Κράτος και τους ολιγάρχες ιδρύματα) που έχουν φιμώσει από καιρό όλες τις δημιουργικές φωνές. Ζούμε στην χώρα που ανέδειξε τον Πολιτισμό, τα Γράμματα και τις Επιστήμες, με τα φοβερά, όμως, αδιέξοδα στα οποία μας οδήγησαν οι αδιέξοδες πολιτικές των τελευταίων……. χρόνων. Βάλτε εσείς όποια χρονολογία σας βολεύει. Ζούμε σε μια ευλογημένη χώρα στην οποία στο μόνο που δυστυχώς μπορούμε να ελπίζουμε είναι το Ελληνικό Θαύμα….. Γιατί όπως έλεγε και ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς: Οι λαοί κερδίζουν μόνο όταν ορθώνουν το ανάστημα τους… Ιδού λοιπόν πεδίον δόξας λαμπρό. Καλό βόλι κύριε Παπανδρέου. Τούτες τις δύσκολες ώρες κανένας Έλληνας δεν δικαιούται να είναι απέναντι σου. Τα πρώτα βήματα φαίνονται θετικά, αλλά δεν παύουν να είναι απλώς κα μόνο επικοινωνιακά. Γιατί στην μάχη κρίνονται οι στρατηγοί και όχι στις δεξιώσεις…..
Υ.Σ.: Είναι ψέμα ότι το αδελφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Κύπρο, δηλαδή, ο Δημοκρατικός Συναγερμός λυπήθηκε για την ήττα της. Αν, ήταν, έτσι, ο πρόεδρος του, κ. Νίκος Αναστασιάδης δεν θα εμβόλιζε με τις δηλώσεις του, τον Κώστα Καραμανλή, λίγες μόνο μέρες πριν την κάλπη. Αυτό και αν συνιστά παρέμβαση στον προεκλογικό αγώνα. Η αχαριστία που δεν έχει όρια κυρίες και κύριοι.

Γιάννος Κρανιδιώτης: Η Ευρωπαϊκή λύση είναι μονόδρομος

Δέκα χρόνια πέρασαν χωρίς τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Τον Έλληνα της Κύπρου που από διαφορετικές θέσεις και κυρίως από την θέση του Υφυπουργού των εξωτερικών της μητρός πατρίδος, αγωνίσθηκε όσο κανένας άλλος για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Κύπρου. Το Κυπριόπουλο που για δύο δεκαετίες η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του ήταν σχεδόν καθολική από την Ελληνική Πολιτεία.
Τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη τίμησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 το Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών «Ανδρέας Παπανδρέου» (ΙΣΤΑΜΕ), σε εκδήλωση μνήμης στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα και στην παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια. Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γιώργος Παπανδρέου, καθώς και πολλοί άλλοι υψηλοί καλεσμένοι.
«Ο Γιάννος Κρανιδιώτης σφράγισε τις πολιτικές εξελίξεις στις κρίσιμες δεκαετίες του '80 και '90 για να καταξιωθεί ως πολιτικός και ως διπλωμάτης, που με επιτυχία συνδύαζε την τεχνοκρατική κατάρτιση με την πολιτική διορατικότητα και την σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη... Παρ’ όλο που η ζωή του Γιάννου ήταν σύντομη, η προσφορά και το έργο του ήταν ουσιαστικό και ιδιαίτερα επωφελές για Κύπρο και Ελλάδα. Παρακαταθήκη του δεν αποτελεί μόνον η αδιαμφισβήτητη συμβολή του στην ενταξιακή πορεία της Κύπρου, αλλά κυρίως οι αρχές στις οποίες στήριξε την πολιτική του δράση.... κατόπιν τεκμηριωμένης μελέτης και πολιτικού σχεδιασμού, είχε πεισθεί ότι η Κύπρος θα ενίσχυε τη θέση της εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, θα μπορούσαν σε αυτό το πλαίσιο αποτελεσματικότερα να διεκδικήσουν τα δίκαιά τους... Η απουσία του Γιάννου για την Κύπρο και τον αγώνα της είναι ιδιαίτερα αισθητή τούτες τις κρίσιμες μέρες που το Κυπριακό και η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας βρίσκονται και πάλιν επιτακτικά μπροστά μας…».
Όλα τα παραπάνω αποτελούν το απόσταγμα της ομιλίας του Δημήτρη Χριστόφια, του πολιτικού ανδρός που από την θέση του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, βρέθηκε απέναντι στην πολιτική Κρανιδιώτη, όταν αυτός έδινε τις πιο δύσκολες μάχες για να πείσει και τελικώς να επιτύχει το όραμα του για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας! Και είναι αυτό, ίσως, το καλύτερο μνημόσυνο και η ύψιστη αναγνώριση του αγώνα που με συνέπεια έδωσε και κέρδισε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες ο Γιάννος Κρανιδιώτης. Το ΑΚΕΛ που και σήμερα δυστυχώς εξακολουθεί να βρίσκεται απέναντι από την Ευρώπη, αφού εντός του κυπριακού κοινοβουλίου καταψηφίζει πάντα σημαντικές ευρωπαϊκές συνθήκες, όπως το «σύμφωνο σταθερότητας" και την «συνθήκη της Λισσαβόνας».
Στην ίδια εκδήλωση μίλησε και ο Γιώργος Παπανδρέου, που μεταξύ των άλλων τόνισε: «…..Η μεγαλύτερη τιμή για τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη θα είναι να εργασθούμε όλοι μαζί, με επιμονή και ρεαλισμό, για να υλοποιηθεί το όραμά του για μια επανενωμένη, ευρωπαϊκή Κύπρο…….». Ο Γιώργος Παπανδρέου που όπως ο Μητσοτάκης και άλλοι Έλληνες πολιτικοί, έχει στα προσωπικά του τρόπαια το βραβείο «Ιπεκτσί», και ανήκει στην γενιά εκείνων που προώθησαν και τελικώς αποδέχθηκαν το Σχέδιο Ανάν, προκαταβάλλοντας ακόμα και την γνώμη του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου. Αυτή είναι δυστυχώς μια πικρή αλήθεια, που χωρίς φόβο και πάθος λέγεται και γράφεται από εκείνους τους ελάχιστους που δεν αποφάσισαν ακόμα να καταθέσουν μπροστά στο Αγγλο-αμερικανό-τουρκικό συνονθύλευμα, την αξιοπρέπεια τους. Και επειδή τίποτε δεν πρέπει να αποκρύπτεται, να θυμίσω ότι σε εκείνες τις δύσκολες ώρες, που οι αγγλοαμερικανοί βυσσοδομούσαν και απειλούσαν τον Κυπριακό Ελληνισμό με μια νέα μικρασιατική καταστροφή, σε περίπτωση που δεν αποδεχόταν το σχέδιο Ανάν, την πλέον ξεκάθαρη θέση, επί του επαίσχυντου Νατοϊκού σχεδίου, είχε τότε, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος και κάποια άλλα μικρότερα κόμματα, από εκείνα που όταν ανοίγουν οι κάλπες ψάχνουν να βρουν γιατί ο λαός τους υποτιμά τόσο προκλητικά. Οι υπόλοιποι είτε τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του σχεδίου, είτε στην καλύτερη των περιπτώσεων, μασούσαν τα λόγια τους……
Ναι, ο Γιάννος Κρανιδιώτης είναι μαζί μας στο δύσκολο αγώνα για την επίλυση του Κυπριακού. Ανεμίζοντας μαζί με τα Εθνικά σύμβολα μας και τις ευρωπαϊκές αξίες της Δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. Σε αυτές τις άξιες στις οποίες οφείλουμε να επιμένουμε έως το τέλος. Με ψυχραιμία, με μετριοπάθεια, με εμμονή και υπομονή. Στην πορεία της επανένωσης του τόπου μας, στην πορεία για την ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού και όχι την διχοτόμηση. Με Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους να ζουν ειρηνικά σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ευημερίας. Για τούτο και ο Κυπριακός Ελληνισμός απόρριψε εκείνο το επαίσχυντο σχέδιο. Γιατί δεν επανένωνε την Κυπριακή Δημοκρατία και τον Λαό της, αλλά νομιμοποιούσε και υιοθετούσε στους αιώνες των αιώνων την διχοτόμηση…….